Δύο είναι τα μηνύματα που βγήκαν από το τριήμερο της κοινοβουλευτικής συζήτησης επί των προγραμματικών δηλώσεων της κυβέρνησης. Το πρώτο, πως η περιβόητη αναδιαπραγμάτευση του Μνημόνιου παραπέμπεται στις ελληνικές καλένδες, αφού πρώτα η συγκυβέρνηση δείξει έργο με την εφαρμογή όσων προβλέπει το Μνημόνιο. Το δεύτερο, πως πωλούνται τα πάντα, προκειμένου να μαζευτεί κάνα φράγκο και να παρουσιαστεί σαν «ισοδύναμο μέτρο».
«Εννέα βήματα που δείχνουν την αποφασιστικότητά μας να κάνουμε μία σειρά από μεγάλες διαρθρωτικές και μεταρρυθμιστικές τομές» παρουσίασε ο Σαμαράς. Τα τέσσερα απ’ αυτά αναφέρονταν στις ιδιωτικοποιήσεις (στο εσωτερικό, για λόγους προπαγάνδας, τις ονομάζουν «αποκρατικοποιήσεις», σ’ όλα τα επίσημα έγγραφα, όμως, όπως π.χ. το Μνημόνιο, αποκαλούνται ιδιωτικοποιήσεις – privatisations). Ιδιωτικοποιήσεις που προβλέπονται από το Μνημόνιο, ιδιωτικοποιήσεις που δεν προβλέπονται από το Μνημόνιο, όπως στον ΟΣΕ και τη ΔΕΗ, συμβάσεις παραχώρησης λιμανιών και αεροδρομίων, ξεπούλημα όχι μόνο του Ελληνικού αλλά όλων των φιλέτων από Φάληρο μέχρι Σούνιο.
Η περί ιδιωτικοποιήσεων αντιπαράθεση ανάμεσα κυρίως στις δυνάμεις της συγκυβέρνησης και του ΣΥΡΙΖΑ κυριάρχησε και στο τριήμερο της Βουλής και στη βδομάδα που ακολούθησε. Με ανοιχτές ή συγκαλυμμένες απειλές από πλευράς ΣΥΡΙΖΑ και με επιδείξεις μαγκιάς από πλευράς Σαμαρά. Δημιουργήθηκε έτσι ένα ιδεολογικό πλαίσιο ανάλογο με το ιδεολογικό πλαίσιο που είχε σχηματιστεί πριν από τις τελευταίες εκλογές. Θυμόμαστε ποιο ήταν αυτό. Και ο ΣΥΡΙΖΑ, που τον εμφάνιζαν σαν «αντι-ευρωπαϊστή», και οι υπόλοιποι ορκίζονταν πίστη στο ευρώ και δεσμεύονταν ότι δε θα κάνουν τίποτα που να θέσει σε κίνδυνο τη θέση της χώρας σ’ αυτό. Ετσι και τώρα, ορκίζονται στην «αξιοποίηση της δημόσιας υπηρεσίας», αλλά η μεν συγκυβέρνηση μιλάει και για πούλημα, ενώ ο ΣΥΡΙΖΑ για συνεργασίες με ξένους κρατικούς και ιδιωτικούς φορείς (που είναι κι αυτό ιδιωτικοποίηση, βέβαια).
Το πιο σημαντικό, όμως, είναι πως αυτή η συζήτηση καθιστά κύριο το δευτερεύον. Υπάρχει σήμερα κανένα ιδιαίτερο ενδιαφέρον για όλες αυτές τις ιδιωτικοποιήσεις που ανέφερε ο Σαμαράς; Θα ενδιαφερθεί μήπως κανένας καπιταλιστής να εκμισθώσει μακρόχρονα το αεροδρόμιο των Ιωαννίνων και το λιμάνιο της Ικαρίας; Αστεία πράγματα. Ενδιαφέρον υπάρχει για το λιγνίτη και τα εργοστάσια της ΔΕΗ, ελάχιστοι όμως θα ενδιαφερθούν να πάρουν το Ελληνικό, όταν ο τουρισμός περνάει κρίση και υπάρχει κορεσμός σε όλα τα παράλια της Μεσογείου. Φέρνοντας, όμως, τη συζήτηση στις ιδιωτικοποιήσεις και καθιστώντας τες ατμομηχανή της ανάπτυξης, ο Σαμαράς προετοιμάζει το έδαφος για τα νέα πακέτα αντιλαϊκών και αντεργατικών μέτρων, με το επιχείρημα ότι οι ιδιωτικοποιήσεις δεν περπάτησαν (οι επενδυτές τρόμαξαν από τις απειλές του Τσίπρα και του Φωτόπουλου θα πουν), δεν μπήκαν έσοδα και επομένως πρέπει ν’ αναζητηθούν έσοδα από αλλού. Αυτό στο προσεχές μέλλον, γιατί προς το παρόν τα ιδεατά έσοδα από τις ιδιωτικοποιήσεις παρουσιάζονται σαν ο μοχλός που θα επανεκκινήσει την οικονομία.
