Ως διαπλεκόμενη υποδεικνύεται από τη συριζαίικη προπαγάνδα η αποπεμφθείσα γενική γραμματέας Δημοσίων Εσόδων Κ. Σαββαΐδου. Και επικεντρώνονται όχι τόσο στη νέα αναβολή καταβολής του αραχνιασμένου φόρου 20% επί των τηλεοπτικών διαφημίσεων, όσο στην υπόθεση της εταιρίας GENNET ΑΕ, για την οποία δόθηκε εντολή επανελέγχου βεβαιωμένων προστίμων ύψους 78 εκατ. ευρώ.
Μεγαλομέτοχοι της εν λόγω εταιρίας είναι ο Α. Τσουκαλίδης, πρώην στέλεχος της Intracom, που είχε κατηγορηθεί για το σκάνδαλο Siemens, αλλά αθωώθηκε με βούλευμα και ο Δ. Κλώνης, πρόεδρος της Intracom Συμμετοχών και στενός συνεργάτης του Σ. Κόκκαλη επί πολλά χρόνια. Η Intracom -πάντοτε σύμφωνα με τη συριζαίικη προπαγάνδα- είναι από τους καλύτερους πελάτες της PriceWaterhouseCoopers, που έχει διευθύνοντα σύμβουλο τον Μ. Ψάλτη, ο οποίος ήταν προϊστάμενος της Σαββαΐδου στη συγκεκριμένη εταιρία, στην οποία ήταν ανώτατο στέλεχος μέχρι που ο Σαμαράς την έκανε γενική γραμματέα Δημοσίων Εσόδων.
Ολ' αυτά τα εξετάζουν οι επίκουροι εισαγγελείς καταπολέμησης της διαφθοράς Ι. Δραγάτσης και Α. Τριανταφύλλου, που έχουν καλέσει και τη Σαββαΐδου να δώσει εξηγήσεις για την εμπλοκή της υπηρεσίας της. Τα αφεντικά της GENNET αντιμετωπίζουν κατηγορίες κακουργηματικού χαρακτήρα για αδικήματα φοροδιαφυγής, αλλά και για κομπίνες με τις οποίες φέσωναν την εταιρία και κονομούσαν οι ίδιοι.
Υπάρχει άρωμα διαπλοκής στη συγκεκριμένη περίπτωση; Ασφαλώς και υπάρχει, ανεξάρτητα από το κατά πόσο θα υπάρξει κατηγορία κατά της Σαββαΐδου. Οταν παίρνεις ένα μεγαλοστέλεχος μιας ξένης εταιρίας ορκωτών λογιστών και το βάζεις επικεφαλής του κρατικού φοροεισπρακτικού μηχανισμού, δημιουργείς εξ ορισμού μια αντίφαση. Ζητάς απ' αυτό το μεγαλοστέλεχος να στραφεί ενάντια σ' εκείνους που προηγουμένως υπηρετούσε και που θα υπηρετήσει και στο μέλλον, γιατί δε θα είναι για πάντα επικεφαλής στη ΓΓΔΕ, αλλά κάποια στιγμή θα επανέλθει στον ιδιωτικό τομέα. Η διαπλοκή, δηλαδή, είναι εγγενής. Το μόνο ζήτημα είναι αν θα καλυφθεί ή θα αποκαλυφθεί με τη μορφή σκανδάλου.
Τι διαφορά έχει επί της ουσίας η «υπόθεση Σαββαΐδου» από την «υπόθεση Φλαμπουράρη»; Ακόμα και αν δεχτούμε ότι ο Φλαμπουράρης πούλησε τις μετοχές του στον συνεταίρο του (έχουμε αναφερθεί αναλυτικά στην αθλιότητα με την οποία σχεδιάστηκε εκ των υστέρων αυτή η υποτιθέμενη πώληση), έχουμε έναν εργολάβο που έγινε πανίσχυρος υπουργός και η εταιρία του εξακολουθεί να λειτουργεί και να «χτυπάει» δουλειές του Δημοσίου. Δε χρειάζεται να σηκώσει το τηλέφωνο ο Φλαμπουράρης για να πάρει δουλειές η εταιρία του. Και μόνο για να γλείψουν τον πανίσχυρο υπουργό, τον εξ απορρήτων του Τσίπρα, οι δουλειές θα δίνονται με κλειστά μάτια από διάφορους αρμόδιους και επικεφαλής φορέων. Δε γίνεται να λειτουργήσει διαφορετικά το πράγμα.
