Δεν πέρασε πολύς καιρός (μόλις δύο χρόνια) από τότε που ο ΣΥΡΙΖΑ υποσχόταν ότι με την ψήφο του ελληνικού λαού θα άλλαζε την Ελλάδα και την Ευρώπη. Το είχε σίγουρο μάλιστα, γι' αυτό και στο κεντρικό προεκλογικό του σλόγκαν χρησιμοποιούσε ενεργητικό ενεστώτα: «Η Ελλάδα προχωράει – Η Ευρώπη αλλάζει». Τα βέλη ενάντια στην ευρωπαϊκή σοσιαλδημοκρατία ήταν βουτηγμένα σε… ριζοσπαστικό δηλητήριο. «Ολαντρέου» αποκαλούσε τον Ολάντ ο Τσίπρας, ενώ ταυτόχρονα ταύτιζε τη σοσιαλδημοκρατία με τη Δεξιά.
Τώρα, οι… προσδοκίες χαμήλωσαν, η αλαζονεία της… γενικής αλλαγής παραμερίστηκε. «Σε αυτό λοιπόν το διεθνές και ευρωπαϊκό περιβάλλον η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ καταβάλλει μια τεράστια προσπάθεια να ξαναστήσει τη χώρα στα πόδια της, να βγάλει την οικονομία από την πολυετή ύφεση και, παρά τις διαρκείς πιέσεις από την πλευρά των πιστωτών μας», έλεγε ο Τσίπρας στην κεντρική επιτροπή του ΣΥΡΙΖΑ, το περασμένο Σάββατο.
Η «είδηση» για πολλούς (σίγουρα όχι για εμάς), όμως, ήρθε από τις σπονδές στην ευρωπαϊκή σοσιαλδημοκρατία. Μέχρι και με την έξοδο από τα Μνημόνια συσχέτισε την άνοδό της: «Να προσέξουμε –όπως είπα και πιο πριν- τις διεργασίες στη Γερμανία. Τα αρχικά δημοσκοπικά δεδομένα έχουν ανατραπεί. Και η προοπτική κυβερνητικής συνεργασίας ανάμεσα στη Σοσιαλδημοκρατία, την Αριστερά και τους Πράσινους γίνεται πλέον μια απολύτως ρεαλιστική προοπτική»!
Η γερμανική σοσιαλδημοκρατία, βέβαια, είναι συγκυβερνώσα δύναμη τα τελευταία τέσσερα χρόνια. Με αντικαγκελάριο και υπουργό Οικονομίας, με υπουργό Οικονομικών, με υπουργό Εργασίας κτλ. Και ουδέποτε εξέφρασε διαφορετική άποψη από αυτή των Μέρκελ-Σόιμπλε. Ούτε καν σε επίπεδο δηλώσεων και ευχολογίου. Δεν ήταν λίγες οι φορές που ο σημερινός αρχηγός της, ο Μάρτιν Σουλτς, με την ιδιότητα του προέδρου του Ευρωκοινοβουλίου, συναγωνίστηκε σε ιταμές δηλώσεις τον Γιούνκερ, τον Ντεϊσελμπλούμ και τους άλλους ιμπεριαλιστές ηγέτες.
Πρέπει να είναι κανείς αφελής ή πολιτικός απατεώνας για να πιστέψει ότι τα πρόσφατα γλυκόλογα του Γκάμπριελ και η φραστική (και όχι σε πρακτικό πολιτικό επίπεδο) αντιπαράθεσή του με τον Σόιμπλε εκφράζει «πολιτική στροφή» και όχι προεκλογική δημαγωγία προς άγραν αριστερούτσικων ψηφοφόρων που πιστεύουν ότι ο Τσίπρας εκφράζει την Αριστερά στην Ελλάδα.
Η γερμανική σοσιαλδημοκρατία δεν είναι χτεσινή. Πέρασε ένας αιώνας από τότε που μετατράπηκε σε αστικό κόμμα. Η σοσιαλιμπεριαλιστική πολιτική της πριν και κατά τη διάρκεια του πρώτου παγκόσμιου πολέμου τη στιγμάτισε για πάντα. Τα χέρια της στάζουν από το αίμα της Ρόζα Λούξεμπουργκ, του Καρλ Λίμπκνεχτ και των εργατών του Βερολίνου. Εκτοτε, στήριξε το γερμανικό ιμπεριαλισμό με όλο της το «είναι». Η σοσιαλδημοκρατία αποτελεί τον ένα από τους δύο βασικούς πυλώνες κυβερνητικής διαχείρισης του γερμανικού ιμπεριαλισμού (ο άλλος είναι η χριστιανοδημοκρατία). Μετά το δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο εναλλάσσονται στην εξουσία κι όταν χρειάζεται συγκυβερνούν, όπως γίνεται τώρα.