Κατά τα άλλα, οι εταίροι της συγκυβέρνησης και ιδιαίτερα η… «αντιμνημονιακή συνιστώσα», η ΔΗΜΑΡ, θεωρούν ότι στην Ελλάδα κατοικούν Χαχόλοι. Εκαναν ολόκληρο τριήμερο παζάρι για να πει ο Σαμαράς πως η «αναδιαπραγμάτευση» θα γίνει. Λες και επειδή το ‘πε άλλαξε τίποτα. Συνεχίζοντας στην ίδια κατεύθυνση, ο πανταχόθεν στριμωγμένος Βενιζέλος (το φτύσιμο που του ‘ριξαν οι Λοβέρδος-Διαμαντοπού-λου, η υπερπροβολή του Στουρνάρα και οι παρασκηνιακές κινήσεις των σημιτικών αυξάνουν την ανασφάλειά του) έστησε την ιστορία με την αμφισβήτηση Στουρνάρα, τάχα επειδή δεν έβαλε το θέμα της αναδιαπραγμάτευσης στο Eurogroup. Ο Στουρνάρας, όμως, είπε ότι το έβαλε ατύπως, αλλά ο Γιούνκερ του είπε να μην τολμήσει να το βάλει στο τραπέζι, γιατί το «πρόγραμμα» έχει πάει πίσω και οι τροϊκανοί δε θα του χαριστούν στην έκθεσή τους. «Δεν ετέθη επίσημα το θέμα της επιμήκυνσης. Θα το θέσουμε όταν το πρόγραμμα μπει σε τροχιά. Από πλευράς τους δεν υπάρχει καμία δέσμευση γι’ αυτό. Στις ιδιαίτερες συζητήσεις το δέχονται, αλλά δεν δεσμεύεται κανείς. Δύσκολα θα το δεχτούν, γιατί για την επιμήκυνση θα χρειαστεί να ληφθεί απόφαση από τα Κοινοβούλια. Επιμήκυνση σημαίνει επιπλέον χρηματοδότηση. Οταν έρθει η ώρα το θέμα της επιμήκυνσης θα τεθεί επίμονα γιατί είναι δίκαιο». Αυτά έγραψε στο non paper ο Στουρνάρας. Στην ίδια γραμμή έχει τοποθετηθεί δημόσια και ο Χατζηδάκης: «Η αλήθεια είναι ότι υπάρχει μια επιφυλακτικότητα απέναντι στη χώρα μας. Το αν αυτή η επιφυλακτικότητα υφίσταται δικαίως ή αδίκως δεν είναι το πρωτεύον αυτή την ώρα. Σημασία σήμερα έχει να γίνει σαφές ότι κάτι αλλάζει, ότι είμαστε αποφασισμένοι να προχωρήσουμε και να πετύχουμε. Αν εμείς είμαστε αξιόπιστοι, θα δείξουν και εκείνοι την αλληλεγγύη τους» (ομιλία στη συζήτηση για τις προγραμματικές δηλώσεις).
Αυτή είναι επίσημα και η γραμμή της κυβέρνησης. Ο πονηρός Βενιζέλος, όμως, που ξέρει ότι η επιμήκυνση κάποια στιγμή θα δοθεί, γιατί απλούστατα «τα νούμερα δε βγαίνουν», έκανε από τώρα το ντόρο για να διεκδικήσει την πατρότητα της πρότασης και να μπορεί να προπαγανδίζει στο μέλλον, ότι χάρη στη δική του επιθετική στάση, που έβαλε τον Στουρνάρα στο σωστό δρόμο, επιτεύχθηκε η επιμήκυνση. Δηλαδή, άλλα δυο χρόνια σκληρή λιτότητα!
