Μια κυβέρνηση που τον πρώτο κιόλας μήνα της θητείας της προτιμά να αυτογελοιοποιηθεί προκειμένου ν’ αποφύγει τα χειρότερα είναι μια κυβέρνηση που δεν πρόκειται να μακροημερεύσει. Αναφερόμαστε, όπως αντιλαμβάνεστε, στην απόφαση της κυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ να μην περάσει από τη Βουλή την παράταση της δανειακής σύμβασης (και του Μνημόνιου), αλλά να την προωθήσει στις Βρυξέλλες με τις υπογραφές του υπουργού Οικονομικών, του διοικητή της ΤτΕ και της διευθύνουσας συμβούλου του ΤΧΣ.
Η διαδικασία αυτή έχει ως νομική βάση τη γενική εξουσιοδότηση που δόθηκε στον υπουργό Οικονομικών να υπογράφει και να τροποποιεί δανειακές συμβάσεις, αμέσως μετά το πρώτο Μνημόνιο. Μια ρύθμιση την οποία ο ίδιος ο ΣΥΡΙΖΑ είχε καταγγείλει ως «κοινοβουλευτικό πραξικόπημα», διότι ο Παπακωνσταντίνου την εισήγαγε ως τροπολογία μετά την ψήφιση του σχετικού νόμου. Αναλυτικά γι’ αυτό το θέμα γράψαμε στο φύλλο μας της 15ης Μάη του 2010, σε άρθρο υπό τον χαρακτηριστικό τίτλο: «Κοινοβουλευτική χούντα και με τη βούλα»! Στις 6 Μάη του 2010 ψηφίστηκε το δωσιλογικό νομοσχέδιο για το πρώτο Μνημόνιο, στις 7 Μάη ο Παπακωνσταντίνου πέρασε πραξικοπηματικά ρύθμιση, σύμφωνα με την οποία τα μνημόνια, οι συμφωνίες και οι συμβάσεις που υπογράφει ο υπουργός Οικονομικών με το ΔΝΤ και την ΕΕ δεν εισάγονται στη Βουλή για κύρωση, όπως ανέφερε ο νόμος που μόλις είχε ψηφιστεί και ακόμα δεν είχε προλάβει να σταλεί για δημοσίευση στην εφημερίδα της κυβέρνησης, αλλά εισάγονται για συζήτηση και ενημέρωση, ενώ ισχύουν και εκτελούνται από της υπογραφής τους. Δηλαδή, ο υπουργός Οικονομικών αναγορεύτηκε σε απόλυτο άρχοντα, που δεν χρειάζεται καμιά έγκριση από τη Βουλή για να υπογράφει διεθνείς συμφωνίες.
Αυτή την πραξικοπηματική ρύθμιση εφαρμόζει τώρα η κυβέρνηση Τσίπρα-Καμμένου! Δεν είναι τυχαίο ότι η υπογραφή της παράτασης έχει γίνει την Πέμπτη 26 Φλεβάρη (την επομένη η παράταση εγκρίθηκε από το ΔΣ του EFSF), αλλά η σχετική απόφαση του υπουργού Οικονομικών ακόμη δεν έχει δημοσιευτεί στο ΦΕΚ! Εχει δημοσιευτεί μόνο η απόφαση για την επιστροφή των 10,9 δισ. ευρώ, που διακρατούσε το ΤΧΣ, στο EFSF, που θα τα διακρατεί πλέον, σύμφωνα με την απόφαση του Eurogroup στις 20 Φλεβάρη.
Ούτε είναι τυχαίο ότι η σχετική συζήτηση στη Βουλή δε θα γίνει με τη διαδικασία του άρθρου 143 του Κανονισμού της Βουλής (Συζήτηση προ ημερησίας διατάξεως, που δίνει μια σχετική άνεση χρόνου), αλλά με το άρθρο 142Α (Ανακοινώσεις και δηλώσεις της Κυβέρνησης ενώπιον της Βουλής, που προβλέπει ασφυκτικούς χρόνους ομιλιών). Αυτό προβλέπει η πραξικοπηματική ρύθμιση Παπακωνσταντίνου, αυτό σκοπεύει να εφαρμόσει η σημερινή συγκυβέρνηση. Εκτός αν το σκεφτούν ψυχραιμότερα και πάνε τελικά σε Συζήτηση προ ημερησίας διατάξεως, για να μην γίνουν τελείως ρόμπες με ομιλίες 10 λεπτών του πρωθυπουργού, 5 λεπτών των αρχηγών των κομμάτων και δευτερολογίες 5 και 3 λεπτών αντίστοιχα (αυτά προβλέπει η διαδικασία του άρθρου 142Α).
