Και το δαχτυλάκι του να κουνούσε ο Κ. Καραμανλής, στις συνθήκες σοκ από τη βαριά ήττα που επικρατούν στη ΝΔ, τον Α. Σαμαρά θα τον έπαιρνε και θα τον σήκωνε. Ολοι οι μηχανισμοί του κόσμου δε θα μπορούσαν να τον κρατήσουν στην ηγεσία της ΝΔ. Γιατί όμως να κάνει κίνηση προς την ηγεσία της ΝΔ ο Καραμανλής; Για να πάρει ένα κόμμα μόλις ηττημένο και να αναγκάζεται να αγορεύει από θέσεις άμυνας στη Βουλή, απέναντι σ’ έναν Τσίπρα που έχει τον αέρα της νίκης, έχει την πρωτοβουλία των κινήσεων και στηρίζεται από σύμπαν το αστικό μιντιακό σύστημα; Οποιος και να ήταν στη θέση του Καραμανλή δε θα ήθελε να παίξει ένα τέτοιο ρόλο. Ιδιαίτερα όταν έχει διατελέσει πρωθυπουργός και στα χέρια του έσκασε ουσιαστικά η κρίση (άλλο αν τυπικά αυτό έγινε στα χέρια του Παπανδρέου).
Ο Καραμανλής θα μπορούσε να επιστρέψει στην ηγεσία της ΝΔ μόνο αν ο ΣΥΡΙΖΑ είχε αρχίσει να αντιμετωπίζει προβλήματα και στον ορίζοντα διαγράφονταν αδρά οι προοπτικές μιας κυβερνητικής νίκης της ΝΔ. Επειδή αυτό δε φαίνεται και επειδή κανένας δεν μπορεί να υπολογίσει αυτή τη στιγμή πότε ο ΣΥΡΙΖΑ θα πάρει την κάτω βόλτα, ο Καραμανλής εξακολουθεί να μασαμπουκιάζει στη Ραφήνα, χωρίς να κάνει καμιά κίνηση, μολονότι οι άνθρωποί του (Αντώναρος, Βλάχος, Στυλιανίδης κ.ά.) φροντίζουν να επιτίθενται στον Σαμαρά και να φιλοτεχνούν συνεχώς την εικόνα ενός Καραμανλή που αποτελεί τον Κιγκινάτο της σημερινής ελληνικής Δεξιάς. Είναι κι αυτό μέρος του παιχνιδιού. Για να μπορέσει ο Καραμανλής να επανέλθει ως επικεφαλής μιας ΝΔ έτοιμης να νικήσει τον ΣΥΡΙΖΑ, θα πρέπει κάποιοι να συντηρούν συνεχώς το μύθο του μεγάλου ηγέτη που πρέπει να επιστρέψει ως παράκλητος.
Ο Σαμαράς δεν είναι χτεσινός. Τα ξέρει όλ’ αυτά και θεωρεί πως το μεγάλο όπλο του αυτή τη στιγμή είναι πως ο Καραμανλής δε θέλει να επιστρέψει τώρα και να φάει τα «σκατά» της αντιπολίτευσης. Αρα, θα εκμεταλλευτεί την πίστωση χρόνου που έχει από τη μεριά του Καραμανλή (έστω και υπό τη συνεχή αμφισβήτηση των Καραμανλικών) για να μπορέσει να στερεώσει την παραπαίουσα εξουσία του στο κόμμα της ΝΔ. Ξέρει επίσης, πως για να το πετύχει αυτό θα πρέπει να υποστεί μερικούς εξευτελισμούς.
