Αν ήταν ο Α. Παπανδρέου, θα μιλούσε για «πολυδιάστατη εξωτερική πολιτική». Ο Τσίπρας, όμως, αν και έχει εμφανώς ως ίνδαλμά του τον ιδρυτή και ηγέτη της μεταχουντικής ελληνικής σοσιαλδημοκρατίας, δεν έχει την πολυτέλεια για οραματικού τύπου διακηρύξεις. Εχοντας χάσει και την πρωτοβουλία των κινήσεων και την αίγλη που είχε αποκτήσει ως ηγέτης του «αντιμνημονιακού μετώπου», άγεται και φέρεται στις ιμπεριαλιστικές πρωτεύουσες της Ευρώπης, πότε σερνόμενος πίσω από την τακτική της Μέρκελ στο προσφυγικό και πότε παίζοντας το ρόλο της γλάστρας στις μαζώξεις του Ολάντ, που προσπαθεί να ξαναστήσει στα πόδια του το καταρρέον μαγαζί της ευρωπαϊκής σοσιαλδημοκρατίας (για να κερδίσει ο ίδιος κάποια αίγλη, καθώς η δημοτικότητά του στη Γαλλία πάει από το κακό στο χειρότερο).
Παρά την ψιλο-γκρίνια του ΠΑΣΟΚ και του Ποταμιού, που αμφιβάλλουμε αν έφτασε στον ίδιο τον Ολάντ, ο γάλλος πρόεδρος κάλεσε τον Τσίπρα σαν παρατηρητή στη «Συνάντηση των ευρωπαίων σοσιαλιστών και δημοκρατών ηγετών», που οργάνωσε στο Παρίσι στις 12 του Μάρτη. Και ο Τσίπρας, έχοντας προ πολλού κάνει γαργάρα εκείνο το Ολαντρέου, όπως και τους μύδρους που συνήθιζε να εξαπολύει κατά της σοσιαλδημοκρατίας, ενόσω βρισκόταν στην αντιπολίτευση, ανταποκρίθηκε με χαρά στην πρόσκληση. Μάλιστα, αν δει κανείς την καταχώρηση της δήλωσης Τσίπρα στην επίσημη ιστοσελίδα του μεγάρου Μαξίμου (www.primeminister.gr), θα διαπιστώσει ότι δε γίνεται καμιά αναφορά στη συμμετοχή του Τσίπρα ως παρατηρητή. Η σχετική καταχώρηση έχει τίτλο «Δήλωση του Πρωθυπουργού μετά τη συνάντηση των Ευρωπαίων σοσιαλιστών και δημοκρατών ηγετών στο Παρίσι».
Ο Τσίπρας ήταν ο μόνος που ο Ολάντ συνόδευσε μέχρι την εξώπορτα του γαλλικού προεδρικού μεγάρου, προκειμένου να βγουν τα σχετικά φωτογραφικά στιγμιότυπα, μπροστά στα υψωμένα σπαθιά των στρατοχωροφυλάκων της Ρεπουμπλικανικής Φρουράς. Γεγονός όχι τυχαίο, ασφαλώς. Ο «αριστερός» Τσίπρας ήταν το λάφυρο που ο Ολάντ θέλησε να επιδείξει, σε μια προσπάθεια να ξαναζεστάνει τη σούπα της «ευρωπαϊκής αριστεράς». Το είπε και σε μια δήλωσή του μετά τη συνάντηση: «Ο Αλέξης Τσίπρας προσκλήθηκε και ανταποκρίθηκε γιατί θεωρεί τον εαυτό του κατά κάποιο τρόπο μέλος αυτής της οικογένειας της Ευρωπαϊκής Αριστεράς».
Ο Τσίπρας δεν έδειξε να έχει αντίρρηση, μολονότι η δήλωση Ολάντ δεν έγινε ενώπιόν του. Στη δική του δήλωση μίλησε για «παράλληλες κρίσεις, προσφυγική και οικονομική», οι οποίες «αναδεικνύουν με έναν εύγλωττο τρόπο τις διαχωριστικές γραμμές ανάμεσα στην πρόοδο και τη συντήρηση». Ετσι, η Μέρκελ καταλαμβάνει τον… προοδευτικό πόλο στην προσφυγική κρίση, ενώ ο Ολάντ και η ευρωπαϊκή σοσιαλδημοκρατία καταλαμβάνουν τον… προοδευτικό πόλο στην οικονομική κρίση.
