Η είδηση είναι ότι οι οικονομικοί εισαγγελείς, στους οποίους έφτασε η «καυτή πατάτα» με το περιβόητο στικάκι, που κανένας δεν ήθελε πλέον να κρατήσει, έκαναν ό,τι και οι προηγούμενοι. Πέταξαν την «καυτή πατάτα» πίσω στο υπουργείο Οικονομικών. «Κρίνεται αναγκαίο να βεβαιωθεί το πραγματικό περιεχόμενο του παραδοθέντος από το γαλλικό υπουργείο Οικονομικών CD, για λόγους πρακτικούς, αλλά και αποφυγής των όσων αρνητικών θα σηματοδοτούσε για την περίπτωση η κίνηση της διαδικασίας δικαστικής συνδρομής. Κρίνομεν σκόπιμο να προβεί η υπηρεσία σας στην επαναζήτηση του συγκεκριμένου CD», αναφέρουν στο έγγραφο που έστειλαν στον Στουρνάρα και το οποίο φρόντισαν να διαρρεύσουν προς τους δικαστικούς συντάκτες, μη τυχόν και το «πνίξει» ο Στουρνάρας. Με το ίδιο έγγραφο ζητούν από τον Στουρνάρα το πρωτότυπο CD που παραδόθηκε από το γαλλικό υπουργείο Οικονομικών, το γαλλικό έγγραφο που συνόδευε το CD, τον αριθμό πρωτοκόλλου με τον οποίο εισήλθε στην αλληλογραφία του υπουργείου Οικονομικών και το συνοδευτικό έγγραφο παραλαβής.
Μ’ άλλα λόγια, πιάσ’ τ’ αυγό και κούρευ’ το». Ο Στουρνάρας είχε ήδη δηλώσει, πριν σκάσει μύτη ο Μπένι με το στικάκι, ότι έψαξε στο υπουργείο και δεν βρήκε τίποτα. Ο Διώτης έχει δηλώσει σε συνέντευξή του ότι είχε την πεποίθηση ότι το στικάκι ήρθε μέσω των γαλλικών μυστικών υπηρεσιών (αυτά τα πράγματα τα ξέρει καλύτερα από τον καθένα, λόγω προηγούμενης θητείας στα πιο σκοτεινά δώματα των μυστικών υπηρεσιών). Ο Μπίκας, πρώην διοικητής της ΚΥΠ, είχε δηλώσει ότι αυτός βρήκε τα στοιχεία, λόγω των επαφών του με τις γαλλικές μυστικές υπηρεσίες, όμως ο Παπακωνσταντίνου έχει ισχυριστεί ότι το ζήτησε ο ίδιος και του το έστειλε η Λάγκάρντ. Στικάκι ξέραμε μέχρι τώρα, CD ψάχνουν οι οικονομικοί εισαγγελείς. Κι άντε ν’ ανακατέψεις τη Λαγκάρντ σ’ αυτή την υπόθεση, που έχει εδώ και καιρό εγκαταλείψει το γαλλικό υπουργείο Οικονομικών για τη γενική διεύθυνση του ΔΝΤ.
Ολη η λιστοσυζήτηση της περιόδου δεν είναι παρά το «τυράκι» για να τσιμπήσει ο λαός και να «φάει» έναν ακόμη αποπροσανατολισμό στη μάπα. Φυσικά και υπάρχουν λίστες, φυσικά και γίνονται πολιτικά παιχνίδια και ξεκαθαρίσματα λογαριασμών, όμως πρέπει να δούμε την ουσία και όχι ν’ ακούμε τις κραυγές διάφορων «Ροβεσπιέρων» του αστικού τύπου, που ξέρουν καλά το παιχνίδι του αποπροσανατολισμού, που έχουν ειδικευτεί στο άθλημα «καλύπτω το σύστημα, δείχνοντας μερι- κούς πολιτικούς ως αποδιοπομπαίους τράγους».
