Ουδείς αμφέβαλε ότι κατά τη δεύτερη πρωθυπουργική του θητεία ο Καραμανλής θα αντιμετώπιζε προβλήματα φθοράς. Ομως, η βαθιά κρίση του ΠΑΣΟΚ, που έφτασε στα πρόθυρα της διάσπασης κι ακόμα δεν έχει ξεπεράσει τον κίνδυνο, οδήγησε το επιτελείο του Μαξίμου στο συμπέρασμα ότι μια τρίτη θητεία θα ήταν εύκολη υπόθεση. Γι’ αυτό και ήταν το Μαξίμου που τροφοδότησε τα εκλογικά σενάρια, λίγες μόλις μέρες μετά τη νέα νίκη της ΝΔ. Ηταν φανερό ότι προετοίμαζαν το κλίμα για μια αιφνιδιαστική προσφυγή στις κάλπες, ώστε με μια νέα νίκη να βυθίσουν το ΠΑΣΟΚ σε ακόμα μεγαλύτερη κρίση.
Πλην όμως, η ζωή τους τα έφερε αλλιώς. Οταν άρχισε να… βρέχει χοντρούς στο Κολωνάκι, τα πάντα άλλαξαν και οι πολιτικές εξελίξεις υπήρξαν ραγδαίες. Ζαχόπουλος, Κλαδάς, Ανδριανός, Αγγέλου, όλοι οι εμπλεκόμενοι στο σκάνδαλο και τη διαχείρισή του είναι άνθρωποι συνδεόμενοι προσωπικά με τον Καραμανλή και το Μαξίμου και όχι με το μηχανισμό της ΝΔ. Ο ίδιος ο Καραμανλής βρέθηκε στη δίνη του κυκλώνα, παρά τις αγωνιώδεις προσπάθειες να οδηγηθεί στο «μάτι» που δεν το χτυπούν οι περιδινήσεις. Οι υπουργοί του, των πρωτοκλασάτων συμπεριλαμβανόμενων, τον άφησαν μόνο του με τον Ρουσόπουλο να βγάλουν τα κάστανα από τη φωτιά. Εξαφανίστηκαν από τα τηλεπαράθυρα και μήνυσαν σε όλα τα ΜΜΕ ότι δεν προτίθενται να εμπλακούν. Μέχρι…
Μέχρι που εμφανίστηκε στο προσκήνιο το μητσοτακέικο και με συντονισμένα πυρά κατέστησε σαφές τοις πάσι, ότι ανοίγει το δρόμο για την μετά-Καραμανλή εποχή, που επιθυμεί διακαώς να είναι εποχή Ντόρας. Ξεκίνησε η Ντόρα με όσα περί της ανειλικρίνειας των πολιτικών είπε στην παρουσίαση του βιβλίου για τον Σαρκοζί, παρουσία του παλιού και πιστού της φίλου Θ. Πάγκαλου (που έχει πει χειρότερα για όλους τους Πασόκους αρχηγούς και πρωθυπουργούς). Στο Μαξίμου πήραν το μήνυμα, αντέδρασαν σπασμωδικά (έβαλαν τον Αντώναρο να κάνει δήλωση) και στην Ινδία ζήτησαν εξηγήσεις, τις οποίες η Ντόρα προσέφερε… απορημένη και… οργισμένη για την παρερμηνεία των δηλώσεών της (πιστό αντίγραφο του πατέρα της, ειδικά όταν δείχνει έκπληκτη). Ακολούθησαν ο Μητσοτάκης, που περιέγραψε την επιτομή του πολιτικού ηγέτη (ποιος; ο Μητσοτάκης) φωτογραφίζοντας τον Καραμανλή, ο Κυριάκος (κάτι πρέπει να πει και ο υφυπουργήσιμος της οικογένειας) και η… Μπουρδάρα, που βουλευτής έχει προ πολλού πάψει να εκλέγεται, όμως είναι στην «αυλή» της Ντόρας.
