Στο ΣΥΝ, από την άλλη, προχώρησαν σ’ ένα μείγμα λαϊκισμού και ρεαλιστικής προσαρμογής. Εγκαταλείποντας την παλιά τους θέση (ο ΟΤΕ αποκλειστικά στο Δημόσιο), διατύπωσαν την θέση «τουλάχιστον το 51% στο Δημόσιο». Ετσι, είναι μέσα στο πλαίσιο της αστικής πολιτικής (μετοχοποίηση των κρατικών επιχειρήσεων, που θα οδηγήσει στη λειτουργία τους με αμιγώς ιδιωτικοοικονομικά κριτήρια) και βγαίνουν λίγο αριστερότερα από το ΠΑΣΟΚ που ζητά 33% και το μάνατζμεντ στο Δημόσιο.
Η ουσία, βέβαια, είναι ίδια σε όλες τις παραλλαγές. Γιατί ξεκι- νούν από μια κοινή αφετηρία: ιδιωτικοποίηση κρατικών επιχειρήσεων. Από κει και πέρα, τα υπόλοιπα είναι λεπτομέρειες. Αλλωστε, ήταν οι ΣΥΝασπισμένοι μαζί με τους ΠΑΣΟΚους που φώναζαν παλιότερα «μια χρυσή μετοχή στα χέρια του κράτους». Οσο για τη «ρεαλιστική προσαρμογή», εύκολη είναι η εξήγησή της. Ενα κόμμα που ονειρεύεται εξουσία πρέπει να δώσει από τώρα εχέγγυα στους πραγματικούς εξουσιαστές, τους καπιταλιστές. Τζάμπα νομίζετε ψήφισαν το Μάαστριχτ;
Ακόμα και αυτή τη «ρεαλιστική προσαρμογή», όμως, τους τη χάλασε ο Κωνσταντόπουλος, δηλώνοντας στον «Αθήνα 9,84»: «Ερχεται από πλευράς αντιπολίτευσης η άποψη “θα ξανααγοράσουμε τον ΟΤΕ”. Αυτά είναι άκριτες αντιπολιτευτικές κορόνες που δεν απαντούν στο πρόβλημα. Γιατί δεν είναι και πολύ εύκολο, είναι αδύνατο να ξανααγοράσεις τον ΟΤΕ». Οταν ο Αλαβάνος κλήθηκε (ραδιόφωνο ΝΕΤ) να σχολιάσει, αρνήθηκε!
