Το δόγμα Βίσμαρκ (σιδερένια γροθιά σε βελούδινο γάντι) εφαρμόζει ο Φρανσουά Ολάντ, ο οποίος πραγματοποίησε μια τελευταία (καίρια; θα δείξει…) παρέμβαση στις ελληνικές εκλογές, τέσσερις μέρες πριν το άνοιγμα της κάλπης. Τι επεδίωξε ο Ολάντ; Να βάλει το δίλημμα «ευρώ ή δραχμή» στην κορυφή της εκλογικής ατζέντας. Το είπε ευθέως: οι Ελληνες στις 17 Ιουνίου θ’ αποφασίσουν αν θέλουν να παραμείνουν στο ευρώ.
Για τον εαυτό του, βέβαια, επέλεξε το ρόλο του καλού μπάτσου. Ο ίδιος δε θέλει να φύγει η Ελλάδα από το ευρώ, αλλά υπάρχουν οι κακοί που περιμένουν την ευκαιρία: «Η πλήρης ακύρωση του Μνημονίου θα θεωρηθεί από πολλές χώρες της ευρωζώνης ως ρήξη» και «θα υπάρξουν χώρες εντός της ευρωζώνης που θα προτιμήσουν να τερματίσουν την παρουσία της Ελλάδας στην ευρωζώνη».
Κι ενώ η ΝΔ έσπευσε να εκμεταλλευτεί την ευκαιρία, με δήλωση του Μιχελάκη που κατήγγειλε τον Τσίπρα ως «εκπρόσωπο του λόμπι της δραχμής», από πλευράς ΣΥΡΙΖΑ είχαμε την απόλυτη αμηχανία. Η μόνη αντίδραση που ακούσαμε ήταν του Βούτση στον Real FM, που είπε ότι η συνέντευξη Ολάντ «ήταν σε θετική κατεύθυνση».
Αυτή ήταν και η μεγάλη επιτυχία της παρέμβασης Ολάντ. Ν’ αναγκάσει τους ΣΥΡΙΖΑίους, αντί να τον καταγγείλουν για ωμή παρέμβαση στις ελληνικές εκλογές, να βάλουν την ουρά στα σκέλια και να μιλούν για «θετική κατεύθυνση». Αρα, ν’ αναγνωρίζουν ότι το δίλημμα «μέσα ή έξω από το ευρώ», που έθεσε ο Ολάντ είναι υπαρκτό και απλά να βάζουν τον εαυτό τους στην πλευρά του ευρώ. Βέβαια, το προηγούμενο βράδυ ο Τσίπρας άλλα έλεγε. Οτι δεν υπάρχει κανένας κίνδυνος, γιατί αν φύγει η Ελλάδα από το ευρώ την επόμενη μέρα θα διαλυθεί η ευρωζώνη! Ομως, το γεγονός ότι μιλώντας στην Πάτρα παρουσίασε ως πρότυπό του τον δεξιό Ραχόι λέει πολλά. «Το όχι στο Μνημόνιο του κεντροδεξιού Ραχόι στην Ισπανία είναι το όχι στο Μνημόνιο του ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ στην Ελλάδα. Το όχι του Σαμαρά της Ισπανίας απομονώνει τον Σαμαρά της Ελλάδας»! Φυσικά, η κυβέρνηση Ραχόι έχει ήδη πάρει σκληρά μέτρα λιτότητας, ενώ θα της επιβληθεί και επιτροπεία από τρόικα, αλλά για τους δημαγωγούς αυτά δεν μετράνε. Ο Τσίπρας είναι με τον Ραχόι και όχι με τους ανθρακωρύχους της Αστούριας, που συγκρούονται καθημερινά με τα ΜΑΤ που στέλνει ο Ραχόι, με χημικά και πλαστικές σφαίρες.
Ο Ολάντ κατάφερε να βάλει την τελευταία σφραγίδα σε μια αντιδραστική προεκλογική ατζέντα. Από τη μια έχουμε ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, ΔΗΜΑΡ με τη δήθεν αναδιαπραγμάτευση του Μνημόνιου και από την άλλη έχουμε τον ξεδοντιασμένο «αντιμνημονιακό» ΣΥΡΙΖΑ, «χωρίς τσαμπουκάδες», με το Μνημόνιο «να τρέχει μέχρι ν’ αρχίσει η αναδιαπραγμάτευση», με διάθεση «να πείσει τους εταίρους» κ.λπ. Οποιος και να κερδίσει αύριο, έχει ήδη δεσμευτεί ότι δεν πρόκειται να κάνει τίποτα χωρίς πρώτα να περάσει από το τραπέζι των Βρυξελλών. Ο χυλός είναι έτοιμος και θα σερβιριστεί από Δευτέρα στον ελληνικό λαό. Μόνο τον σεφ δεν ξέρουμε, αλλά αυτό ενδιαφέρει τα κόμματα, όχι το λαό. Αρκεί να αναλογιστούμε πόσο ελάχιστα μετατοπίστηκαν προς τ’ αριστερά («επαναδιαπραγμάτευση») ΝΔ και ΠΑΣΟΚ και πόσο πολύ μετατοπίστηκε προς τα δεξιά ο ΣΥΡΙΖΑ μέσα σ’ ένα μήνα.
Αυτή η μετατόπιση, που δημιούργησε τον χυλό για τον οποίο λέγαμε, διευκολύνει τους χειρισμούς των ιμπεριαλιστών ηγετών του γερμανογαλλικού άξονα. Βεβαίως προτιμούν να βγει πρώτο κόμμα η ΝΔ, την οποία γνωρίζουν καλά, και όχι ο ΣΥΡΙΖΑ τον οποίο ακόμα δεν έχουν γνωρίσει για να μπορούν να εμπιστευθούν απόλυτα. Εχουν, όμως, πλέον τη βεβαιότητα (όπως την έχουν και ο Λαλιώτης με τον Λιβάνη), ότι έστω και μέσα από κάποιες τριβές, τα συμφέροντά τους στην Ελλάδα δεν πρόκειται να κινδυνέψουν, γιατί ο ΣΥΡΙΖΑ «δεν είναι φιλοευρωπαϊκή, αλλά ευρωπαϊκή δύναμη».
