Αποφασισμένος να ασχοληθεί μόνο με την κατοχύρωση της δικής του αρχηγίας, αδιαφορώντας για την άσκηση αντιπολίτευσης στη ΝΔ δείχνει ο Γιωργάκης. Γι’ αυτό και αποφεύγει τις προσωπικές παρεμβάσεις, ενώ δεν έχει ανοίξει ούτε ένα αντικυβερνητικό μέτωπο. Απέφυγε να πάει στη Βουλή και να μιλήσει κατά τη συζήτηση του νομοσχέδιου για τον βασικό μέτοχο (άφησε τους υπόλοιπους Πασόκους να χτυπιούνται υπέρ των συμφερόντων του Μπόμπολα), ενώ άφησε εντελώς ανεκμετάλλευτες και τις κινητοποιήσεις των αγροτών.
Προφανώς, επιλέγει την αντιπολιτευτική τακτική του Καραμανλή, που πήρε το όνομα «τακτική του ώριμου φρούτου»: Δεν θα υποδαυλίσουμε κινητοποιήσεις, αλλά θα αφήσουμε την κυβέρνηση να φθαρεί, προσδοκώντας να εισπράξουμε αυτή τη φθορά στις κάλπες. Ποιες κάλπες; Κατ’ αρχήν στις επόμενες δημοτικές και νομαρχιακές εκλογές. Υστερα στις βουλευτικές. Οχι φιλοδοξώντας ντε και καλά να επανέλθουμε στην εξουσία, αλλά να κλείσουμε την ψαλίδα και να πηγαίνουμε για φαβορί στις μεθεπόμενες βουλευτικές.
Στο εσωτερικό μέτωπο προωθεί τη μετατροπή του ΠΑΣΟΚ σε ένα κόμμα τύπου αμερικάνικου Δημοκρατικού Κόμματος. Φανταστείτε ότι στο επικείμενο συνέδριο θα μαζευτούν 5.000 σύνεδροι. Ο αριθμός είναι απαγορευτικός για οποιαδήποτε συζήτηση πάνω σε θέσεις και προγράμματα, αλλά επαρκέστατος για κλάκα, που ο Γιωργάκης προσδοκά ότι θα είναι υπέρ του, αφού αντιπροσώπους δεν θα στείλουν μόνο τα μέλη, αλλά και οι… φίλοι, η νέα κομματική κατηγορία που έχει θεσμοθετηθεί στις μέρες της δημοψηφισματικής εκλογής του στην ηγεσία του ΠΑΣΟΚ.
Και οι βαρόνοι; Οι βαρόνοι έχουν καταλάβει ότι αυτή την περίοδο δεν συμφέρει να τα βάλουν με τον Γιωργάκη. Οχι γιατί τον φοβούνται, αλλά γιατί είναι τόσο μπάχαλο το ΠΑΣΟΚ που ουδείς τους μπορεί να το συνεφέρει. Αλλωστε, οι περισσότεροι από αυτούς έχουν φροντίσει να βολευτούν και ο Γιωργάκης δεν αμφισβητεί τον διακριτό τους ρόλο. Εκείνο που τους ενδιαφέρει είναι να «φαίνονται» στα ΜΜΕ και όχι να αποκτήσουν ερείσματα στο διαλυμένο κομματικό σώμα. Γιατί αυτά τα ερείσματα είναι άχρηστα υπό τις σημερινές συνθήκες, αφού το κόμμα δεν λειτουργεί ως τέτοιο, δεν συζητά, δεν συγκρούεται πάνω σε θέσεις, δεν αγωνιά να διαμορφώσει καινούργιο προγραμματικό λόγο. Εχει συνείδηση πως στην εξουσία δεν θα επανέλθει με κινηματικές διαδικασίες (δεν τις θέλει κιόλας, γιατί εγκυμονούν κινδύνους αυτονόμησης των εργαζόμενων στρωμάτων), αλλά με τυπικές κοινοβουλευτικές διαδικασίες, όταν έλθει το πλήρωμα του χρόνου και η ΝΔ δεν θα μπορεί άλλο να κρατηθεί στην εξουσία.
Εκείνοι που την έχουν πατήσει άγρια είναι οι διάττοντες αστέρες του σημιτικού εκσυγχρονισμού. Κάτι Χρυσοχοϊδηδες, κάτι Χριστοδουλάκηδες και σία κινδυνεύουν να μείνουν εκτός κομματικών οργάνων, γεγονός που θα θέσει σε κίνδυνο και τις βουλευτικές τους έδρες στις επόμενες εκλογές. Αντίθετα, οι πάραδοσιακοί βαρόνοι τύπου Πάγκαλου, Βενιζέλου, Ακη, Βάσως και σία έχουν εξασφαλισμένους ρόλους και πολύ δύσκολα ο Γιωργάκης θα δοκιμάσει να τους ξεφορτωθεί. Είναι υποχρεωμένος να βαδίσει μαζί τους και να τους βάλει δίπλα τα «δικά του παιδιά», με πρώτον και καλύτερο τον Πολυζωγόπουλο που φλερτάρει με υψηλό πόστο.
Δεν πρέπει να αποκλείσουμε, πάντως, και κάποια μίνι σύγκρουση στο συνέδριο πάνω στο νέο καταστατικό. Μπάχαλο ξεμπάχαλο το ΠΑΣΟΚ, υπάρχει και μια πολιτική παράδοση. Δεν μπορεί να γίνουμε μεμιάς Αμερική και Δημοκρατικό Κόμμα, που συγκαλεί συνέδριο μια φορά στα πέντε χρόνια για να εκλέξει τον υποψήφιο πρόεδρο και στο ενδιάμεσο λειτουργούν τα «λόμπι», τα οποία οργανώνουν οι βαρόνοι με τους σπόνσορες.
