Ηταν βράδυ Πέμπτης 8 Φλεβάρη, στη διάρκεια της γνωστής ανιαρής συζήτησης επί της πρότασης της ΝΔ για τη σύσταση επιτροπής προκαταρκτικής εξέτασης για τους Κουρουμπλή, Ξανθό και Πολάκη, όταν ο Μητσοτάκης στη δευτερολογία του (που ήταν επί παντός του επιστητού, εκτός από το θέμα της συζήτησης), ζήτησε από τον Τσίπρα τη δημιουργία Συμβουλίου Εθνικής Ασφάλειας. Ο Τσίπρας απάντησε: «Πρώτον, θέσατε το θέμα για τη σύσταση Συμβουλίου Εθνικής Ασφάλειας. Κύριε Μητσοτάκη, είμαι ανοιχτός να κουβεντιάσουμε εάν θέλετε. Είναι, όμως, μια υπόθεση η οποία δεν μπορεί ούτε να γίνει –αν θέλετε- στο πόδι ούτε σε μια περίοδο έντασης ούτε σαν μια επικοινωνιακού χαρακτήρα πρόταση. Είμαι, όμως, ανοιχτός εάν θέλετε να τη συζητήσουμε, όπως ήμουν και πάντοτε ανοιχτός να σας ενημερώσω προσωπικά, όποτε υπήρχε ανάγκη, για κρίσιμα εθνικά θέματα».
Την επόμενη μέρα, από το Μαξίμου ανακοινώθηκε ότι ο Τσίπρας τηλεφώνησε στον Θεοδωράκη και του ζήτησε να τον επισκεφτεί στο Μαξίμου για να συζητήσουν την πρόταση νόμου του Ποταμιού για τη δημιουργία Συμβουλίου Εθνικής Ασφάλειας! Αυτό που την Πέμπτη το βράδυ θεωρούνταν από τον Τσίπρα «ανεπίκαιρο», «πρόχειρο» και κατά κάποιον τρόπο «επικοινωνιακού χαρακτήρα», λίγες ώρες μετά έγινε επίκαιρο, ώριμο και κατά κάποιον τρόπο πιεστικό, με αποτέλεσμα να κληθεί επειγόντως στο Μαξίμου ο Θεοδωράκης. Ως εκπρόσωπος του Ποταμιού, που είχε καταθέσει πρόταση νόμου για τη δημιουργία Συμβουλίου Εθνικής Ασφάλειας πριν από σχεδόν ενάμιση χρόνο (τον Δεκέμβρη του 2016!) και την είχε ξεχάσει και το ίδιο, δεδομένου ότι ο Βούτσης την πέταξε σ' ένα συρτάρι και την άφησε να… σιτέψει.
Ηταν φανερό ότι ο Τσίπρας έκανε μια επικοινωνιακού χαρακτήρα κίνηση. Πριν ανακοινωθεί η συνάντηση της Δευτέρας, είναι βέβαιο ότι βολιδοσκοπήθηκε ο Θεοδωράκης και είπε το ναι. Αν δεν το είχε πει, η συνάντηση δε θα γινόταν και -φυσικά- δε θα ανακοινωνόταν τίποτα.
Οι επικοινωνιακές στοχεύσεις του Τσίπρα δεν είναι δύσκολο να ανιχνευτούν. Καταρχάς, υπάρχει η γενική επικοινωνιακή στόχευση: αναδεύω την επιφάνεια και τραβάω εκείνον που δείχνει συναινετικός (τουλάχιστον στα λεγόμενα εθνικά θέματα), για να δείξω ότι η κυβέρνηση επιζητά τη συναίνεση και πως είναι η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ που σαμποτάρουν κάθε προσπάθεια «εθνικής συνεννόησης». Υπήρχε μια ειδική στόχευση: δεν έχουμε ανάγκη τον Καμμένο για να περάσουμε ενδεχόμενη συμφωνία για το «Μακεδονικό», έχουμε τον Θεοδωράκη και το Ποτάμι, που κρατούν μια «υπεύθυνη εθνική στάση» και δεν μπλέκουν τα «εθνικά ζητήματα» με τον εσωτερικό πολιτικό ανταγωνισμό.
