Αναρωτιόμαστε ποιες ήταν οι πραγματικές προθέσεις αυτών που έκαναν τη διαρροή για την επιλογή του Φώτη Κουβέλη ως υποψήφιου προέδρου της Δημοκρατίας από το δίδυμο Σαμαρά-Βενιζέλου. Θέλησαν όντως να βάλουν στο τραπέζι το όνομα που έχει τις μεγαλύτερες πιθανότητες να συγκεντρώσει το μαγικό 180 στη Βουλή ή θέλησαν να «κάψουν» μια μελλοντική επιλογή του ΣΥΡΙΖΑ, έχοντας καταλήξει στο συμπέρασμα ότι πρόεδρο δεν μπορούν να εκλέξουν από τη σημερινή Βουλή και επομένως πρέπει να επικεντρωθούν στο «κάψιμο» των χαρτιών του αντίπαλου; Οποια κι αν είναι η απάντηση σ’ αυτό το ερώτημα, το βέβαιο είναι πως ο Κουβέλης θα βιώσει την απόλυτη πολιτική ξεφτίλα, ενώ η ήδη τριχοτομημένη ΔΗΜΑΡ θα βαδίσει μια ώρα γρηγορότερα προς την τυπική της διάλυση.
Δεν χρειάζεται να πούμε πως ο Κουβέλης «πεθαίνει» να γίνει πρόεδρος της Δημοκρατίας. Αυτό εμείς το λέμε εδώ και καιρό, τώρα το ξέρουν και οι πέτρες. Τα ίδια τα στελέχη της ΔΗΜΑΡ του ζήτησαν να ξεκαθαρίσει τη θέση του κι αυτός αρνήθηκε να το κάνει. Αφησε ορθάνοιχτο το παράθυρο να του γίνει επίσημη πρόταση. Για να πει το «ναι», φυσικά, γιατί εκείνος που θέλει να πει «όχι» δεν περιμένει την επίσημη πρόταση, κλείνει την πόρτα από τώρα. Η αναφορά στον «κατάλληλο χρόνο» μόνο καταγέλαστο κάνει τον Κουβέλη. Μήπως πρόκειται ν’ αλλάξει κάτι τους επόμενους μήνες, ώστε να πρέπει στο μεταξύ να το σταθμίσει και μετά να τοποθετηθεί; Αστεία πράγματα…
Το αποτέλεσμα, όπως είπαμε, ήταν η τριχοτόμηση της ΔΗΜΑΡ, που διαδέχεται τη διχοτόμηση. Η υπό τον Λυκούδη μειοψηφία έχει καθαρή στάση: καλεί τον Κουβέλη να δηλώσει ότι αποδέχεται να είναι υποψήφιος για ΠτΔ. Στόχος της είναι να φύγει από τη μέση ο ιδρυτής της ΔΗΜΑΡ και μετά να πάρουν τη μισή ΔΗΜΑΡ και να πάνε στη «Δημοκρατική Παράταξη» των Βενιζέλου-Λοβέρδου, διαπραγματευόμενοι πόστα. Η επιφανειακά ενωμένη υπό τον Κουβέλη πλειοψηφία, όμως, κόπηκε στα δύο. Μια μερίδα ζητάει από τον Κουβέλη να απορρίψει από τώρα την πρόταση των Σαμαρά-Βενιζέλου και αν θέλει να γίνει ΠτΔ αυτό να το επιδιώξει μετά από εκλογές που θ’ ανανεώσουν τη Βουλή. Μια άλλη μερίδα ακολουθεί τον κανόνα «ό,τι πει ο πρόεδρος» και προσπαθεί με εμφανή αμηχανία να υπερασπιστεί τη γελοιότητα του «κατάλληλου χρόνου».
Για τις εξελίξεις, όμως, σημασία δεν έχει τι λένε ο Μαργαρίτης, ο Χατζησωκράτης και οι τελευταίοι εναπομείναντες «προεδρικοί», αλλά τι λένε οι βουλευτές της ΔΗΜΑΡ. Μόνο οι βουλευτές μετράνε, γιατί αυτοί έχουν δικαίωμα ψήφου στη Βουλή. Η ΔΗΜΑΡ είναι τελειωμένη. Πολιτική αξία έχουν μόνο οι σημερινοί βουλευτές της. Ηδη δύο βουλευτές δηλώνουν ευθέως… ΣΥΡΙΖΑ (Πανούσης, Ξηροτύρη), καλώντας τον Κουβέλη να μην δεχτεί να είναι υποψήφιος για ΠτΔ και ξεκαθαρίζοντας ότι δε θα τον ψηφίσουν, ενώ μερικοί ακόμη βρίσκονται με το ένα πόδι στην ίδια κατεύθυνση, αλλά προς το παρόν το πάνε πιο μαλακά, καλώντας τον Κουβέλη να ξεκαθαρίσει από τώρα τη θέση του (Κυρίτσης, Ρεπούση, Αναγνωστάκης, Ψύρρας, Γιαννακάκη). Δηλαδή, ο Κουβέλης κινδυνεύει να μην ψηφιστεί από τη μισή κοινοβουλευτική ομάδα της ΔΗΜΑΡ, οπότε αυτόματα παύει να είναι επιθυμητός… γαμπρός για τους Σαμαρά-Βενιζέλο.
