Από την παραμονή ακόμη της 17ης Νοέμβρη συζητιόταν πλατιά, ότι η φετινή πορεία για το Πολυτεχνείο πρέπει μετά την αμερικάνικη πρεσβεία να κατευθυνθεί και στην ισραηλινή, για να καταγγείλει το νέο σιωνιστικό έγκλημα ενάντια στον παλαιστινιακό λαό της Γάζας. Ετσι, δεν χρειάστηκε να γίνει καμιά ιδιαίτερη συζήτηση την επομένη. Πριν ακόμα ξεκινήσει η πορεία, είχε περάσει απ’ όλα τα μπλοκ το «σήμα» ότι «η πορεία πάει ισραηλινή πρεσβεία». Το πληροφορήθηκε, προφανώς, και ο Δένδιας και έδωσε εντολή στους μπάτσους να φράξουν με κλούβες και την Κηφισίας και τους άλλους μεγάλους δρόμους, ώστε να μη μπορεί η πορεία να πάει προς την ισραηλινή πρεσβεία.
Πρόσχημα γι’ αυτή την απαγόρευση δεν υπήρχε. Είναι χαρακτηριστικό ότι στη συγκεκριμένη πορεία δεν έγινε κανένα επεισόδιο. Ο Δένδιας θέλησε να προσφέρει εκδούλευση στους σιωνιστές. Να μη βρεθεί έξω από το άντρο της μια ογκώδης πορεία, συνδέοντας τα αντιαμερικάνικα μηνύματα με αντισιωνιστικά και με μηνύματα αλληλεγγύης στον παλαιστινιακό λαό.
Οταν η πορεία συνέχισε συγκροτημένη μετά την αμερικάνικη πρεσβεία, σταμάτησε μπροστά στις κλούβες των μπάτσων. Το κομμάτι του ΣΥΡΙΖΑ, όμως, δεν συνέχισε. Εμεινε στο ύψος της αμερικάνικης πρεσβείας, ενώ ανάμεσα στα μπλοκ του ΣΥΡΙΖΑ και την υπόλοιπη πορεία έμεινε ένα πανό του «Δικτύου». Κάμποση ώρα μετά και ενώ δεν υπήρχε καμιά εξέλιξη, καθώς το προπορευόμενο φοιτητικό μπλοκ απαιτούσε ν’ ανοίξει ο δρόμος και οι μπάτσοι σφύριζαν αδιάφορα, οι ΣΥΡΙΖΑίοι μάζεψαν τα πανό και έφυγαν. Μια χαρά βολεύονταν με την απαγόρευση, καθώς δε θα ήθελαν να διαδηλώσουν μπροστά στην ισραηλινή πρεσβεία (κυβέρνηση φιλοδοξούν να γίνουν αύριο).
Μετά από λίγη ώρα, άγνωστο για ποιο λόγο, έφυγαν και δύο αντιεξουσιαστικά μπλοκ που είχαν παραμείνει (η ΑΚ τα είχε μαζέψει και είχε φύγει από την αμερικάνικη πρεσβεία ακόμη). Και λίγο αργότερα, έκαναν μεταβολή και πήραν το δρόμο προς τα πίσω τα μπλοκ του ΣΕΚ (με ένα πανό της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, ενώ το άλλο παρέμεινε στο μπλοκ του ΝΑΡ), του ΚΚΕ(μ-λ) και του Μ-Λ ΚΚΕ. Φτάνοντας στο ύψος της αμερικάνικης πρεσβείας, έπεσαν πάνω στην πορεία του Περισσού, που επίσης είχε ανακοινώσει ότι θα πορευτεί και στην ισραηλινή πρεσβεία. Οπως κατήγγειλε η ηγεσία του Περισσού, επικοινώνησε με τον Δένδια και δεν πήρε καμιά απάντηση. Η αστυνομία, όμως, διέρρεε πως θ’ αφήσει την πορεία του Περισσού να προχωρήσει, όχι όμως και την άλλη πορεία. Ο Παφίλης ανακοίνωσε πως αυτό το θεωρούν προβοκάτσια και πως απαιτούν να ανοίξει ο δρόμος για όλες τις πορείες (δεν ήθελαν να γίνουν ρόμπες). Τότε ο Δένδιας κατάλαβε ότι δεν μπορεί να επιβάλει αυτή την απαγόρευση και έδωσε εντολή στους μπάτσους ν’ ανοίξουν το δρόμο. Η πορεία, με επικεφαλής τα φοιτητικά μπλοκ, άρχισε να κινείται αργά προς την ισραηλινή πρεσβεία και τότε –ω του θαύματος– εκείνοι που είχαν εγκαταλείψει την πορεία και είχαν κινηθεί εκατοντάδες μέτρα σε κατεύθυνση αποχώρησης έκαναν και πάλι μεταβολή και άρχισαν σχεδόν τρέχοντας να πλησιάζουν την πορεία που είχαν εγκαταλείψει!
Ετσι, και οι δυο πορείες πορεύτηκαν μέχρι την ισραηλινή πρεσβεία και οι σιωνιστές είδαν έξω από το άντρο τους να περνά η πιο μαζική διαδήλωση καταγγελίας του δολοφονικού τους οργίου που έχει γίνει ποτέ.
