Την Κυριακή 8 Ιούνη, έφυγε από τη ζωή ο συναγωνιστής και φίλος Παναγιώτης Καπετανέας (συγγραφέας του βιβλίου «Μανιάτικη Αντίσταση»). Από το σύντομο πέρασμά του από τη γη (31 ετών) θα μας μείνει η ευαισθησία που είχε για τον άνθρωπο και το πάθος του να προσφέρει στο κίνημα. Ενα πάθος που θα έπρεπε, όμως, να συμπληρώνει τη διαλεκτική σκέψη και πρακτική. Αυτό το πάθος, δυστυχώς, μπερδεύεται από πολλούς με διάφορες μεταφυσικές ψευτοαξίες. Αυτές οι τελευταίες είναι που, κατά τη γνώμη μας, τον οδήγησαν σε αδιέξοδο.
Ο Παναγιώτης στα μετεφηβικά του χρόνια ήρθε σε επαφή με τον αντιεξουσιαστικό χώρο, αφού τα πρώτα κρίσιμα χρόνια της ζωής του τα διαμόρφωσαν οι παπάδες. Ετσι, ο ίδιος βίωνε καθημερινά μια αντίφαση, που κορυφώθηκε το τελευταίο διάστημα της ζωής του, όταν ήρθε σε επαφή με την αριστερά και κάποιους αντάρτες (από εκεί προέρχεται και το καλογραμμένο βιβλίο του).
Αν μπορούσαμε να γυρίσουμε το χρόνο πίσω, θα προσπαθούσαμε να πείσουμε τον Παναγιώτη να καταλάβει ότι οι κοινωνικές αλλαγές δεν έρχονται κατόπιν επιθυμίας μας, ότι ο δρόμος που διανύουμε για την κοινωνική απελευθέρωση είναι σκληρός, αλλά όμορφος και συνάμα αναγκαίος και ότι σίγουρα χρειάζονται γερά νεύρα και αντιστάσεις για ν’ αντέξει κανείς την καπιταλιστική ζούγκλα και να μην αποκτήσει κάποια ψυχική ασθένεια.
Η ειλικρίνεια και ο ακέραιος χαρακτήρας του Παναγιώτη ήταν κάτι που συναντά κανείς σπάνια, ακόμα και στα πιο προχωρημένα άτομα του κινήματος. Αυτός είναι ένας ακόμη λόγος που τον τιμάμε και θα τον τιμάμε κάθε χρόνο την ίδια μέρα.
Ολα τα παραπάνω, σε συνδυασμό με τη μανιάτικη «τιμή» που τον διέκρινε, τον έκαναν ακόμα πιο ξεχωριστό άνθρωπο. Εκείνο, όμως, που πρέπει να υπερτονιστεί είναι η αναγκαιότητα κατανόησης της υλιστικής θεωρίας, που αποτελεί τη μόνη ολοκληρωμένη απάντηση στις διάφορες θρησκείες-δεισιδαιμονίες που χρησιμοποιεί ο ταξικός εχθρός για να καθυποτάξει τις κοινωνίες. Τους πιο αδύναμους ανθρώπους μπορεί να τους οδηγήσει ακόμα και στην αυτοκτονία. Δυστυχώς, δεν αυτοκτονούν τα καθάρματα της εξουσίας, που επιβιώνουν ακόμα κι όταν πέφτουν από τον έκτο όροφο, αλλά οι ευαίσθητοι και με αρετή άνθρωποι, όπως ο Παναγιώτης.
Για όλους τους παραπάνω λόγους, θεωρούμε τον Παναγιώτη ένα ακόμη θύμα του κοινωνικού-ταξικού πολέμου, που ανήκει στο δικό μας στρατόπεδο, αυτό των καταπιεσμένων. Θεωρούμε θύτη το καπιταλιστικό σύστημα, που παραλαμβάνει υγιείς ανθρώπους και τους καταστρέφει ψυχικά και σωματικά.
Σύντροφοι και φίλοι του από τη Θεσσαλονίκη
ΥΓ1: Στη μνήμη του προσφέρουμε στην «Κόντρα» 100 ευρώ.
ΥΓ2: Ο Παναγιώτης «έφυγε» στον Ταΰγετο, που τόσο πολύ είχε αγαπήσει, το βράδυ της Κυριακής 8.6.08.