Υπήρχε όμως και μια καλυμμένη επικοινωνιακή στόχευση, η οποία ίσως να είναι και η σημαντικότερη. Ο Τσίπρας άφηνε να διαφανεί ότι ο Θεοδωράκης και οι πιστοί σ' αυτόν βουλευτές του Ποταμιού ίσως να είναι ο νέος κυβερνητικός εταίρος, στην περίπτωση που ο Καμμένος δοκιμάσει να ρίξει την κυβέρνηση μέσω «ηρωικής εξόδου». Κάποιοι θυμήθηκαν και μια παλιά ιστορία, που εμείς τουλάχιστον δεν ξέρουμε αν είναι αληθινή. Τον Σεπτέμβρη του 2015, ο Τσίπρας ήθελε να κάνει πέρα τον Καμμένο και να συνεργαστεί κυβερνητικά με το Ποτάμι, όμως τον κράτησαν οι δικοί του, που τον έπεισαν ότι με τόσα μπινελίκια που είχαν σύρει στον Θεοδωράκη (υπάλληλο του Ψυχάρη και του Μπόμπολα τον χαρακτήριζαν), θα προέκυπτε μεγαλύτερο πολιτικό κόστος σε σχέση με την κυβερνητική συνεργασία με τον Καμμένο. Εκτός απ' αυτό, έκριναν ότι ο Καμμένος είναι απόλυτα ελεγχόμενος, εν αντιθέσει με τον Θεοδωράκη που δεν τον θεωρούσαν «αυτόφωτο».
Η αδιόρατη απειλή βρήκε στόχο, κρίνοντας από τον Δ. Καμμένο που επιτέθηκε στον Θεοδωράκη χαρακτηρίζοντάς τον «ρεζέρβα». Ρεζέρβα του Τσίπρα, προφανώς, προκειμένου να αντικαταστήσει τον Καμμένο.
Αυτές τις στοχεύσεις του Τσίπρα δεν μπορούσε να τις αντιληφθεί ο Θεοδωράκης; Φυσικά και μπορούσε. Ούτε βλάκας ούτε πρωτάρης είναι. Ηξερε πώς θα σχολιαζόταν η κίνησή του να πάει μόνος του να συναντήσει τον Τσίπρα, όμως ήθελε να στείλει κι αυτός τα δικά του μηνύματα στη Φώφη και τ' άλλα παιδιά του ΚΙΝΑΛ, λίγες μέρες πριν το ιδρυτικό συνέδριο, για το οποίο πλακώνονταν σε μαραθώνιες καθημερινές συναντήσεις, είτε των επικεφαλής είτε των εκπροσώπων τους. Και το μήνυμα ήταν ευδιάκριτο: αν δεν ικανοποιήσετε τις απαιτήσεις μου, υπάρχει και ο Τσίπρας.
Γι' αυτό και οι πρώτες αντιδράσεις από πλευράς ΠΑΣΟΚ αποκάλυψαν αιφνιδιασμό και αμηχανία. «Για το Κίνημα Αλλαγής άλλο ζήτημα είναι η ανάγκη εθνικής συνεννόησης για τα μεγάλα εθνικά θέματα και άλλο τα επικοινωνιακά παιχνίδια του κ. Τσίπρα», τιτίβισε η πρόεδρος Φώφη. «Και αυτό πρέπει να το καταλάβουν καλά όλοι!», συμπλήρωσε με νόημα. Δε χρειάζεται πολλή σκέψη για να καταλάβουμε ότι οι «όλοι» είναι ο εξής ένας, ο Θεοδωράκης. «Το είπα στη Βουλή, το επαναλαμβάνω και σήμερα για να γίνει κατανοητό κι απ' αυτούς που δεν το κατάλαβαν. Οι ώριμοι αντίπαλοι αντιπαρατίθενται και συνυπάρχουν. Και ειδικά στα πατριωτικά θέματα αντιπαρατιθέμεθα με στόχο τη συνεννόηση και όχι την εξυπηρέτηση κομματικών σκοπιμοτήτων», αντιτιτίβισε ο επικεφαλής Σταύρος. «Αυτοί που δεν το κατάλαβαν» είναι η Φώφη και οι άλλοι που είχαν αρχίσει να τον κατηγορούν ότι παίζει παιχνίδια με τον Τσίπρα.