Το πρώτο δεν το είπε (το άφησε απλώς να εννοηθεί), το δεύτερο όμως ο Τσίπρας το είπε ευθέως: «Οι προοδευτικές δυνάμεις, λοιπόν, οφείλουν να αναδείξουν τόσο την ανάγκη να επιστρέψουμε στις ιδρυτικές αξίες της Ευρώπης, που είναι η αλληλεγγύη, η δημοκρατία, η κοινωνική συνοχή, όσο και να υψώσουμε ένα τείχος σε οικονομικές πολιτικές, που στρώνουν το έδαφος στην ακροδεξιά, καθώς και στην ίδια στην ακροδεξιά που σήμερα απειλεί το μέλλον της Ευρώπης (…) Το γεγονός λοιπόν ότι στο επίκεντρο της συζήτησής μας σήμερα, είχαμε τόσο την ανάγκη να επιστρέψουμε σε ένα μοντέλο ανάπτυξης, αφήνοντας πίσω μας τις ακραίες πολιτικές λιτότητας, όσο και να προτάξουμε την αλληλεγγύη και την ανάγκη συνεννόησης και απομόνωσης των ακραίων λαϊκιστικών δυνάμεων, που υψώνουν τείχη και φράκτες στην Ευρώπη, είναι ένα θετικό γεγονός. Η Ελλάδα όπως γνωρίζετε, ακριβώς επειδή βρίσκεται στο επίκεντρο αυτών των κρίσεων, έχει ως φυσικούς συμμάχους τις προοδευτικές δυνάμεις και τις προοδευτικές κυβερνήσεις. Συνεπώς μόνο κέρδη μπορούμε να έχουμε, από τη δυνατότητα να χαράξουμε μαζί ένα σχέδιο μέσα από ένα κοινό μέτωπο ευρύτερων προοδευτικών δυνάμεων, για την αντιμετώπιση των μεγάλων κοινών απειλών».
Μια μέρα πριν τη συνάντηση του Ελιζέ, σε μια προσπάθεια να σώσει κάποια προσχήματα, ο Τσίπρας πήρε μέρος σε μια συνάντηση που οργάνωσε το Κόμμα Ευρωπαϊκής Αριστεράς και Οικολογίας και στην ομιλία του άσκησε κριτική στο νομοσχέδιο για την εργασιακή μεταρρύθμιση, που έχει καταθέσει η κυβέρνηση Βαλς.
Οταν όμως το μισό Σοσιαλιστικό Κόμμα Γαλλίας ασκεί κριτική -έως και πολεμική- σ' αυτό το νομοσχέδιο, που έχει κατεβάσει εργατικές και νεολαιίστικες μάζες στους δρόμους των γαλλικών πόλεων, δε θα περίμενε κανείς να πει κάτι διαφορετικό ο Τσίπρας, που μάλιστα τοποθετήθηκε όχι με δική του πρωτοβουλία, αλλά απαντώντας σε σχετική ερώτηση. Γι' αυτό και ο Ολάντ δεν ενοχλήθηκε καθόλου απ' αυτό το γεγονός. Η διπλοπροσωπία του Τσίπρα χρησιμοποιείται από τον Ολάντ και τη δεξιά πτέρυγα του ΣΚΓ στην πρακτική πολιτική που ασκούν, προκειμένου να αποφύγουν την πίεση που δέχονται από τη λεγόμενη «αριστερή πτέρυγα» του ΣΚΓ.
