Ο Σαμαράς του χάλασε το Θρίαμβο

Ποιος ήταν ο σκοπός του συνέδριου της ΝΔ; Ούτε ηγεσία θα εξέλεγε, ούτε προεκλογικό ήταν, ούτε πρόγραμμα θα συζητούσε. Το μόνο που έμενε ήταν να αποτελέσει προσωπικό θρίαμβο του Μητσοτάκη, ο οποίος έγινε ο πρώτος αρχηγός που κατάφερε να οδηγήσει τη ΝΔ αυτοδύναμη στην εξουσία μετά από 12 χρόνια. Ποια ήταν η είδηση που κυριάρχησε τελικά; Η σκληρή ακροδεξιά εμφάνιση του Σαμαρά με μια ομιλία εφ' όλης της ύλης, η οποία εμφανώς -κάποιες φορές και προκλητικά- αντιπολιτευόταν τον Μητσοτάκη και την πολιτική που εφαρμόζει η κυβέρνησή του.
 
Ετσι, πήγαν στράφι τα δρώμενα και γενικά οι μοντερνιές και οι αμερικανιές που είχαν ετοιμάσει οι επί της προπαγάνδας συνεργάτες του Κούλη. Μπορεί να φόρεσαν όλοι κόκκινα κορδελάκια για να τιμήσουν την παγκόσμια μέρα κατά του AIDS, μπορεί να χρησιμοποίησαν μπογιές για να υποδηλώσουν τη θέση τους υπέρ της ισότητας των γυναικών, μπορεί ο Κούλης να πάτησε την κόρνα για να ξεκινήσει ο νυχτερινός φιλανθρωπικός αγώνας τεσσάρων χιλιομέτρων (με συμμετοχή του Μπασινά, του Φύσσα και του Γιούρκα), μπορεί να έβαλαν κοριτσάκια να τρέχουν στη σκηνή για να θυμίζουν τα events του Ανδρέα Παπανδρέου (καμία σχέση, βέβαια), μπορεί να κουβάλησαν διάφορους από την Ευρώπη για να μιλήσουν για διάφορα (ακόμα και τον Μαργαρίτη Σχοινά που εκφώνησε ομιλία σκληρού δεξιού κομματάρχη, βάλλοντας κατά του ΣΥΡΙΖΑ), όμως είδηση έγινε μόνο η ομιλία Σαμαρά.
 
Απολύτως αναμενόμενο, σύμφωνα με τη λογική του αστικού Τύπου, την οποία ξέρει πολύ καλά ο Σαμαράς και την εκμεταλλεύτηκε. Από τους πρώην αρχηγούς της ΝΔ, ο μεν Καραμανλής δεν πήρε το λόγο, όπως το συνηθίζει, ο δε Μεϊμαράκης μίλησε για λίγο υπό την ιδιότητα του προέδρου του συνεδρίου, σε απόλυτα ενωτικό κλίμα και χωρίς αντι-ΣΥΡΙΖΑ εξάρσεις. Αντίθετα, ο Σαμαράς δεν έμεινε στα τυπικά-ενωτικά, αλλά εκφώνησε ομιλία ως επικεφαλής εσωκομματικής φράξιας, της ακροδεξιάς φράξιας. Κι αυτό από μόνο του συνιστά απειλή για τον Μητσοτάκη (για το μέλλον βέβαια). Κανένας -πολύ περισσότερο ο Μητσοτάκης- δεν παραβλέπει το γεγονός ότι καμιά δεκαριά βουλευτές της ΝΔ έχουν προτείνει δημόσια τον Σαμαρά για πρόεδρο της Δημοκρατίας, προσπαθώντας να τον φορέσουν καπέλο στον Κούλη.
 
Η κυβέρνηση μιλάει για «μεταναστευτικό-Προσφυγικό», ο Σαμαράς μίλησε για «λαθρομεταναστευτικό», καταχειροκροτούμενος μάλιστα από το δεξιό ακροατήριο. Κι όχι μόνον αυτό, αλλά σαν χρυσαυγίτης με κοστούμι και γραβάτα, έκανε λόγο για «εισβολείς» και για «λαθροεποικισμό». Λες και είναι ποτέ δυνατόν μερικές δεκάδες χιλιάδες μουσουλμάνοι πρόσφυγες και μετανάστες να εποικίσουν μια χώρα με πληθυσμό έντεκα εκατομμύρια. Κάτι τέτοια, όμως, πιάνουν στο άλογο ακροδεξιό και δεξιό ακροατήριο, ως ο φυσικός ηγέτης του οποίου θέλησε να εμφανιστεί ο Σαμαράς. Kαι βέβαια, ο Σαμαράς δε θα μπορούσε ν' αφήσει τη Συμφωνία των Πρεσπών. Με το «Μακεδονικό» έχτισε την πολιτική του καριέρα. Το ότι τα έχωσε χοντρά στον ΣΥΡΙΖΑ δε λέει τίποτα. Αυτό είναι κοινός τόπος για κάθε πατριδοκάπηλο δεξιό. Εκείνο που μέτρησε είναι ότι την έπεσε στην τακτική του Μητσοτάκη, που έχει    φτιάξει τις σχέσεις του με τη Βόρεια Μακεδονία, έχει συναντηθεί δυο φορές με τον Ζάεφ και έχει υποσχεθεί δημόσια ότι θα βάλει πλάτη για να πάρει η Βόρεια Μακεδονία το καθεστώς της υπό ένταξη στην ΕΕ χώρας. Κόντρα σ' όλα αυτά, ο Σαμαράς έθεσε ως κεντρικό καθήκον στην κυβέρνηση Μητσοτάκη το «πώς θα αποδεσμευτούμε, χωρίς να πληρώσουμε κόστος», χωρίς να παραλείψει να πετάξει την μπηχτή: «δεν μπορούμε και να ωραιοποιούμε μια Συμφωνία που εμείς οι ίδιοι την έχουμε καταγγείλει ως “επιζήμια“ και “απαράδεκτη“. Και που επί πλέον, δεν περπατάει…».
 