Η Φώφη επανήλθε με δήλωση, κάθε άλλο παρά τιμητική για τον Θεοδωράκη: «Το Συμβούλιο Ασφαλείας δε θα λύσει τα προβλήματα, αλλά ο Σταύρος έχει ρομαντική άποψη (!) για το θέμα και ο Αλέξης Τσίπρας εκμεταλλεύεται τη διάθεση συνεννόησης για επικοινωνιακά παιχνίδια». «Η Δημοκρατική Συμπαράταξη (…) νομιμοποιείται και δικαιούται να διατυπώνει την κριτική της απέναντι στις αυταπάτες, στις περί οργάνων συζητήσεις και του περί αυτών πονηρού δήθεν ενδιαφέροντος», έγραψε ο Λοβέρδος στα «Νέα» του Μαρινάκη, που έχουν πάντα ανοιχτές τις σελίδες τους σε όσους είναι ντούροι στην άποψη «ποτέ συνεργασία με τον ΣΥΡΙΖΑ» (όπως ο Λοβέρδος και ο Βενιζέλος). Περιττεύει να πούμε ότι αποκάλεσαν -με κομψό τρόπο- τον Θεοδωράκη… μαλάκα, που τον κάνει ο Τσίπρας ό,τι θέλει.
Αλλά και ο Θεοδωράκης δεν έμεινε με σταυρωμένα χέρια. Επιασε τον Παπαχρήστο των «Νέων» και μεταξύ των άλλων του είπε: «Ποιο Κίνημα Αλλαγής; Πλάκα μου κάνεις; Δεν βλέπεις τι γίνεται; Οτι έχουν φύγει όλοι και έχει καταργηθεί κάθε εσωκομματική διαδικασία; Δουλευόμαστε μεταξύ μας τώρα;». Ο Παπαχρήστος έγραψε ότι βρέθηκαν τυχαία στο θέατρο! Δε χρειάζεται να σημειώσουμε ότι αυτά ειπώθηκαν για να δημοσιευτούν. Αλλιώς, ή δε θα ειπώνονταν ή θα υπήρχε όρος μη δημοσίευσης. Τόσα χρόνια δημοσιογράφος, αυτά τα παίζει στα δάχτυλα ο Θεοδωράκης. Μήνυμα ήθελε να στείλει στους πασόκους, εν γνώσει του ότι θα δημοσιευτεί λίγες ώρες προτού συναντήσει τον Τσίπρα. Γι' αυτό και σκύλιασαν πρώτα-πρώτα τα παπαγαλάκια του Κούλη, βλέποντας ότι ο Σταυράκης «κάνει νερά» και απλώνει το χέρι στον Τσίπρα. «Α, να μην ξεχάσω. Ο,τι ισχύει για τον Κουβέλη ισχύει και για τον Θεοδωράκη», έγραψε με το γνωστό χολερικό του ύφος ο Πρετεντεράκος.
