Βουλή των Ελλήνων, Τρίτη 28.6.2016, απογευματινή συνεδρίαση. Συζήτηση επί των άρθρων και του συνόλου νομοσχεδίου του υπουργείου Οικονομίας που προσαρμόζει την ελληνική νομοθεσία σε μια σειρά Οδηγίες της ΕΕ. Πρώτος παίρνει το λόγο ο εισηγητής από τον ΣΥΡΙΖΑ Δημήτριος Δημητριάδης, βουλευτής Κοζάνης. Αρχίζει με στόμφο βλαχοδήμαρχου: «Αμέσως μετά την αξιολόγηση και πριν ολοκληρωθεί αυτή είχαμε καταθέσει τον νέο αναπτυξιακό νόμο. Πριν κλείσει εικοσιτετράωρο από την ολοκλήρωσή του, φέραμε ένα νέο νομοσχέδιο στην ίδια ακριβώς ρότα, που αφορά την ανάπτυξη της οικονομίας. Η θέλησή μας είναι ισχυρότερη όσο ποτέ για να προσδώσουμε στη χώρα όλα εκείνα τα θεσμικά εργαλεία και τις ρυθμίσεις που χρειάζεται για την ανάκαμψη. Το τοπίο είναι καθαρότερο μετά την αξιολόγηση και η μάχη με τον χρόνο και τις αδυναμίες του κατεστημένου συστήματος είναι καθημερινή. Γνωρίζουμε πως πορευόμαστε με γνώμονα την ευθύνη που έχουμε αναλάβει. Ενδεχομένως να έχουμε λιγότερες κριτικές στήριξης σε αυτήν την Αίθουσα, αλλά έχουμε πολλαπλάσιες έξω από αυτήν, στην κοινωνία.
Απαντούμε στις προκλήσεις των αναγκών με μια διαρκή μάχη αλλαγών και μεταρρυθμίσεων απέναντι σε καθεστώτα που μας έχουν φέρει μέχρι εδώ».
Στη συνέχεια, αρχίζει να μιλάει για το συζητούμενο νομοσχέδιο, με ύφος ειδήμονα που αυτά τα ζητήματα τα παίζει στα δάχτυλα: «Το παρουσιαζόμενο σχέδιο νόμου συγκροτείται από μια βάση αναγκών γενικής διακυβέρνησης. Αποτελείται από δύο ενότητες οι οποίες είναι…» κτλ. κτλ. Λέει, λέει, λέει, όλα τα σφάζει, όλα τα μαχαιρώνει, αλλά ξαφνικά παθαίνει… κλακάζ: δεν έχει το υπόλοιπο της ομιλίας του. Ζητά από τους συναδέλφους του να ψάξουν στην τσάντα και στο έδρανό του, αυτοί δε βρίσκουν τίποτα και ο «πολύς» Μίμης Δημητριάδης («κατασκευαστής στον ιδιωτικό τομέα», όπως διαβάζουμε στην ιστοσελίδα του), βάζει την ουρά στα σκέλια και… παραδίδεται: «Χίλια συγγνώμη, αλλά θα σταματήσω εδώ. Θα πω τα υπόλοιπα στην δευτερολογία μου, διότι για κάποιον τεχνικό λόγο έχω απωλέσει το υπόλοιπο τη εισηγήσεώς μου. Σας ευχαριστώ».
Του είχαν γράψει μια ομιλία και βγήκε απλά και τη διάβαζε, χωρίς να καταλαβαίνει τι λέει. Το στόμφο και τις εισαγωγικές μεγαλοστομίες, όμως, τι τις ήθελε; Προφανώς δε φαντάστηκε ότι θα έχει ξεχάσει την υπόλοιπη ομιλία στο σπίτι του, έγινε ρόμπα και μας πρόσφερε ένα παράδειγμα συριζαίκης… ποιότητας.
