«Η ύπαρξη ενός ευρωπαϊκού μηχανισμού στήριξης, δίπλα στο ΔΝΤ, μοιάζει παρηγορητική μέσα στο σκληρό σκηνικό της ελληνικής τραγωδίας. Ωστόσο, πρόκειται για την ύστατη ψευδαίσθηση, σχετικά με τη δήθεν αλληλεγγύη, στους κόλπους της ΕΕ. Γιατί, τελικά, είναι η ΕΕ αυτή που επέλεξε να ταπεινώσει και, για, μήνες, να διασύρει το κράτος – μέλος της, την Ελλάδα, πριν την οδηγήσει έντρομη και σιδηροδέσμια στο ικρίωμα του ΔΝΤ. Οι Ευρωπαίοι εταίροι και συνεταίροι μας, αν και με υπερηφάνεια χρησιμοποιούν τα ελληνικά ονόματα για την Ευρώπη και το κοινό της νόμισμα, προτίμησαν ωστόσο να ικανοποιήσουν το ασίγαστο μένος του αρχηγικού τους μέλους, της Γερμανίας, εναντίον του λαού μας, από τού να μας βοηθήσουν εγκαίρως και με τρόπο αποτελεσματικό (…) τα όσα διαμείφθηκαν σ’ αυτήν την περίοδο αποτελούν ένα θλιβερό συνονθύλευμα τραγικών λαθών, ασυνεπειών, ασύγγνωστων καθυστερήσεων, προχειροτήτων, αμηχανιών και παραλείψεων, από ελληνικής πλευράς, που ενθάρρυναν την αναζωπύρωση της γερμανικής αλαζονείας και την ελεύθερη διέξοδο, του καταπιεσμένου, μέχρι τώρα, ρατσισμού της. Οι Ελληνες αρμόδιοι, προφανώς εξαιτίας της έλλειψης πολιτικής και διαπραγματευτικής εμπειρίας τους υποτίμησαν, ανεπίτρεπτα, τη σημασία του ψυχολογικού παράγοντα στη διαμόρφωση των οικονομικών πραγμάτων, ιδίως σε τόσο ανώμαλες περιόδους όπως η παρούσα. Ετσι, και αντί να προσπαθήσουν να υπερασπιστούν την ελληνική περίπτωση και να επικαλεστούν τις πολλές και σημαντικές της ιδιαιτερότητες, αυτές που δικαιολογούν εν μέρει τουλάχιστον τις τρέχουσες δυσχέρειές μας, αντί να καταδικάσουν το άκρως προβληματικό περιεχόμενο του συμφώνου σταθερότητας και τις δυσμενέστατες συνέπειές του, για το σύνολο της ΕΕ, και ιδιαίτερα του νότου και της Ελλάδας, αντί να επικαλεστούν ανάλογες με τις δικές μας περιπτώσεις προσφυγής στη δημιουργική λογιστική ολόκληρου σχεδόν του ευρωπαϊκού νότου, και αντί να φροντίσουν να έχουν διαθέσιμες κάποιες εναλλακτικές λύσεις, αντί όλων αυτών οι Ελληνες αρμόδιοι έσκυψαν το κεφάλι και αρκέστηκαν σ’ ένα διαρκές και μονότονο: “ναι, σε όλα” τα παράλογα και ακατόρθωτα που οι εταίροι μας απαιτούσαν από μας (…) Θα μπορέσουμε να αντικρίσουμε τη ζοφερή πραγματικότητα, το ότι δηλαδή η ΕΕ μάς απεμπόλησε! (…)Τι θα μπορούσε να γίνει, ακόμη και τώρα, που οι ατυχέστατοι χειρισμοί μας έχουν φράξει τις σημαντικότερες και λιγότερο οδυνηρές διαπραγματευτικές μας διόδους; (…) ομολογώ ότι δεν είμαι διόλου σίγουρη για το αν δε θα ήταν προτιμότερο, αντί να υποστούμε τα φρικτά βασανιστήρια, στα οποία θα μας υποβάλει το ΔΝΤ, δηλώσουμε τρελοί. Και η τρέλα μας αυτή μπορεί να πάρει τη μορφή: Απαίτησής μας να περιορίσουμε το έλλειμμα κάτω από 3% στο ΑΕΠ σε 7 και όχι σε 3 χρόνια (…) Θα πρόσθετα, τέλος, και τη σύσταση μιας κυβέρνησης με ευρύτερη βάση της παρούσας, καθώς και την απομάκρυνση των νεοφιλελεύθερων οικονομικών παραγόντων, από το εθνικό γίγνεσθαι».
Τα παραπάνω δεν γράφηκαν σε κάποια αστική φυλλάδα, απ’ αυτές που φιλοξενούν τέτοιες απόψεις, ή έστω στην «Αυγή», αλλά στο «Ριζοσπάστη» (Σάββατο, 22.5.10). Υπογράφονται από την πανεπιστημιακό Μαρία Νεγρεπόντη-Δελιβάνη και το επίσημο όργανο του Περισσού περιορίζεται απλά να σημειώσει: «Το άρθρο της συνεργάτιδάς μας απηχεί τις απόψεις της»! Τότε γιατί κατηγορούν την «Αυγή» και τα στελέχη του ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ, όταν κάνουν παρόμοιες δηλώσεις;