Οπότε, οι υπόλοιποι δελφίνοι κατάλαβαν ότι οι Μητσοτάκηδες πάλι έκλεψαν στην κούρσα και έσπευσαν να σπάσουν τη σιωπή τους… στηρίζοντας τον Καραμανλή. Ο Γιάννης Κεφαλογιάννης δεν μετράει, βέβαια, ως δελφίνος αλλά είναι γνωστό πως ακούει το επώνυμο Μητσοτάκης και παθαίνει αναφυλαξία. Δεν ξέρουμε αν τα όσα έσουρε στη Ντόρα ήταν πρωτοβουλία δική του ή μίλησε και με τον Καραμανλή, του οποίου –μην το ξεχνάμε– τύποις είναι σύμβουλος. Ο Αβραμόπουλος, όμως, ο μοναδικός πολιτικός που έφτιαξε κόμμα και δεν κατέβηκε ποτέ στις εκλογές, έχει τις δικές του φιλοδοξίες, έχει τα «κονέ» του στα ΜΜΕ και θέλει να διαδεχτεί τον Καραμανλή, ποντάροντας στις καραμανλικές ψήφους. Το ίδιο ισχύει και για τον Σαμαρά που χρωστάει στον Καραμανλή και την προσωπική τους φιλία την έξοδό του από τη ναφθαλίνη και βρίσκεται σε πόλεμο μέχρις εσχάτων με το μητσοτακέικο. Από τη μια γνωρίζει καλά πως με τη Ντόρα αρχηγό της ΝΔ θα ζοριστεί πολύ ακόμα και για να διατηρήσει τη βουλευτική του έδρα (για υπουργιλίκι δεν το συζητάμε, αφού κάτι τέτοιο θα οδηγούσε τον βρυκόλακα σε θανατηφόρο έμφραγμα) και από την άλλη σκέφτεται: γιατί όχι εγώ μετά τον Καραμανλή, αφού είμαι ο πιο ορκισμένος εχθρός του μητσοτακέικου; Αβραμόπουλος και Σαμαράς έσπευσαν να στηρίξουν τον Καραμανλή από την επίθεση των Μητσοτάκηδων, στην πραγματικότητα, όμως, έσπευσαν να δηλώσουν «παρών» για τη διαδοχή.
Ο Αλογοσκούφης, ο οποίος επίσης φέρεται ως δελφίνος, δε μπορεί να «παίξει» σ’ αυτή τη φάση. Δεν έχει το απαιτούμενο ηγετικό εκτόπισμα. Ο Βουλγαράκης είναι πολλαπλά καμένος και δύσκολα θα παίξει ρόλο σ’ αυτό το επίπεδο, ενώ ο Μεϊμαράκης έχει αποδειχτεί πολύ καλός στην τακτική και ενδεχομένως να κάνει την έκπληξη. Κι ο Καραμανλής; Ο Καραμανλής πρέπει να ξεμπλέξει με τη Ζαχοπουλειάδα για να σκεφτεί οτιδήποτε άλλο. Εχει δείξει και στο παρελθόν ότι είναι σιγουρατζής και πολύ αδύνατος στη διαχείριση κρίσεων. Μόνη του ελπίδα το χάλι του ΠΑΣΟΚ, αλλά και η στήριξη που του προσφέρει ο Καρατζαφέρης.
ΥΓ: Η τοποθέτηση του Ν. Κακλαμάνη για συγκυβέρνηση ΠΑΣΟΚ-ΝΔ, «όχι λόγω αριθμητικής πλειοψηφίας στη Βουλή, αλλά για να πάμε όλοι μαζί πιο μπροστά», σε άλλες συνθήκες δεν θα αξιολογούνταν πολιτικά. Θα λέγαμε όλοι «κάτι πρέπει να πει κι αυτός για να δείξει ότι υπάρχει». Ομως, το γεγονός ότι ο Ρουσόπουλος διατάχτηκε να διακόψει την πάγια στάση του («δεν σχολιάζω δηλώσεις υπουργών, βουλευτών και στελεχών της ΝΔ») και να απαντήσει αρνητικά, με την υπόμνηση ότι μόλις πριν τέσσερις μήνες η ΝΔ κέρδισε στις εκλογές, δείχνει ότι στο Μαξίμου δεν το εξέλαβαν ως γραφικότητα του Νικήτα. Φοβούνται πως κάποια κέντρα προσπαθούν να επιταχύνουν τις εξελίξεις (όλοι βλέπουν την αλλαγή στροφής που έχει επιβάλλει στον «Ελ. Τύπο» η Αγγελοπουλίνα, που έχει πολλά «κρατημένα» του Καραμανλή), οδηγώντας τον Καραμανλή σε πολιτική συνταξιοδότηση.