Εξευτελισμός πρώτος, η αποδοχή της υποψηφιότητας Αβραμόπουλου για την προεδρία της ΝΔ, αν προταθεί τελικά από τον ΣΥΡΙΖΑ. Αυτός που έβαζε τους δικούς του να διαρρεύσουν ότι όχι μόνο δεν πρόκειται να ψηφίσει Αβραμόπουλο, αλλά θα πάρει τη ΝΔ και θ’ αποχωρήσει από τη Βουλή, αναγκάστηκε να ανακρούσει πρύμναν, μετά τις απειλές της Ντόρας και πολλών άλλων ότι αυτοί σε κάθε περίπτωση θα ψηφίσουν τον Αβραμόπουλο, γιατί θεωρούν ότι είναι τιμή να προτείνεται από τον πολιτικό αντίπαλο στέλεχος του κόμματός τους. Αν διατηρούσε την ψυχραιμία του, ο Σαμαράς θα έλεγε από την αρχή ναι στον Αβραμόπουλο και θα γλίτωνε το ξεφτιλίκι. Δεν μπορείς, όμως, να περιμένεις ψυχραιμία από κάποιον που μόλις έχασε με οχτώμιση μονάδες από κάποιον στον οποίο συμπεριφερόταν με έσχατη περιφρόνηση.
Εξευτελισμός δεύτερος, η δημιουργία ενός συμβουλίου επιτροπείας, αποτελούμενου από παλιούς και νέους βαρόνους της ΝΔ. Η απουσία του Δένδια απ’ αυτό το συμβούλιο δείχνει πως ο Σαμαράς φοβάται ότι ο Καραμανλής θα χρησιμοποιήσει τον Δένδια σαν «γέφυρα». Δηλαδή, θα τον σπρώξει προς την προεδρία για να ξεφορτωθεί τον Σαμαρά και όταν έρθει η ώρα, ο Δένδιας θα παραμερίσει για να περάσει ο παράκλητος Καραμανλής. Ετσι, είναι ο μόνος τον οποίο έκοψε από το συμβούλιο επιτροπείας.
Φυσικά, ο Σαμαράς θα κάνει ό,τι μπορεί για να ακυρώσει αυτό το συμβούλιο, όπως έκανε στο παρελθόν και με τους αντιπροέδρους του κόμματος. Είχε υποσχεθεί στον Αβραμόπουλο την αντιπροεδρία της ΝΔ, για να τον βοηθήσει αυτός κόντρα στη Ντόρα, πουλώντας το μητσοτακαίικο που τον είχε κάνει αρχηγό. Ο Αβραμόπουλος έκανε το «ντιλ», βοήθησε τον Σαμαρά να κερδίσει, αλλά με έκπληξή του είδε να διορίζει αντιπρόεδρο και τον Δήμα, με αποτέλεσμα οι δυο αντιπροεδρίες της ΝΔ να μετατραπούν σε τίτλους χωρίς αρμοδιότητα. Το ίδιο θα προσπαθήσει να επαναλάβει με το συμβούλιο που δημιούργησε. Ηδη κατέστησε σαφή την πρόθεσή του να επανεγκατασταθεί στη Συγγρού ως δικτάτορας, προγραμματίζοντας την πρώτη συνεδρίαση της ΚΟ της ΝΔ μετά τις εκλογές ως συνεδρίαση δικού του μονόλογου. Χωρίς οι βουλευτές να έχουν τη δυνατότητα να πάρουν το λόγο. Ετσι, θ’ ακουστεί μόνο η δική του ερμηνεία για το εκλογικό αποτέλεσμα και τα αίτια της ήττας.
Στην τακτική Σαμαρά εντάσσεται και η θεωρία της «αριστερής παρένθεσης», σύμφωνα με την οποία ο ΣΥΡΙΖΑ θ’ αντέξει ελάχιστα και μετά από μερικούς μήνες η ΝΔ και ο Σαμαράς θα κληθούν να ξανακυβερνήσουν. Μ’ αυτή τη θεωρία ο Σαμαράς προσπαθεί να δημιουργήσει κλίμα εκλογικής ετοιμότητας και ν’ αποφύγει τις επιθέσεις για τις ευθύνες του ίδιου και του επιτελείου στη συντριπτική εκλογική ήττα της ΝΔ. Οι εσωκομματικοί του αντίπαλοι, πάντως, δε δείχνουν μέχρι στιγμής ικανοί να απειλήσουν τον Σαμαρά.