Πέρα από την επίσημη συνάντηση, που οργανώθηκε κατά το πρότυπο των συνόδων κορυφής της ΕΕ, ο Τσίπρας είχε και μια πολύ σύντομη ιδιαίτερη συνάντηση με τον Ολάντ, που μάλλον του επεφύλαξε ψυχρολουσία, αν κρίνουμε από τις δημόσιες δηλώσεις που έκανε αργότερα ο Ολάντ, στις οποίες είπε ότι η Γαλλία διαφωνεί με την «άνευ όρων παράδοση» της Ευρώπης στην Τουρκία και ιδιαίτερα με την κατάργηση της βίζας για τους τούρκους πολίτες, όσο στην Τουρκία υπάρχουν «ανοιχτά θέματα ανθρώπινων δικαιωμάτων». Το Παρίσι εμφανίζεται αντίθετο στην τακτική του Βερολίνου και ο Τσίπρας, που ακολουθώντας τις εντολές της Μέρκελ έσπευσε να μετατρέψει το προσφυγικό σε ελληνοτουρκικό πρόβλημα, πρέπει να συνειδητοποίησε τους μεγάλους κινδύνους που με την πολιτική του άνοιξε για την ελληνική εξωτερική πολιτική. Αν η Γαλλία εμποδίσει μια κατάληξη στην προωθούμενη από τη Γερμανία συμφωνία με την Τουρκία, η ελληνική κυβέρνηση θα βρεθεί εντελώς ξεκρέμαστη. Πρέπει να θεωρούμε βέβαιο ότι ο Ολάντ έκανε δριμεία προειδοποίηση στον Τσίπρα σ' αυτή τη σύντομη κατ' ιδίαν συνάντησή τους.
Στο Παρίσι, ο Τσίπρας συναντήθηκε και με τον επίτροπο Μοσκοβισί. Η συνάντηση έγινε στην ελληνική πρεσβεία, «σε καλό κλίμα», όπως διέρρευσε το προπαγανδιστικό επιτελείο του Μαξίμου. Από την ίδια πηγή διέρρευσε επίσης πως Τσίπρας και Μοσκοβισί συμφώνησαν ότι η αξιολόγηση θα πρέπει να κλείσει το συντομότερο δυνατό. Σιγά την είδηση, θα μας πείτε και θα συμφωνήσουμε. Οποιον και να ρωτήσεις, είτε στις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες, είτε στις Βρυξέλλες, τη Φρανκφούρτη και την Ουάσιγκτον, το ίδιο θα σου πει. Είδηση θα μπορούσε να βγει αν ο Μοσκοβισί έκανε κάποια δήλωση σχετικά με το χρέος, μιας και στη στιχομυθία του με τον Ντεϊσελμπλούμ, που έγινε γνωστή χάρη στα ξεχασμένα ανοιχτά μικρόφωνα, ήταν αυτός που εμφανίστηκε να επικρίνει -τρόπον τινά- τον Ντεϊσελμπλούμ επειδή άνοιξε συζήτηση για το ελληνικό χρέος. Ο Μοσκοβισί δεν έκανε κάποια καινούργια δήλωση. Είχε ήδη δημόσια καταστήσει σαφές ότι δεν μπορεί να κινηθούν παράλληλα η διαπραγμάτευση για την αξιολόγηση και η διαπραγμάτευση για το χρέος. Πρώτα θα κλείσει η αξιολόγηση και μετά θ' ανοίξει η συζήτηση για τη νέα αναδιάρθρωση του χρέους (το «κούρεμα» έχει αποκλειστεί απ' όλες τις πλευρές). Σε κάθε περίπτωση, λοιπόν, η συνάντηση Τσίπρα-Μοσκοβισί στο Παρίσι είχε περισσότερο εθιμοτυπικό χαρακτήρα, παρά χαρακτήρα διαπραγμάτευσης και μάλιστα πολιτικής διαπραγμάτευσης. Το πολύ να «έκοψε κλίμα» ο Τσίπρας. Αλλωστε, η διαπραγμάτευση με την τρόικα γίνεται από τους υπουργούς και η συγκυβέρνηση τρέμει μπροστά στο ενδεχόμενο να χρειαστεί να παρέμβει ο Τσίπρας, γιατί κάτι τέτοιο θα σήμαινε εμπλοκή στο επίπεδο υπουργών-κουαρτέτου, που θα έριχνε τη διαπραγμάτευση χρονικά πίσω.
Εκείνο που απέμεινε από τη βόλτα στο Παρίσι είναι η επιβεβαίωση των Τσιπραίων να κινηθούν σε τροχιά στενής συνεργασίας με την ευρωπαϊκή σοσιαλδημοκρατία, προσβλέποντας στη στήριξή της και στην Ελλάδα. Γιατί η λεγόμενη «αριστερά» δεν τραβάει ώστε να ελπίζουν σε κάτι σημαντικό απ' αυτή. Το πείραμα της Πορτογαλίας, όπου η «αριστερά» σέρνεται πίσω από τη σοσιαλδημοκρατία, είναι αυτό που εμπνέει πλέον τους Τσιπραίους.