Δεν είναι, βέβαια, καθόλου σίγουρο ότι όλοι αυτοί δε θα ψηφίσουν Κουβέλη αν είναι υποψήφιος για ΠτΔ. Θα πρέπει να πάρουν ισχυρές εγγυήσεις επανεκλογής από τον ΣΥΡΙΖΑ, κάτι που δεν είναι καθόλου εύκολο για τους περισσότερους. Η επαμφοτερίζουσα στάση τους αυτή τη στιγμή αυτό ακριβώς δείχνει. Αν δουν ότι δεν εξασφαλίζεται η επανεκλογή τους μέσω ΣΥΡΙΖΑ, τότε θα προτιμήσουν να ψηφίσουν Κουβέλη «δαγκωτό», για να παρατείνουν τη θητεία της σημερινής Βουλής, να εξασφαλίσουν το παραδάκι του υπόλοιπου της θητείας τους και τη βουλευτική τους σύνταξη στην περίπτωση που δεν επανεκλεγούν. Αν θεωρείτε κυνικούς αυτούς τους υπολογισμούς και αμφιβάλλετε για τη βασιμότητά τους, συγχωρήστε μας αλλά σας χαρακτηρίζει πολιτική αφέλεια.
Γιατί, όμως, το Μαξίμου επέλεξε να ρίξει τώρα στην πιάτσα το όνομα του Κουβέλη; Είναι δυνατόν ν’ αντέξει μια τέτοια υποψηφιότητα για τους επόμενους 4-6 μήνες, χωρίς να «καεί»; Μήπως βρίσκονται στο τελευταίο στάδιο συγκέντρωσης των 180 και απλά θέλησαν να τεστάρουν την κατάσταση στη ΔΗΜΑΡ; Αλλά κι αν ίσχυε κάτι τέτοιο, πώς μπορούν να ξέρουν ότι οι 180 θα παραμείνουν 180 μέχρι και τον ερχόμενο Φλεβάρη, που θεσμικά θ’ αρχίσουν οι διαδικασίες για την εκλογή ΠτΔ; Μήπως ο Κουβέλης χρησιμοποιείται σαν λαγός σε μια κούρσα η οποία προορίζεται για άλλο νικητή; Και ποιος θα μπορούσε να είναι αυτός;
Οπως καταλαβαίνετε, με βάση τα λίγα δεδομένα και τους πολλούς αγνώστους, μπορεί κανείς να φτιάξει άπειρα σενάρια πολιτικής φαντασίας. Να παίξει κάθε είδους τζόγο. Κι είναι σίγουρο ότι αυτό θα γίνεται από τώρα και μετά. Ανεξάρτητα από τις προθέσεις των εμπνευστών του, αυτός ο τζόγος μόνο αποπροσανατολιστικά μπορεί να λειτουργήσει. Είτε εκλεγεί ο Κουβέλης είτε κάποιος άλλος, είτε παραταθεί ο βίος αυτής της κυβέρνησης είτε πάμε σε εκλογές, το μόνο βέβαιο είναι ότι δε θ’ αλλάξει τίποτα για τους εργαζόμενους και τη νεολαία. Τα πάντα κινούνται σ’ ένα φαύλο κύκλο.
Μόνο μια λαϊκή έκρηξη θα μπορούσε να σηματοδοτήσει πορεία εξόδου απ’ αυτό το φαύλο κύκλο. Οσο κάτι τέτοιο δεν συμβαίνει, όσο κυριαρχεί μια μεσσιανική αντίληψη της πολιτικής, οι αστικοί κύκλοι έχουν λυμένα τα χέρια τους και μπορούν –ακόμη και σε συνθήκες πολιτικής κρίσης και αποδιοργάνωσης-αναδιοργάνωσης του πολιτικού σκηνικού– να βρίσκουν εκείνες τις πολιτικές ισορροπίες που είναι απαραίτητες για να συνεχιστεί και να σταθεροποιηθεί το καθεστώς της κινεζοποίησης, με ελάχιστες και ανούσιες βελτιώσεις, αν χρειαστεί. Ο «μεγάλος συνασπισμός» θα έρθει, αργά ή γρήγορα.