Δε χρειάζεται να επιχειρηματολογήσουμε ιδιαίτερα γιατί ο ΣΥΡΙΖΑ δεν πήγε την παράταση στη Βουλή, εκτιθέμενος έτσι στα πυρά των κομμάτων της αντιπολίτευσης, που του θυμίζουν ότι (μολονότι μπορούσαν να μην το κάνουν) και το δεύτερο Μνημόνιο και τη δίμηνη παράταση του περασμένου Δεκέμβρη τα πήγαν στη Βουλή. Η άμυνα του ΣΥΡΙΖΑ ήταν πραγματικά πανικόβλητη. Στην αρχή έλεγαν ότι δε χρειάζεται κύρωση από τη Βουλή, διότι είναι μια απλή παράταση υπάρχουσας δανειακής σύμβασης, η οποία δεν εισάγει τίποτα καινούργιο. Μετά από τρεις μέρες απεγνωσμένης άμυνας σκαρφίστηκαν και άλλο επιχείρημα: δε χρειάζεται κύρωση από τη Βουλή, γιατί αυτό θα σήμαινε δέσμευση! Δηλαδή, η υπογραφή του υπουργού Οικονομικών δεν είναι δέσμευση;
Το λόγο τον ξέρουμε όλοι. Δεν ήθελαν να υποχρεώσουν ένα σημαντικό μέρος της κοινοβουλευτικής ομάδας, που διαφωνεί με τη συμφωνία, να αναγκαστεί να την ψηφίσει σε ονομαστική ψηφοφορία και ν’ αντιμετωπίσει τις ειρωνικές ιαχές του Μπουμπούκου και των άλλων δεξιών και Πασόκων που προσπαθούν να πάρουν το αίμα τους πίσω. Δεν είναι τυχαίο ότι εκείνοι που πρωτοστάστησαν στο να μην πάει η παράταση του Μνημόνιου στη Βουλή ήταν οι υπουργοί και βουλευτές της «αριστερής πλατφόρμας» του ΣΥΡΙΖΑ, ο Αλ. Μητρόπουλος, αλλά και οι βουλευτές των ΑΝΕΛ. Ο Μητρόπουλος, μάλιστα, που παίζει το προσωπικό του παιχνίδι, χολωμένος για τη μη υπουργοποίησή του, επιστράτευσε και κάτι γελοία επιχειρήματα του τύπου: «Το κείμενο έχει δύο σκληρές ρήτρες και δεν πρέπει να κυρωθεί από κυβέρνηση της αριστεράς». Η κυβέρνηση, όμως, κύρωσε τις ρήτρες με την υπογραφή του υπουργού της, η οποία δεσμεύει το ελληνικό κράτος. Ο Μητρόπουλος (και όλοι οι άλλοι) δεν ήθελε να βρεθεί στη δυσάρεστη θέση να σηκώσει το χεράκι του και να πει «ναι» στην παράταση του Μνημόνιου. Αυτό είναι όλο. Αν είχαν κάνει «μια πρώτη νίκη», όπως υποστηρίζει η προπαγάνδα του Μαξίμου, δε θα την έφερναν για πανηγυρική ψήφιση στη Βουλή;
Ο ΣΥΡΙΖΑ ξέρει πολύ καλά ότι μ’ αυτό το χειρισμό κατέγραψε την πρώτη σημαντική πολιτική ήττα του στο εσωτερικό μέτωπο. Ποντάρει μόνο στο γεγονός ότι τα κόμματα της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ είναι τόσο ξεφτιλισμένα στα μάτια του λαού που δε δίνει ιδιαίτερη βάση σε όσα λένε. Ομως, ένας κόσμος που σκέφτεται περισσότερο πολιτικά έχει ήδη καταγράψει το γεγονός ότι η νέα συγκυβέρνηση σκοπεύει να πολιτευθεί με τον ίδιο πραξικοπηματικό τρόπο (από άποψη λειτουργίας του αστικού κοινοβουλευτισμού το λέμε) που πολιτεύθηκαν οι προκάτοχές της.
Πολιτική ξεφτίλα
Η πολιτική ξεφτίλα ολοκληρώθηκε με τη συνεδρίαση της ΚΕ του ΣΥΡΙΖΑ, στην οποία η «αριστερή πλατφόρμα» κατέθεσε τροπολογία ντροπής. Αξίζει να τη σχολιάσουμε.
