Αν η «πρόταση πέντε σημείων», την οποία απηύθυνε προς το ΠΑΣΟΚ και τον Γ. Παπανδρέου ο Α. Αλαβάνος, όταν συμπαρουσίασαν βιβλίο του Ν. Κοτζιά, υποβαλλόταν πριν μερικούς μήνες, τα ΜΜΕ θα μιλούσαν για «πρόταση βόμβα». Ομως, την πέρασαν σχεδόν στο ντούκου. Το ίδιο έκανε και το ΠΑΣΟΚ. Την υποδέχτηκε με χαμόγελο συγκατάβασης (και κρυφή χαιρεκακία) για τα ζόρια που περνάει ο ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ και αναγκάζεται να ρίξει τα μούτρα του.
Πόσος καιρός πέρασε από τότε που ο Αλαβάνος ξαναδιατύπωσε προς το ΠΑΣΟΚ «πρόταση πέντε σημείων» για συνεργασία; Οχι πολύς. Τότε ήταν μια πρόταση φτιαγμένη έτσι που το ΠΑΣΟΚ να μη μπορεί να τη δεχτεί. Ηταν η περίοδος της δημοσκοπικής άνοιξης του ΣΥΡΙΖΑ, με ποσοστά που είχαν ξεπεράσει το 15% και έτειναν προς το 20% (το οποίο δεν έφτασαν ποτέ). Τώρα, που η άνοιξη έχει μετατραπεί σε δημοσκοπικό χειμώνα, τώρα που ο ΣΥΡΙΖΑ επανήλθε «στα κιλά του» (τέταρτη θέση), ενώ το ΠΑΣΟΚ φλερτάρει ασύστολα με ποσοστά αυτοδυναμίας και ο Γιωργάκης φτάνει το δάμαλο στην «καταλληλότητα», ο ΣΥΡΙΖΑ έβαλε την παλιά αλαζονεία στην κωλότσεπη και υπέβαλε μια πρόταση που στα περισσότερα σημεία της το ΠΑΣΟΚ μπορεί να τη δεχτεί με μεγάλη ευκολία.
Ακόμα και ο Παπανδρέου, που δεν διακρίνεται για τη γρηγοράδα στη σκέψη, άρπαξε την πρόταση στον αέρα και χωρίς να αναφερθεί στο περιεχόμενό της, εξήρε τη σημασία της: «Ο διάλογος γίνεται, όπως άκουσα από τον Αλ. Αλαβάνο, με μια διάθεση πιο ουσιαστικής προσέγγισης των προοδευτικών δυνάμεων της χώρας, την οποία χαιρετίζουμε». Ο εκπρόσωπος Τύπου Γ. Παπακωνσταντίνου είχε την άνεση να μιλήσει αναλυτικότερα, εκφράζοντας με υποδόρεια καυστικότητα τη… συμπάθεια του ΠΑΣΟΚ για τον ΣΥΡΙΖΑ: «Ο Πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ, από ό,τι ακούσατε χθες, καλωσόρισε την πρόταση αυτή του κ. Αλαβάνου. Πολλά από τα σημεία τα οποία έθεσε ο κ. Αλαβάνος τα έχουμε θέσει και εμείς, για παράδειγμα την αλλαγή του ρόλου της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, τη μετεξέλιξη του Συμφώνου Σταθερότητας. Ο κ. Αλαβάνος μιλάει για κατάργηση. Εμείς δεν μιλάμε για κατάργηση, μιλάμε για μετεξέλιξη. Την άρνηση των προοδευτικών στην επανατοποθέτηση του κ. Μπαρόζο, ως Προέδρου της Ευρωπαϊκής Επιτροπής. Ο επικεφαλής της ευρωομάδας μας στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο έχει τοποθετηθεί επ’ αυτού. Αρα, υπάρχουν μια σειρά από ζητήματα πάνω στα οποία μπορούμε να συμφωνήσουμε. Η θέση μας ήταν και είναι σταθερή. Εμείς επιδιώκουμε ένα διάλογο. Μέχρι τώρα, ο διάλογος αυτός έβρισκε κλειστές πόρτες. Είναι ένα ερώτημα μετά από τη χθεσινή τοποθέτηση του κ. Αλαβάνου, εάν τώρα οι συνθήκες έχουν αλλάξει. Θα το δείξει αυτό το μέλλον».