Η θέση του Σαμαρά για τη Συμφωνία των Πρεσπών δεν μπορεί παρά να πόνεσε τον Κούλη. Οχι μόνο γιατί αύριο θα πρέπει να δώσει εξηγήσεις στο Βερολίνο και τις Βρυξέλλες (αυτό θα μπορέσει να το κάνει), αλλά και γιατί ο Σαμαράς έδωσε τροφή στους συριζαίους, οι οποίοι δεν άφησαν ανεκμετάλλευτη την ευκαιρία. Αντί να καμαρώνουν σ' ένα συνέδριο-θρίαμβο, ο Μητσοτάκης και οι άνθρωποί του βρέθηκαν στην ανάγκη ν' απαντούν για τον Σαμαρά και να κάνουν τους χαζούς. Τα δε παπαγαλάκια τους στον αστικό Τύπο να αρθρογραφούν υπέρ του ότι είναι προτιμότερο να υπάρχει μια ακροδεξιά πτέρυγα στη ΝΔ με αρχηγό τον Σαμαρά, παρά να υπάρχουν αδέσποτοι ακροδεξιοί εκτός ΝΔ.
 
Ο Κούλης μόλις είχε φάει ένα γερό μπάτσο με την ιστορία των διοικητών των νοσοκομείων. Το συνέδριο-θρίαμβος ήταν η ευκαιρία του ν' αποδράσει. Και βγήκε ο Σαμαράς και του το χάλασε. Και μόνο γι' αυτό δεν πρόκειται να τον συγχωρήσει. Αν είναι… γνήσιος Μητσοτάκης, θα περιμένει την πρώτη ευκαιρία για να δείξει στον Σαμαρά την πόρτα της εξόδου. Τώρα που είναι ακόμα πολιτικά δυνατός και κανένας δεν μπορεί να τον αμφισβητήσει. Τώρα που μπορεί ν' αφήσει τον Σαμαρά μόνο του, καθώς οι βουλευτές που επηρεάζει δύσκολα θα εγκατέλειπαν τους υπουργικούς θώκους ή την ελπίδα να πάρουν υπουργικούς θώκους. Αν δεν το κάνει, τότε, όταν θ' αρχίσει η πτώση, θα βρει τον Σαμαρά μπροστά του επικεφαλής εσωκομματικής ομάδας που θα προωθεί κάποιον άλλο για την αρχηγία. Οπως έκανε ο πατέρας του Κούλη με τον Εβερτ, που τον υπονόμευε συνέχεια, για ν' ανοίξει το δρόμο στη Ντόρα. Τελικά, «έφαγε» τον Εβερτ, συμφώνησε να προωθήσει τον Σουφλιά (η Ντόρα μπορούσε να περιμένει), αλλά οι καραμανλικοί βαρόνοι της ΝΔ του έκαναν ματ, προωθώντας τον Κώστα Καραμανλή. Και βέβαια, δεν μπορεί να μη θυμάται ο Κούλης, ότι ένα χρόνο μετά την εκλογή του ο Καραμανλής «αποκεφάλισε» το βασικό αντίπαλό του Σουφλιά (μαζί με άλλους πέντε βουλευτές) και έθεσε ουσιαστικά εκτός κόμματος τον «επίτιμο» Κ. Μητσοτάκη, καθαρίζοντας το περιβάλλον του από τα «ζιζάνια», με τη σύμφωνη γνώμη του «εθνάρχη» θείου του.
 
Ο Σαμαράς δοκιμάζει τις αντοχές του Κούλη. Το παίζει μάγκας, δηλώνοντας με νόημα ότι αυτές είναι οι ιδέες του και δεν τις διαπραγματεύθηκε ποτέ για οποιοδήποτε αξίωμα εντός ή εκτός Ελλάδας. Ενώ οι πάντες ξέρουν ότι ο Κούλης τον έκοψε από την Κομισιόν (θέση που την ήθελε διακαώς) και δεν προτίθεται να τον προτείνει για πρόεδρο της Δημοκρατίας, αυτός εμφανίζει αντεστραμμένη την εικόνα. Σιγά τον μάγκα. Οταν τον είχε ξαναβάλει στη ΝΔ ο Καραμανλής, κλείνοντας συμφωνία με την οικογένεια Μητσοτάκη, ο Σαμαράς δέχτηκε να κάνει το «αγροτικό» του στις Βρυξέλλες και μετά να τοποθετηθεί υπουργός… Πολιτισμού. Και όλο αυτό το διάστημα έκανε μούγκα, για να μην εξοργίσει τον Μητσοτάκη πατέρα. Εκανε γαργάρα ακόμα και το αγαπημένο του «Μακεδονικό» και ψήφιζε στη Βουλή υπέρ της σύνθετης ονομασίας. Αυτή η ψευτομαγκιά του θυμίζει παιδάκι που θύμωσε και κάνει πείσματα. Δεν παύει, όμως, να αποτελεί αγκάθι στα πλευρά του Κούλη, ο οποίος παριστάνει ότι δεν τρέχει τίποτα, αλλά… η ψυχούλα του το ξέρει.