Για σπέκουλα κατηγορεί ο «Ριζοσπάστης» όσα ΜΜΕ χαρακτήρισαν «δήλωση βόμβα» μια αναφορά του Θανάση Παφίλη στις κυβερνήσεις Τζαννετάκη και Ζολώτα. Ο Παφίλης δεν είπε τίποτα διαφορετικό απ' αυτό που λέει το κόμμα μας από το 1991, έγραψε το επίσημο όργανο του Περισσού, παραθέτοντας απόσπασμα από την εισήγηση της ΚΕ στο 14ο Συνέδριο του Κόμματος, τον Δεκέμβρη του 1991. Ομως, όποιος κάνει τη σύγκριση άλλο συμπέρασμα βγάζει. Η κουτοπονηριά της σημερινής ηγεσίας του Περισσού γίνεται προφανέστατη.
Ο Παφίλης δήλωσε για τη συμμετοχή του Περισσού στις κυβερνήσεις Τζαννετάκη και Ζολώτα το 1989-90: «Ναι δεν έκανε καλό και το λέμε. Παρότι βρεθήκαμε με την πλάτη στον τοίχο, δημιουργήθηκαν αυταπάτες στο λαό και έπαιξε συνολικά αρνητικό ρόλο και το πληρώσαμε και εμείς πάρα πολύ ακριβά».
Η εισήγηση στο συνέδριο του 1991 υποστήριζε: «Η συμμετοχή του τότε Συνασπισμού στην κυβέρνηση Τζαννετάκη, όπως και στην Οικουμενική κυβέρνηση, στις συγκεκριμένες συνθήκες που είχαν διαμορφωθεί είχε πολιτικό κόστος (…) Προκάλεσε ιδεολογικές παρενέργειες, καθώς τα στελέχη που αποχώρησαν από το ΚΚΕ βρήκαν την ευκαιρία να αναπτύξουν ουτοπικές απόψεις για την ανάγκη συμμετοχής του Κόμματος σε οποιαδήποτε κυβέρνηση, ανεξάρτητα από το χαρακτήρα και τη σύνθεσή της, το συσχετισμό δύναμης στο κοινωνικό και πολιτικό επίπεδο».
Η διαφορά είναι προφανής και «χοντρή». Είναι άλλο να λες (το 1991) ότι η συμμετοχή είχε πολιτικό κόστος (το αυτονόητο, δηλαδή) και πως εκείνοι που έφυγαν από το κόμμα «βρήκαν την ευκαιρία να αναπτύξουν ουτοπικές απόψεις» (μ' άλλα λόγια, δική τους η ευθύνη και όχι του κόμματος) και άλλο να λες (σήμερα), ότι η ίδια η συμμετοχή σε εκείνες τις κυβερνήσεις δημιούργησε αυταπάτες στο λαό και «έπαιξε συνολικά αρνητικό ρόλο». Η εξήγηση για την «εξέλιξη» των απόψεων του Περισσού είναι προφανής. Το 1991 ζούσε και ήταν κομματικά πανίσχυρος ο Χ. Φλωράκης, που δεν ήθελε ν' ακούσει ούτε υπαινιγμό για λάθος από άποψη αρχών. Θεωρούσε προσωπικό του έργο τη συμμετοχή σε κείνες τις δύο αστικές κυβερνήσεις. Σήμερα, κάθε συζήτηση σχετικά με εκείνες τις επιλογές τους κάνει ζημιά (τροφοδοτεί την τακτική του ΣΥΡΙΖΑ), οπότε πρέπει να πουν και κάτι παραπάνω. Αλλωστε, ο Φλωράκης δεν ζει πια.
Επί της ουσίας, στη στρατηγική τους (που είναι στρατηγική στήριξης της αστικής εξουσίας) τίποτε δεν έχει αλλάξει. Εχει αλλάξει μόνο η τακτική τους. Προτιμούν μια μόνιμη θέση αντιπολίτευσης, δεδομένου ότι πλέον υπάρχουν άλλες δυνάμεις για να παίξουν το ρόλο της εναλλακτικής δύναμης εξουσίας (ΣΥΡΙΖΑ). Σε κάθε περίπτωση, η αναφορά τους στο συνέδριο του 1991 δεν είναι τυχαία. Διότι τότε έλεγαν καθαρά ότι δεν απορρίπτουν από άποψη αρχών τη συμμετοχή σε αστικές κυβερνήσεις. Οπως φαίνεται και από το απόσπασμα που οι ίδιοι επικαλούνται, συσχέτιζαν (και εξακολουθούν να συσχετίζουν) τη συμμετοχή σε αστική κυβέρνηση με «το χαρακτήρα και τη σύνθεσή της, το συσχετισμό δύναμης στο κοινωνικό και πολιτικό επίπεδο».