Θέλετε να το πάμε ένα βήμα παραπέρα; Οσο ο ΣΥΡΙΖΑ ήταν ακόμα στην αντιπολίτευση, έκλεισε σε ηγετικό επίπεδο συμφωνία με τον Μελισσανίδη. Ο ΣΥΡΙΖΑ θα ψήφιζε στη Βουλή τις νομοθετικές διατάξεις για το φαραωνικό γήπεδο που ο μεγαλοκαπιταλιστής φιλοδοξεί κάποια στιγμή να χτίσει στη Νέα Φιλαδέλφεια, ενώ θα καταψήφιζε το υπόλοιπο νομοσχέδιο (αφορούσε τα νέα Ρυθμιστικά Σχέδια Αθήνας-Αττικής και Θεσσαλονίκης). Ποιοι έκλεισαν τη συμφωνία; Ο Φλαμπουράρης και ο Στρατούλης. Πού την έκλεισαν; Στα γραφεία του ομίλου Μελισσανίδη, όπου συναντιόνταν εν κρυπτώ με τα στελέχη του project και τον ίδιο τον Μελισσανίδη. Τι ανταλλάγματα περιλάμβανε η συμφωνία; Κανένας δεν ξέρει. Ξέρουμε μόνο ότι ο Στρατούλης εμφανίστηκε κάποια στιγμή στην αρμόδια κοινοβουλευτική επιτροπή (ο Φλαμπουράρης δεν ήταν τότε βουλευτής), άδειασε μεγαλοπρεπέστατα την εισηγήτρια του ΣΥΡΙΖΑ Α. Θεοπεφτάτου και ανακοίνωσε ότι ο ΣΥΡΙΖΑ συμφωνεί και θα ψηφίσει τα δύο άρθρα για το γήπεδο της ΑΕΚ!
Στη συνέχεια, βέβαια, ο ΣΥΡΙΖΑ αναγκάστηκε να πραγματοποιήσει στροφή 180 μοιρών και να καταψηφίσει και αυτές τις ρυθμίσεις. Αναγκάστηκε, όμως, και το έκανε με βαριά καρδιά. Αναγκάστηκε από το μικρό αλλά μαχητικό κίνημα ενάντια σ' αυτό το περιβαλλοντικό έγκλημα, που αντιμετώπισε τις τραμπούκικες ορδές του μεγαλοκαπιταλιστή. Ομως η συμφωνία είχε κλειστεί και κρατάει ακόμα και τώρα, αν σκεφτούμε ότι κοντεύει να χρονίσει ο ΣΥΡΙΖΑ στην κυβέρνηση, αλλά κίνηση να καταργήσει τις διατάξεις που είχε καταψηφίσει δεν έκανε. Αντίθετα, περιμένει την ευκαιρία να τιμήσει τις υπογραφές που έβαλαν ο Φλαμπουράρης με τον Στρατούλη κάποια νύχτα στα γραφεία του ομίλου Μελισσανίδη.
Με πόσους άλλους καπιταλιστές έκλεισαν (και εξακολουθούν να κλείνουν) τέτοιου τύπου παρασκηνιακές συμφωνίες; Ο Γιαννακόπουλος, ας πούμε, διαμαρτύρεται ότι τον έριξαν, αφού πρώτα εξασφάλισαν τη στήριξή του. Ας μην παρουσιάζονται, λοιπόν, ως πολέμιοι της διαπλοκής οι άνθρωποι των νυχτερινών συμφωνιών.
