Καμία έκπληξη τελικά στην ψηφοφορία για ψήφο εμπιστοσύνης στη συγκυβέρνηση Παπαδήμου. 255 βουλευτές υπερψήφισαν τη νέα κυβέρνηση. Οχι μόνο τα μέλη της Αγίας Τριάδας (ΠΑΣΟΚ-ΝΔ-ΛΑΟΣ), αλλά και οι της Μπακογιάννη. Ο Σαμαράς κατάφερε επιτέλους να απαλλαγεί από τον ντορικό Χατζηγάκη, ενώ χάιδεψε τον Καμμένο και στο ΠΑΣΟΚ δεν έκαναν τίποτα στους Μαντατζί και Κατσούρα, που καταψήφισαν. Ούτε κανείς έδωσε σημασία στην επιστολή Καστανίδη που έλεγε ότι «δεν περιβάλλει με την εμπιστοσύνη του υπουργούς που υπηρέτησαν τη χουντική Δεξιά ή είναι γνήσιοι ιδεολογικοί απόγονοι του δικτατορικού καθεστώτος». Ενάμιση χρόνο το ΠΑΣΟΚ «κωλοτρίβεται» με το ΛΑΟΣ, ο Καστανίδης θυμήθηκε την… ιδεολογία του μόλις βρέθηκε εκτός κυβέρνησης. Το ίδιο και ο Σ. Κουβέλης. Το ίδιο και ο μη κοινοβουλευτικός Πολυζωγόπουλος, που βρήκε την ευκαιρία να ξεσπαθώσει ταυτόχρονα κατά των «κηπουρών» του Παπανδρέου ( έκανε λόγο για «άστοχους χειρισμούς άπειρων στελεχών», σημειώνοντας ότι «θα μπορούσε αυτή η κατάσταση να αποφευχθεί αν υπήρχαν στιβαρή ηγεσία και πολιτικός σχεδιασμός»), οι οποίοι του έκοψαν το δρόμο προς τη Βουλή, όταν ως εκλογομάγειρος του συνέδριου του ΠΑΣΟΚ δεν κατάφερε να εκλέξει όλους τους δικούς τους στην ΚΕ. Στους πικραμένους και ο Ψαριανός της ΔΗΜΑΡ, που απέσχε από την ψηφοφορία, για να μην αναγκαστεί να καταψηφίσει την κυβέρνηση του νέου ινδάλματός του.
Ο Παπαδήμος δεν παρουσίασε καμιά έκπληξη. Με στεγνό τεχνοκρατικό ύφος, χωρίς εξάρσεις (ένας Σημίτης χωρίς σαρδάμ), είπε αυτά που τόσο καιρό λένε ο Βενιζέλος, ο Παπανδρέου, ο Παπακωνσταντίνου και οι λοιποί του τέως κυβερνητικού λόχου. Με κέντρο τους το νέο εκβιαστικό ψευτοδίλημμα: ή κάνουμε όσα απαιτούν οι εταίροι ή φεύγουμε από το ευρώ. Θυμόσαστε, ασφαλώς, ότι μέχρι και το τελευταίο καλοκαίρι ο εκβιασμός είχε τη μορφή «Μνμημόνιο ή χρεοκοπία». Τώρα έφυγε από τη μέση η απειλή της χρεοκοπίας (τετελεσμένη, άλλωστε) και αντικαταστάθηκε από την απειλή της εξόδου από το ευρώ, που θα σημάνει καταστροφή για όλους. Και για να μην ξεχνιόμαστε, θυμίζουμε ότι οι πρώτοι που διατύπωσαν αυτόν τον εκβιασμό ήταν η Μέρκελ με τον Σαρκοζί, εκείνη τη μοιραία για τον Παπανδρέου βραδιά των Καννών.
