Στα ζάρια η δημόσια υγεία με διακύβευμα (και) τις εκλογές

Αν ήσασταν ο Μητσοτάκης και σας είχε πιστωθεί «επιτυχής αντιμετώπιση της πανδημίας», ενώ ταυτόχρονα αντιμετωπίζατε μια περίοδο βαθιάς καπιταλιστικής ύφεσης, στη διάρκεια της οποίας θα πρέπει να πάρετε σκληρά αντεργατικά μέτρα και πρόσθετα μέτρα λιτότητας, δε θα σκεφτόσασταν τις εκλογές; Αν ξέρατε ότι οι επόμενες εκλογές θα γίνουν με απλή αναλογική, οπότε -και πρώτος να βγείτε- θα χρειαστεί να πάτε σε επαναληπτικές εκλογές, ώστε να ισχύσει ο δικός σας εκλογικός νόμος, δε θα αναζητούσατε τον κατάλληλο χρόνο για να πάτε σε εκλογές το ταχύτερο δυνατό;
 
Μην μας πείτε ότι η κυβέρνηση και ο ίδιος ο Μητσοτάκης διαψεύδουν το σενάριο των πρόωρων εκλογών. Μόνο αφελής πολιτικά θα πίστευε ότι θα μπορούσαν να βγουν και να πουν «ναι, σκεφτόμαστε να πάμε σε εκλογές». Θα ήταν σαν να πρόσφεραν την πρωτοβουλία στα χέρια της αντιπολίτευσης. Για μας είναι περισσότερο από βέβαιο ότι ο Μητσοτάκης δε σκέφτεται τίποτ' άλλο εκτός από το να βρει ένα «παράθυρο» να κάνει εκλογές. Θα τις έκανε ακόμα και τώρα, αν δε φοβόταν αναζωπύρωση της διασποράς του κοροναϊού, καθώς η έξοδος από την καραντίνα γίνεται στα τυφλά, χωρίς μηχανισμό επιδημιολογικής επιτήρησης που να στηρίζεται στην πραγματοποίηση μαζικών τεστ στον πληθυσμό.
 
Αν το καλοκαίρι εξελιχθεί χωρίς επιδημική έξαρση, τότε το δίμηνο Σεπτέμβρη-Οκτώβρη είναι ιδανικό για διπλές εκλογές, καθώς η κυβέρνηση θα έχει πιστωθεί την «εθνική νίκη», ενώ θα αναμένεται το δεύτερο κύμα της πανδημίας.
 
Τι θα πιστωθεί η κυβέρνηση; Αυτό που ήδη χτίζει όλο αυτό το διάστημα: το σχετικά μικρό αριθμό θανάτων από CoviD-19 στη χώρα μας. Σχετικά μικρό σε σχέση με τις χώρες της δυτικής και κεντρικής Ευρώπης και όχι με τις βαλκανικές χώρες. Αυτό είναι ένα αντικειμενικό γεγονός, όμως η εικόνα θα ήταν διαφορετική, αν ο επιδημιολογικός χειρισμός δεν αφηνόταν εν λευκώ στα χέρια της κυβέρνησης, η οποία έβαλε μπροστά τον Τσιόδρα, τον οποίο φρόντισαν να αγιοποιήσουν τα αστικά ΜΜΕ (που η κυβέρνηση «μπούκωσε» τους ιδιοκτήτες τους με 20 εκατ. ευρώ ζεστό χρήμα, χώρια ένα σωρό άλλες αβάντες που κι αυτές μεταφράζονται σε χρήμα).
 
Αν ψάξετε στην ιστοσελίδα μας, θα βρείτε μια καθημερινή συστηματική πολεμική στον Τσιόδρα και την κυβέρνηση, από επιστημονική άποψη. Μια πολεμική που από τη μια αποσκοπούσε στη λήψη μέτρων για τον περιορισμό της διασποράς του κοροναϊού και από την άλλη απαιτούσε τη στήριξη του δημόσιου συστήματος υγείας. Εμείς είμαστε πεπεισμένοι ότι η σχετικά καλή εικόνα που παρουσίασε η χώρα μας ήταν περισσότερο αποτέλεσμα τυχαίων παραγόντων (όπως συνέβη και στη Βουλγαρία, την Αλβανία, την Κροατία και αλλού) παρά στην ύπαρξη κάποιου σχεδίου το οποίο εφαρμόστηκε με ακρίβεια και κατόπιν ενδελεχούς μελέτης. Αυτό δεν είναι ένα αυθαίρετο συμπέρασμα. Το αποδείξαμε με επάρκεια. Και είμαστε σίγουροι ότι οι θάνατοι θα ήταν λιγότεροι, αν υπήρχε έγκαιρη σχεδιασμένη παρέμβαση, με κριτήριο τη δημόσια υγεία και όχι τη δαπάνη του κρατικού προϋπολογισμού και τα κέρδη των καπιταλιστών. Ευτυχώς για τον ελληνικό λαό, η αρχική «αφανής» διασπορά του ιού ήταν μικρή στη χώρα μας (σε σχέση με τις ιμπεριαλιστικές χώρες της Ευρώπης, με το τεράστιο «άνοιγμα» στις αεροπορικές μεταφορές) και έτσι η μερική καραντίνα λειτούργησε αποτελεσματικότερα.
 