«Εκφράζουμε τη διαφωνία μας με τη συμφωνία και τη λίστα των μεταρρυθμίσεων που συνομολογήθηκαν στο Eurogroup. Και τα δύο κείμενα αντιπροσωπεύουν έναν μη επιθυμητό συμβιβασμό για τη χώρα μας και κινούνται σε κατευθύνσεις και προσανατολισμούς που βρίσκονται σε απόσταση και σε βασικά τους σημεία σε διάσταση ή και αντίθεση, με τις προγραμματικές δεσμεύσεις του ΣΥΡΙΖΑ.
Ο ΣΥΡΙΖΑ στο αμέσως επόμενο διάστημα, παρά τις συμφωνίες του Εurogroup, πρέπει να κινηθεί στη βάση μιας πολιτικής που θα έχει ως κύρια προτεραιότητα την υλοποίηση με σταθερότητα και συνέπεια των προεκλογικών δηλώσεων.Στην κατεύθυνση αυτή καλούμαστε να στηριχτούμε στους εργατικούς – λαϊκούς αγώνες, συμβάλλοντας στην αναζωογόνησή τους και στη συνεχή διεύρυνση της λαϊκής στήριξης για να αποκρούσουμε κάθε μορφής εκβιασμούς απ’ τη σκοπιά ενός εναλλακτικού σχεδίου, το οποίο θα έχει στο επίκεντρο τη μέχρι τέλους προώθηση των ριζοσπαστικών μας εξαγγελιών».
Αυτή η τροπολογία θυμίζει τις ανακοινώσεις των εργατοπατερικών συνδικαλιστικών διοικήσεων κάθε φορά που ψηφίζεται ένας αντεργατικός νόμος. Ανακοινώνουν το σταμάτημα των απεργιακών κινητοποιήσεων και δεσμεύονται ότι θα καταργήσουν το νόμο «στην πράξη». Πράγμα που, ως γνωστόν, δε γίνεται ποτέ. Οι άθλιοι αυτοί τύποι δηλώνουν ότι διαφωνούν με τη συμφωνία, τη βρίσκουν αντίθετη με τις προεκλογικές δεσμεύσεις του ΣΥΡΙΖΑ και καλούν στην… ακύρωσή της στην πράξη. Λες και δεν ξέρουν πως η συμφωνία υπογράφτηκε για να πάρουν τα δανεικά και να πληρώσουν τα παλιά δάνεια που λήγουν. Λες και δεν ξέρουν ότι η συμφωνία προβλέπει σκληρή επιτήρηση από την τρόικα στη βάση των μνημονιακών όρων. Εφτιαξαν αυτό το γελοίο ιδεολόγημα για να δικαιολογήσουν όχι μόνο τις βουλευτικές εδρούλες τους, αλλά και τα υπουργεία που έχουν πάρει στο πλαίσιο της εσωκομματικής μοιρασιάς της εξουσίας.
Αν είχαν λίγη τσίπα, θα έπρεπε αυτοί να απαιτήσουν να πάει η συμφωνία στη Βουλή και να την καταψηφίσουν. Ομως αυτοί πρωταγωνίστησαν στο να μην πάει η συμφωνία στη Βουλή και περιορίστηκαν να καταγράψουν τη διαφωνία τους στην ΚΕ, ως φύλλο συκής ανθρώπων που πάνω απ’ όλα βάζουν τη νομή της εξουσίας. Κι όχι μόνο αυτό, αλλά μετά εμφανίστηκαν ως βασιλικότεροι του βασιλέως. «Η κυβέρνηση μέσα από τις συλλογικές κομματικές μας διαδικασίες βγαίνει ακόμα πιο ισχυρή, πιο ενωμένη και με ακόμα πιο ευρεία, σχεδόν πρωτοφανή λαϊκή στήριξη για να εγγυηθεί το μέλλον της χώρας» δήλωσε μετά το τέλος της συνόδου της ΚΕ ο Π. Λαφαζάνης! «Δηλώνω περισσότερο ΣΥΡΙΖΑ από ποτέ», δηλώνει ο Γ. Μηλιός.
Οπως επισημάναμε και σε προηγούμενο φύλλο, είναι όλοι τους συνυπεύθυνοι. Και αυτοί που ανήκουν στην πλειοψηφία και αυτοί που ανήκουν στη μειοψηφία του ΣΥΡΙΖΑ. Οι δεύτεροι, έχοντας την πείρα από τις συνεχείς μεταλλάξεις στους άλλους πόλους του αστικού πολιτικού συστήματος, ετοιμάζονται από τώρα για τη μελλοντική διάσπαση. Οταν η σημερινή συγκυβέρνηση δε θα μπορεί να αντέξει άλλο στην εξουσία, θα είναι εκείνοι που θα προσπαθήσουν να διασπάσουν τον ΣΥΡΙΖΑ, σε μια προσπάθεια να διασωθούν ως δύναμη της αντιπολίτευσης.