Ο Παπαδήμος, όμως, έκανε ένα βήμα παραπέρα από τους πολιτικούς που διατύπωναν τις ίδιες απόψεις. Οπως θα θυμόσαστε, και ο Παπακωνσταντίνου και ο Βενιζέλος, κάθε φορά που αναφέρονταν στους δανειστές και τους εκβιασμούς τους, μιλούσαν για τους πολιτικούς κύκλους και τις εσωτερικές πολιτικές ανάγκες των κρατών της Ευρωζώνης, υπονοώντας πως οι ηγέτες των κρατών είναι υποχρεωμένοι να λένε και κάποια πράγματα, καθαρά ρητορικά, για να καλύψουν τις δικές τους πολιτικές ανάγκες. Ο Παπαδήμος έκανε στην άκρη αυτές τις «εξηγήσεις» και διατύπωσε ωμά και απροκάλυπτα το δόγμα του δωσιλογισμού που χαρακτηρίζεται από απύθμενο μίσος για το λαό.
Για τον Παπαδήμο, ο λαός δεν υπάρχει, δεν εκφράζεται παρά μόνο μια φορά κάθε τέσσερα χρόνια, στην κάλπη. Στο μεταξύ, «δεν δικαιούται για να ομιλεί», μιλούν για λογαριασμό του μόνο οι βουλευτές: «Η εφαρμογή του νόμου για την τριτοβάθμια εκπαίδευση αποτελεί λαϊκή επιταγή, όπως εκφράστηκε από τη συντριπτική πλειοψηφία των μελών του Κοινοβουλίου». Το γεγονός ότι σύμπασα η πανεπιστημιακή κοινότητα, όχι μόνο οι φοιτητές, αλλά ακόμη και το σύνολο των πρυτάνεων, τάχθηκε ενάντια σ’ αυτό το έκτρωμα, το γεγονός ότι ακόμη και τώρα η Διαμαντοπούλου δεν μπορεί να τον εφαρμόσει, καμιά σημασία δεν έχει για τον Παπαδήμο. Απαξ και ψήφισαν οι βουλευτές, σημαίνει ότι υπάρχει λαϊκή επιταγή!
Μ’ αυτή ακριβώς την αντίληψη κατά νου, διατύπωσε και το credo (πιστεύω) του δωσιλογισμού, ζητώντας από τον ελληνικό λαό να κάνει την αυτοκριτική του:
«Οι Ευρωπαίοι εταίροι μας, αλλά και διεθνείς οργανισμοί που μας στηρίζουν, έχουν καταστήσει σαφές ότι η περαιτέρω χρηματοδότηση της Ελλάδας θα συνεχιστεί μόνο εφόσον υλοποιηθούν πλήρως οι αποφάσεις της συνόδου κορυφής της Ευρωζώνης της 26ης Οκτωβρίου και εφαρμοστεί η οικονομική πολιτική που συνδέεται με αυτές. Γι’ αυτό το σκοπό ζητείται η δέσμευση της Κυβέρνησης και των Αρχηγών των κομμάτων που τη στηρίζουν. Το αίτημα αυτό δεν πρέπει να ερμηνευθεί ως απαίτηση απρόσωπων εξουσιών και οργανισμών. Πρέπει να κατανοήσουμε τις πραγματικές του διαστάσεις. Η ζητούμενη δέσμευση εκφράζει το αίτημα και την προσδοκία των λαών και των φορολογούμενων πολιτών των κρατών που άμεσα ή έμμεσα μας στηρίζουν, γιατί αυτοί οι λαοί αναλαμβάνουν τους κινδύνους και τις ενδεχόμενες υποχρεώσεις που θα προκύψουν, εάν δεν επιτευχθεί η δημοσιονομική εξυγίανση και αναδιάρθρωση της ελληνικής οικονομίας. Η άσκηση της κατάλληλης πολιτικής για την επίτευξη αυτών των σκοπών, είναι πρωτίστως για το δικό μας εθνικό συμφέρον, αλλά αποτελεί και υποχρέωση προς τους άλλους λαούς έναντι της αλληλεγγύης που μας δείχνουν».