Οι μεγάλες αντεργατικές ανατροπές που επέτρεψαν στη Γερμανία να ξεπεταχτεί και να ηγεμονεύσει οικονομικά (και πολιτικά, κατά συνέπεια) στην Ευρώπη, έγιναν από σοσιαλδημοκρατική κυβέρνηση, με καγκελάριο τον Γκέρχαρντ Σρέντερ, και πήραν το όνομα «Ατζέντα 2010». Οι σοσιαλδημοκράτες πλήρωσαν το τίμημα (έκτοτε δεν ξανακέρδισαν εκλογές) και οι χριστιανοδημοκράτες τα βρήκαν όλα έτοιμα.
Υπάρχει περίπτωση η σοσιαλδημοκρατία -με όποια άλλα κόμματα κι αν συμμαχήσει- να ακολουθήσει πολιτική κόντρα στα συμφέροντα του γερμανικού ιμπεριαλισμού; 'Η μήπως θα της αλλάξουν «μυαλά» οι Πράσινοι και η Αριστερά, αν συνεργαστεί μαζί τους; Το Βερολίνο διοικείται από συμμαχικό σχήμα SPD-Linke και έχει -σε πολιτειακό επίπεδο- μια από τις πιο σκληρές νεοφιλελεύθερες πολιτικές στη Γερμανία (ειδικά στον τομέα της φορολογίας).
Δε φτάνουν, όμως, τα παραμύθια για τη γερμανική σοσιαλδημοκρατία. Ο Τσίπρας προχωράει σε υποδείξεις προς τη γαλλική «Αριστερά» να συνταχθεί πίσω από τη σοσιαλδημοκρατία στις επερχόμενες προεδρικές εκλογές: «Και να επισημάνουμε, τέλος, και σε σχέση με τις εξελίξεις στη Γαλλία, ότι η ανοιχτή εκλογική διαδικασία που οργάνωσε το Γαλλικό Σοσιαλιστικό Κόμμα ανέδειξε μια έκπληξη, έναν αριστερό υποψήφιο για την Προεδρία. Και ότι η συνεργασία ανάμεσα στους Σοσιαλιστές και την Αριστερά σ’ αυτή την κρίσιμη χώρα θα μπορούσε –και εδώ είναι και η ευθύνη της Αριστεράς, που πρέπει να ξεκαθαρίσει αν αναλαμβάνει την ευθύνη της διακυβέρνησης στα δύσκολα ή αρέσκεται με την καταγγελία- θα μπορούσε, λοιπόν, να δημιουργήσει μια ακόμα μεγαλύτερη δυναμική σε μια τέτοια πιθανή εξέλιξη»!
Ο Μελανσόν, βέβαια, τον έχει «γραμμένο κανονικά», ειδικά από τότε που άρχισε τα «κωλοτριψίματα» με τον Ολάντ, αλλά το θράσος του Τσίπρα ξεπερνά κάθε όριο, όταν βγαίνει με τόσο απροκάλυπτο τρόπο και συστήνει στους συντρόφους του στη Γαλλία να συνταχθούν πίσω από τον Αμόν, όπως ο τελευταίος τους έχει ζητήσει. Το έκανε και με τους Podemos, όταν επέτρεψε στον τέως αρχηγό των ισπανών σοσιαλδημοκρατών Πέδρο Σάντσεθ, με τον οποίο συναντήθηκε σε μια σύναξη των ευρωπαίων σοσιαλδημοκρατών, να δημοσιοποιήσει ότι ο Τσίπρας εισηγείται στους Podemos να στηρίξουν μια κυβέρνηση Σάντσεθ (oι Podemos τελικά επέλεξαν νέες εκλογές, άσχετα αν είδαν τη δύναμή τους να μειώνεται).
Είναι φανερό πως ο ΣΥΡΙΖΑ έχει ως στρατηγική πολιτική επιλογή του τη συγχώνευση με την ευρωπαϊκή σοσιαλδημοκρατία. Κι αυτό είναι απολύτως συμβατό και με τη φυσιογνωμία του και με την κυβερνητική του πολιτική.