Εχουν, ας πούμε, μια λίστα με έλληνες μεγαλοκαταθέτες σε μια ελβετική τράπεζα (για τις υπόλοιπες τράπεζες δεν έχουν τίποτα). Τι μπορείς να βγάλεις απ’ αυτή τη λίστα; Τίποτα απολύτως, διότι είναι «παρανόμως κτηθέν αποδεικτικό μέσο». Οπως γράψαμε και στο προηγούμενο φύλλο, όλες οι διακρατικές συμφωνίες με την Ελβετία, ακόμα και αυτή που υπέγραψε η πανίσχυρη Γερμανία, περιλαμβάνουν ως όρο ότι δε θα χρησιμοποιηθούν στοιχεία από κλαπέντα αρχεία ελβετικών τραπεζών. Ναι –απαντούν οι «Ροβεσπιέροι»– αλλά θα μπορούσαν να πάρουν τα ονόματα της λίστας, να πάνε να κάνουν τακτικούς ελέγχους και απ’ αυτούς τους ελέγχους να βρουν φοροδιαφυγή και να βάλουν πρόστιμα.
Για να το πούμε ωμά, όσοι λένε αυτές τις παπαριές μάς περνάνε για ηλίθιους. Χρειάζεται να σου ανοίξει τα μάτια μια οποιαδήποτε λίστα, για να πας και να ελέγξεις την επιχείρηση «Φουφουτέξ» του καπιταλιστή Φούφουτου Φουφουτίδη; Δηλαδή, αν το όνομα του Φούφουτου Φουφουτίδη δεν περιλαμβάνεται σε κάποια λίστα, αυτός σημαίνει ότι είναι a priori φορολογικά εντάξει, οπότε παρέλκει να του γίνει οποιοσδήποτε έλεγχος; Δεν είναι υποχρέωση του ΣΔΟΕ και των λοιπών ελεγκτικών αρχών να ελέγχουν συνεχώς τις μεγάλες επιχειρήσεις και τους μεγάλους επιχειρηματίες; Αν θέλουν δεν μπορούν να μπουν σε οποιαδήποτε επιχείρηση, να κάνουν φύλλο και φτερό τα λογιστικά της βιβλία και να βρουν σημεία και τέρατα; Δεν μπορούν να πιάσουν οποιονδήποτε επιχειρηματία, να του ανοίξουν λογαριασμούς, να ψάξουν για off shore εταιρίες, για μεγάλα εμβάσματα στο εξωτερικό κτλ.; Γιατί δεν το κάνουν;
Δεν το κάνουν γιατί οι καπιταλιστές και οι καπιταλιστικές επιχειρήσεις βρίσκονται πάντοτε στο απυρόβλητο. Αυτοί είναι τα μεγάλα αφεντικά και καμιά κυβέρνηση δε θέλει να τους πειράξει. Κι όταν τους ελέγχουν, αυτοί είναι σε θέση ν’ αποδείξουν ότι νομίμως έχουν τους λογαριασμούς τους στο εξωτερικό. Γιατί το μεγαλύτερο κομμάτι της φοροδιαφυγής γίνεται με νόμιμους τρόπους ή, αν θέλετε, με τρόπους νομικά καλυπτόμενους. Κάπου-κάπου, βέβαια, πέφτει και κανένα πρόστιμο. Αυτό αποτελεί άμυνα της ίδιας της τάξης των καπιταλιστών απέναντι στα ξεχωριστά μέλη της που κάνουν παρασπονδίες. Φυσικά, στο τέλος πληρώνεται ελάχιστο μέρος του προστίμου ή και καθόλου.
Για να τελειώνουμε με τη λιστοφιλολογία, λοιπόν, πρέπει να σημειώσουμε πως η ιστορία με το στικάκι ή το CD και τη «λίστα Λαγκάρντ» μάλλον μας τελείωσε. Θα συντηρηθεί για κάποιο διάστημα για να ξεκαθαριστούν πολιτικοί λογαριασμοί, αλλά καπιταλιστής δεν πρόκειται να ενοχληθεί. Θυμηθείτε πώς ξεκίνησε η ιστορία με τη Siemens, με αποδεδειγμένο σκάνδαλο: θα τους κάνουμε, θα τους δείξουμε, θα τους ξεσκίσουμε στα πρόστιμα. Και στο τέλος ένας επαίσχυντος συμβιβασμός όπως ακριβώς τον ήθελε το γερμανικό μονοπώλιο.
