Δεν πρόλαβε να απογειωθεί το αεροπλάνο που μετέφερε τον Πούτιν πίσω στη Μόσχα και οι πανηγυρισμοί, που εντέχνως αναπτύχθηκαν από την κυβέρνηση Καραμανλή, έδωσαν τη θέση τους στο σκεπτικισμό και το «να δούμε». Δεκαέξι ολόκληρο χρόνια καρκινοβατεί η κατασκευή του αγωγού που θα μεταφέρει ρωσικό πετρέλαιο από το Μπουργκάς της Βουλγαρίας στην Αλεξανδρούπολη και κανένας δε μπορεί να πει με βεβαιότητα ότι τώρα το έργο θα γίνει. Γιατί τα συμφέροντα που συγκρούονται είναι πολλά και τεράστια. Συγκρούονται όχι τόσο για το συγκεκριμένο έργο, που δεν είναι και το μεγαλύτερο απ’ όσα σχεδιάζονται και υλοποιούνται, όσο για τον έλεγχο της σημαντικότερης ενεργειακής πρώτης ύλης του πλανήτη.
Το βέβαιο είναι ότι ο Πούτιν ήρθε με ύφος τσάρου, έχοντας πλήρη συνείδηση της υπεροχής του ρωσικού ιμπεριαλισμού. Η Ρωσία επείγεται για την κατασκευή του αγωγού, αλλά όχι σε βαθμό που να «ξεβρακωθεί». Αντίθετα, απαιτεί και άλλα πράγματα. Η ρωσική διπλωματία δεν έκρυψε καθόλου ότι ενδιαφέρεται να πάρει κομμάτι από την πίτα των νέων εξοπλιστικών προγραμμάτων του ελληνικού κράτους. Και μετά την αναχώρηση του Πούτιν παρέμεινε υψηλόβαθμος αξιωματούχος του ρωσικού υπουργείου Πολέμου, για να συζητήσει λεπτομερειακότερα τις απαιτήσεις της Ρωσίας στον εξοπλιστικό τομέα. Κοντολογίς, στον Καραμανλή τίθεται το δίλημμα: για να περάσει από την Ελλάδα το ρωσικό πετρέλαιο και να βγάλουν ο Λάτσης με τον Κοπελούζο τα κέρδη που προσδοκούν επενδύοντας τόσα χρόνια σ’ αυτή τη δουλειά, θα πρέπει να γίνουν και κάποιες προμήθειες όπλων. Εστω πυροσβεστικών ελικοπτέρων.
Ομως δεν είναι μόνο οι απαιτήσεις του Πούτιν. Είναι και η αντίρρηση των Αμερικάνων στην κατασκευή του αγωγού. Η Ράις το είπε εμμέσως πλην σαφώς στη σύντομη επίσκεψή της το περασμένο Πάσχα, ότι δεν επιθυμεί ενεργειακή εξάρτηση από τη Ρωσία των χωρών που η αμερικάνικη υπερδύναμη θεωρεί δορυφόρους της. Ομως, οι αμερικάνικες αντιρρήσεις έρχονται σε σύγκρουση με τα συμφέροντα των Λάτση-Κοπελούζων, δυο από τους σημαντικότερους επιχειρηματικούς ομίλους της Ελλάδας. Γι’ αυτό και η Ντόρα θα ταξιδέψει σε λίγες μέρες και πάλι στην Ουάσιγκτον, προκειμένου να πείσει τους Αμερικάνους να άρουν τις αντιρρήσεις τους (σ’ αυτές τις περιπτώσεις η πειθώ συνοδεύεται πάντοτε από ανταλλάγματα, όπως για παράδειγμα κάποιες παραγγελίες οπλικών συστημάτων).
Τέλος, υπάρχουν οι συγκρούσεις ανάμεσα στις επιχειρήσεις για το μοίρασμα των ποσοστών στην κατασκευή και διαχείριση του αγωγού. Ο βούλγαρος πρόεδρος Παρβάνοφ υπήρξε ειλικρινής μέχρι κυνικότητας: «Είμαστε εκπρόσωποι της εκτελεστικής εξουσίας, αλλά και των αρμοδίων οργάνων τριών κρατών, των ιδιωτικών επιχειρήσεων που ενδιαφέρονται για την κατασκευή του έργου και των πετρελαϊκών εταιριών που θα τροφοδοτήσουν τον αγωγό». Η Ρωσία όχι μόνο δεν διαπραγματεύεται τον απόλυτο έλεγχο του αγωγού (51%) αλλά ζητάει αύξηση του ποσοστού της, προκειμένου να δώσει μερίδιο και στην αμερικάνικη Chevron. Η Βουλγαρία αρνείται να μοιραστεί ισομερώς με την ελληνική πλευρά το ποσοστό που απομένει. Είναι λοιπόν εξαιρετικά αμφίβολο αν μέχρι τα τέλη αυτής της χρονιάς θα καταλήξει κάπου το «χοντρό» παζάρι που γίνεται. Γι’ αυτό και η διακήρυξη των Πούτιν-Παρβάνοφ-Καραμανλή είναι προσεκτικά διατυπωμένη ως ευχολόγιο, παρά ως ένα δεσμευτικό κείμενο.
Τελευταίο και σημαντικότερο. Ποιο το κέρδος του ελληνικού λαού από τον αγωγό; Κανένα. Μόνο χασούρα. Μια τεράστια οικολογική καταστροφή, για να κονομήσουν μερικοί καπιταλιστικοί όμιλοι και να εισπράξει ασήμαντα ποσά φόρου το ελληνικό κράτος (1 δολάριο τον τόνο).