Οπως βλέπετε, το ΠΑΣΟΚ μιλά απλά για «διάλογο». Τίποτα περισσότερο. Αντίθετα, οι Συνασπισμοσυριζαίοι κατάφεραν και πάλι «να μπλέξουν τα μπούτια τους». Αμέσως μετά τη διατύπωση της πρότασης Αλαβάνου, οι συνεργάτες του, παριστάνοντας τον μακαρίτη τον Ρίζο στις παλιές ελληνικές ταινίες, έλεγαν ότι οι προτάσεις του είναι «το μίνιμουμ που πρέπει να γίνει για την έξοδο από την κρίση» και «αναδεικνύουν τις ευθύνες του ΠΑΣΟΚ». Δηλαδή, τι νομίζουν, ότι θα στριμώξουν το ΠΑΣΟΚ; Το μόνο που κατάφεραν να αποκαλύψουν είναι το δικό τους στρίμωγμα, αφού αναπνέουν και ζουν μόνο για τα εκλογικά ποσοστά, ενώ οι εξελίξεις δικαιώνουν συνεχώς τους «ανανεωτικούς».
Πέρα από το μικροκομματικό παιχνίδι, όμως, και την προσπάθεια του ΣΥΡΙΖΑ να συγκρατήσει τις διαρροές της «κινούμενης άμμου» προς το ΠΑΣΟΚ, που διατυπώνει μια προοπτική εξουσίας, η ίδια η «πρόταση πέντε σημείων» που διατύπωσε ο Αλαβάνος, όπως και άλλες δημόσιες παρεμβάσεις που κάνει ο ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ το τελευταίο διάστημα, συνιστούν μια κραυγαλέα προσπάθεια ωραιοποίησης του ευρωενωσίτικου ιμπεριαλιστικού οικοδομήματος.
Είναι δυνατόν να τίθεται ως στόχος πάλης το να μην επανεκλεγεί ο Μπαρόζο; Πέρα από το ότι αυτό το έχουν θέσει πρώτοι οι σοσιαλδημοκράτες, που θέλουν δικό τους στέλεχος ξανά στην προεδρία της Κομισιόν, αν κανείς το μεταφέρει αυτό στα καθ’ ημάς, ισοδυναμεί με ένα αίτημα που θα ζητά να φύγει ο Καραμανλής. Για να ‘ρθει ποιος; Ενας σαν τον (σοσιαλδημοκράτη) Ντελόρ ή σαν τον (επίσης σοσιαλδημοκράτη) Αλμούνια στην Κομισιόν, ο Παπανδρέου στην ελληνική κυβέρνηση. Δεν είναι τυχαίο που ο Παπανδρέου χαιρέτισε την πρόταση συνεργασίας, απαξιώντας να αναφερθεί στα σημεία της. Γιατί στην πρακτική πολιτική σημασία έχει η σηματοδότηση μιας κατεύθυνσης και όχι οι φραστικές φιοριτού-ρες που τη συνοδεύουν, στις οποίες κανείς δεν δίνει σημασία. Μιλάμε για την πιο χυδαία εκδήλωση οπορτουνισμού και πολιτικού τυχοδιωκτισμού εκ μέρους του ΣΥΡΙΖΑ.
Και για να μη μας πει κανείς ότι πιανόμαστε από μια τακτικίστικη πολιτική κίνηση, που μπορεί να διατυπωθεί έτσι ή αλλιώς, παραθέτουμε αυτά που είπε ο Α. Τσίπρας την περασμένη Τετάρτη, στη συνέντευξη που έδωσε η γραμματεία του ΣΥΡΙΖΑ (Τσίπρας, Ρινάλντι, Νταβανέλος, Θεωνάς): «Η μοναδική πραγματικά φιλοευρωπαϊκή δύναμη είναι ο ΣΥΡΙΖΑ. Διότι οι άλλες δυνάμεις και κυρίως οι δυνάμεις του κυρίαρχου μπλοκ επιμένουν σε μια προοπτική που βάζει βόμβα στα θεμέλια της ευρωπαϊκής προοπτικής. Διότι δεν μπορεί να υπάρξει ευρωπαϊκή ολοκλήρωση και ευρωπαϊκή προοπτική με διάρρηξη της κοινωνικής συνοχής και η μόνη φιλοευρωπαϊκή κατεύθυνση είναι η κατεύθυνση αλλαγής της Ευρώπης που σήμερα διεκδικεί η ευρωπαϊκή Αριστερά και ο ΣΥΡΙΖΑ».
Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν υπερασπίζεται μόνο την ΕΕ, αλλά και την «κοινωνική συνοχή», δηλαδή την ταξική συνεργασία στο πλαίσιο ενός καπιταλισμού που θα πετά μερικά ψίχουλα στους εργαζόμενους. Ο ΣΥΡΙΖΑ αγωνίζεται για έναν… καπιταλισμό με ανθρώπινο πρόσωπο. Γι’ αυτό και στο στόχαστρό του θέτει τις «νεοφιλελεύ-θερες πολιτικές», που αποτελούν απλώς μια μορφή διαχείρισης του συστήματος, και όχι τις καπιταλιστικές σχέσεις παραγωγής.