Μια ωραία ατμόσφαιρα
Είχε και συνέχεια το επεισόδιο. Στο κογκλάβιο του ΚΙΝΑΛ, που συνεδρίασε χωρίς να καταφέρει να φτάσει σε συμφωνία για το μοίρασμα των πόστων στην Κεντρική Επιτροπή, οι άλλοι -με πρώτη και καλύτερη τη Φώφη- την έπεσαν στον Θεοδωράκη. Κι αυτός -όπως έγραψε πάλι ο Παπαχρήστος- «ψιλοαρνήθηκε ότι μου είπε όσα μου είπε την Παρασκευή περί Κινήματος». Και σημείωσε με νόημα ο άνθρωπος του Μαρινάκη: «Δημόσια, ενημερώνω, δεν τα έχει πει ακόμη, σε εμένα όμως τα είπε. Και τα κατέγραψα όπως μου τα είπε» κι αυτό τα λέει όλα.
Διάψευση του Παπαχρήστου από τον Θεοδωράκη δεν υπήρξε. Αντίθετα, επιδόθηκε σ' ένα μπαράζ συνεντεύξεων, που τον έφεραν στο κέντρο της δημοσιότητας σαν ανεξάρτητο πολιτικό παράγοντα που ασκεί σοβαρή και υπεύθυνη πολιτική. «Ούτε ρεζέρβα είμαι, ούτε μπαίνω στην κυβέρνηση και δεν θα αποδείξω εγώ ότι δεν είμαι ελέφαντας», έλεγε σε μια από τις συνεντεύξεις του. Και συμπλήρωνε: «Δεν θα αρνηθούμε μία θεσμική επαφή του αρχηγού ενός κόμματος με τον Πρωθυπουργό επί συγκεκριμένου θέματος. Οταν κατηγορείς τους ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ για θεσμική αμετροέπεια, για θεσμική εκτροπή σε μερικά ζητήματα, δεν αντιγράφεις κι εσύ αυτή τη συμπεριφορά. Εγώ δεν θέλω να μοιάσω στους ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ. Δεν θέλω να επαναλάβω τα λάθη που είδαμε με την άρνηση του διαλόγου». Στο τέλος αναρωτιόταν με το γνωστό του ύφος: «Κάθε φορά εγώ για να κάνω μία κίνηση, ένα βήμα μπροστά, θα πρέπει να κοιτάω δίπλα μου, πώς θα το χαρακτηρίσει το υπόλοιπο πολιτικό σύστημα; Μετά θα είμαστε όλοι σε ακινησία».
Μ' αυτά και μ' αυτά, μέχρι και την παραμονή του συνέδριου, στο ΚΙΝΑΛ φαγώνονταν για το πώς θα μοιράσουν τις θέσεις στην πρώτη Κεντρική Επιτροπή. Με τους συνέδρους το έλυσαν. Ορισαν από μερικές εκατοντάδες ο καθένας και στο τέλος άφησαν τη Φώφη να βαφτίσει συνέδρους όσους είχαν υποβάλει υποψηφιότητα, χωρίς να γίνουν εκλογές. Οταν οι σύνεδροι δεν έχουν εκλεγεί, αλλά έχουν οριστεί, είναι δυνατόν αυτό το σώμα να εκλέξει Κεντρική Επιτροπή; Πρέπει και αυτή να οριστεί, με συμφωνία για τη μοιρασιά ανάμεσα στα κόμματα και τις «τάσεις». Πλακώνονταν μέχρι το παραπέντε, όταν και αποφάσισαν «συνθετική αναλογική εκπροσώπηση όλων των δυνάμεων χωρίς αποκλεισμούς». Ορισμό με μοιρασιά δηλαδή. Ομως σ' αυτό το παρδαλό τσίρκο δεν αποκλείονται εκπλήξεις ακόμα και μέσα στο συνέδριο. Ξέρετε γιατί; Οχι μόνο γιατί κάθε φράξια θέλει να αυξήσει το «ζωτικό χώρο» της, αλλά και γιατί το «μαγαζί» δε δείχνει να τραβάει ούτε στις δημοσκοπήσεις «μαϊμού».