Η κυβέρνηση, όμως, κατάφερε να περάσει την ψευδή εικόνα του σχεδίου, που τάχα εκπόνησαν ο Τσιόδρας και η παρέα του και αυτή εφάρμοζε (με τον Χαρδαλιά στην πρώτη γραμμή). Και δε δυσκολεύτηκε καθόλου να το πετύχει αυτό, όχι μόνο επειδή είχε στο πλευρό της τα αστικά ΜΜΕ, αλλά και επειδή δεν αρθρώθηκε καθόλου αντιπολιτευτικός λόγος στο επιστημονικό επίπεδο, στο επίπεδο της αντιμετώπισης της πανδημίας και της προετοιμασίας για τον επόμενο κύκλο της (που οι επιστήμονες σε όλο τον κόσμο τον θεωρούν σίγουρο).
 
Ο ΣΥΡΙΖΑ διακήρυξε από την αρχή (με τον πρώην υπουργό και νυν αρμόδιο τομεάρχη Ξανθό), πως ο Τσιόδρας είναι ο ιδανικός και πως αυτόν θα τοποθετούσε επικεφαλής και μια κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ. Ο Περισσός τα ίδια. Δε φιλοτέχνησε αγιογραφία του Τσιόδρα, αλλά τον άφησε εκτός κριτικής (ακόμα και την περασμένη Πέμπτη, ο «παντογνώστης» Μπογιόπουλος έλεγε από τη ραδιοφωνική εκπομπή του ότι… το βιογραφικό του Τσιόδρα φτάνει για να τυλίξει όλους τους εξυπνάκηδες, παραδεχόμενος απλά ότι ο επιστήμονας έκανε και κάποια λάθη!). Για την «εκτός των τειχών» Αριστερά δε μιλάμε. Ποτέ αυτά τα ζητήματα δεν ήταν το φόρτε της. Το περισσότερο που έφτασε ήταν η διεκδίκηση ενίσχυσης του δημόσιου συστήματος υγείας, που είναι σωστό αίτημα μεν (κι εμείς το προβάλαμε με όλες μας τις δυνάμεις), διακριτό δε από την αντιμετώπιση μιας πανδημίας.
 
Υπάρχει μήπως εφαρμοσμένη ιατρική επιστήμη χωρίς ταξικό πρόσημο; Υπάρχει περίπτωση να γίνει διαχείριση πανδημίας, που απαιτεί lockdown και τεράστιες κρατικές δαπάνες, χωρίς ταξικό πρόσημο; Οταν αφήνεις μια κυβέρνηση και μια ομάδα γιατρών, που αυτή επέλεξε και τοποθέτησε για να λειτουργήσουν ως επιστημονική ασπίδα της, στο απυρόβλητο, τότε παίζεις το παιχνίδι της κυβέρνησης. Οχι μόνο το πολιτικό της παιχνίδι (που για μας είναι το λιγότερο), αλλά το παιχνίδι της σε βάρος της δημόσιας υγείας.
 
Κάποια στιγμή, ιδιαίτερα μετά το πασχαλιάτικο διάγγελμα του Μητσοτάκη, στο οποίο εμφανίστηκε ως ο αυτοκράτορας που έσωσε το λαό του, στον ΣΥΡΙΖΑ σιγουρεύτηκαν ότι πάει για εκλογές. Πού να του κάνουν κριτική, όμως; Ευτυχώς που τους προέκυψε το σκάνδαλο της τηλε-«κατάρτισης» για να παίξουν για λίγο. Από τη στιγμή, όμως, που ο Μητσοτάκης το πήρε πίσω, είχε ένα σωρό άλλα θέματα για να ισοφαρίσει τη ζημιά. Μπορεί να το λέει και να το ξαναλέει ο Τσίπρας, όμως η πολιτική κερδοφορία του έχει πλέον εξαντληθεί. Γι' αυτό και ήταν αξιοθρήνητη η εμφάνιση του Τσίπρα στην προ ημερήσιας διάταξης συζήτηση στις 30 Απρίλη, στην οποία έφτασε στο σημείο να κατηγορεί τον Μητσοτάκη για… αγνωμοσύνη, επειδή δεν αναγνωρίζει τη στήριξη που του προσέφερε η αντιπολίτευση, δηλαδή ο ΣΥΡΙΖΑ!
 
