Μόλις τον περασμένο Νοέμβρη, οχτώ στελέχη της προεδρικής πλειοψηφίας του ΣΥΡΙΖΑ υπέγραφαν κείμενο υπό τον βαρύγδουπο τίτλο «Να πέσει η κυβέρνηση με τους όρους της Αριστεράς», στο οποίο προειδοποιούσαν ότι απέναντι στις συνδιαλλαγές με βουλευτές που θα κάνει το κυβερνητικό μπλοκ, «επ’ ουδενί πρέπει να δοθεί η εντύπωση ότι γίνεται ένα ανάλογο σαφάρι από την αντίθετη πλευρά». Με το γνωστό μελοδραματικό ύφος όλων των ψευτοαριστερών της «ανανέωσης» τόνιζαν: «Παλεύουμε για τους 121, αλλά δεν θα θυσιάσουμε την ψυχή μας για να το πετύχουμε. Η Αριστερά κάνει πολιτική, αλλά δεν κάνει αστική πολιτική».
Τι έχει γίνει από τότε το γνωρίζουμε. Ο ΣΥΡΙΖΑ μάζεψε τη σάρα, τη μάρα και το κακό συναπάντημα, μοιράζοντας θέσεις στα ψηφοδέλτιά του σε κάθε Τζάκρη, Βουδούρη, Παραστατίδη και Ραχήλ, την έφερε σε κάποιους άλλους (κυρίως στον κυρ-Φώτη και την παρέα του), προκάλεσε εκλογές, νίκησε και σχημάτισε κυβέρνηση με τον Καμμένο, τον Κουΐκ και την Κουντουρά. Ενας από τους πέντε ανησυχούντες για την «ψυχή της Αριστεράς» έγινε αναπληρωτής υπουργός. Εναν άλλο τον είδαμε τη βραδιά των εκλογών, παρά τα κιλά του, να τρέχει σαν τον αείμνηστο Μητσάρα πίσω από τον Τσίπρα, για να τον πάρουν οι κάμερες πότε να τον αγκαλιάζει (κόντεψε να τον πνίξει) και να τον φιλάει και πότε να κάνει «χάι φάιβ» μαζί του. Είμαστε σίγουροι ότι κανείς τους δε θα πάει χαμένος. Αλλωστε, πόσο απέχει η ψυχή από την τσέπη;