Μ' αυτή την αναφορά αλλά και με την εξύμνηση της ΕΕ (που ο Μητσοτάκης κακώς δεν ακολουθεί τις… γενναίες αναπτυξιακές κατευθύνσεις της!), ο Τσίπρας παρέδωσε για μια ακόμα φορά τα διαπιστευτήριά του στην αστική τάξη, ντόπια και ξένη. Εδωσε όρκο πίστης στο καπιταλιστικό σύστημα. Και από πολιτική άποψη έδειξε ότι ο ΣΥΡΙΖΑ θα κινηθεί με βάση την τακτική του «ώριμου φρούτου». Οχι μετωπική αντιπαράθεση με την κυβέρνηση, όχι «πεζοδρόμιο», αλλά αναμονή μέχρι η πολιτική φθορά της κυβέρνησης Μητσοτάκη να οδηγήσει ξανά τον ΣΥΡΙΖΑ στην κυβερνητική εξουσία.
 
Ακόμα και στα ζητήματα της οικονομικής πολιτικής η αντιπολίτευση του ΣΥΡΙΖΑ ήταν τεχνοκρατικού επιπέδου, γεμάτη φλυαρίες για τη «μεσαία τάξη» και τα «εμπροσθοβαρή μέτρα», με απόλυτο σεβασμό στο μετα-μνημονιακό καθεστώς που ο ίδιος ο ΣΥΡΙΖΑ έχει συμφωνήσει. Αυτός ο τομέας είναι και η ελπίδα του. Αλλά και ο λόγος που κάνει τον Μητσοτάκη να βιάζεται για εκλογές. Γιατί το δάφνινο στεφάνι του «θριαμβευτή επί του κοροναϊού» εύκολα θρυμματίζεται στην αμείλικτη πραγματικότητα της καπιταλιστικής ύφεσης, που θα απαιτήσει πρόσθετα αντεργατικά και αντιλαϊκά μέτρα, ενώ ταυτόχρονα θα πλήξει πρώτη-πρώτη τη «βαριά βιομηχανία της χώρας» τον τουρισμό. Και δεν αναφερόμαστε στους μεγαλοξενοδόχους, που θα σταθούν δίπλα στην κυβέρνηση επειδή θα τους «ταΐσει» για να επανέλθουν πιο δυνατοί, αλλά σε δεκάδες χιλιάδες «μικρούς» του χώρου, που αποτελούν και μια εκλογική μάζα ΟΦΑ (όπου φυσάει ο άνεμος). Επειδή ο Μητσοτάκης το ξέρει αυτό, παράτησε τα διαγγέλματα κι έπιασε τις ρούγες. Βόλτα στο Παγκράτι με μουτσούνα, πρόδρομος της «ιδιόμορφης» προεκλογικής περιόδου που ετοιμάζει.
 
Το αν θα του βγει είναι άλλη ιστορία. Πολλές φορές παρεμβαίνουν απρόβλεπτοι παράγοντες που χαλάνε τα καλύτερα σχέδια. Γιατί δεν είναι μόνο η καπιταλιστική ύφεση, είναι και η υγειονομική κρίση που ακόμα δεν έχει περάσει. Ενα φούντωμα της πανδημίας μπορεί να χαλάσει κάθε πολιτικό σχεδιασμό. Μια μεταστροφή της κοινωνικής συμπεριφοράς μέσα στο καλοκαίρι, εξαιτίας του βυθίσματος του τουρισμού, από τον οποίο τόσος κόσμος περιμένει να ζήσει (μεσοαστοί, μικροαστοί και δεκάδες χιλιάδες εργάτες), μπορεί επίσης να χαλάσει το πολιτικό σχέδιο του Μητσοτάκη, αν δεν μπορέσει να πετάξει κάποια «ανεκτά» ψίχουλα.
 
Ολ' αυτά τα σημειώνουμε για να χτυπήσουμε το καμπανάκι του κινδύνου. Του κινδύνου από το διαφαινόμενο ξεστράτισμα. Γιατί είναι ξεστράτισμα να αρχίσουν οι εργάτες και οι εργαζόμενοι μικροαστοί να ασχολούνται με τις πολιτικές καντρίλιες της ΝΔ, του ΣΥΡΙΖΑ και των υπόλοιπων αστικών κομμάτων, αντί να βάλουν ταξική σφραγίδα στις εξελίξεις, με διεκδικήσεις υπέρ των δικών τους συμφερόντων και με αγώνες που θα απαιτούν την ικανοποίηση αυτών των διεκδικήσεων.