Μέχρι πού θα το τραβήξει ο Σαμαράς; Αυτό είναι το ερώτημα που βρίσκεται στα χείλη όλων των δεξιών, μετά το νέο κρούσμα απουσίας του Σαμαρά από ψηφοφορία στη Βουλή, για την οποία ο Μητσοτάκης είχε θέσει ζήτημα κομματικής πειθαρχίας, απειλώντας ανοιχτά με διαγραφή κάθε βουλευτή που θα τολμούσε να διαφοροποιηθεί με οποιονδήποτε τρόπο. Ο Σαμαράς «έγραψε κανονικά» την απειλή του Μητσοτάκη, δεν πήγε στη Βουλή να ψηφίσει και χρειάστηκαν μια σειρά πανικόβλητοι χειρισμοί μέχρι να ανακοινωθεί ότι δεν πήγε «για προσωπικούς λόγους», τους οποίους απαξίωσε να ανακοινώσει.
Οι αρμόδιοι της κοινοβουλευτικής ομάδας της ΝΔ δεν είχαν ιδέα για το ότι ο Σαμαράς δε θα πάει να ψηφίσει, ενώ οι συνεργάτες του διαβεβαίωναν ότι δεν είναι ασθενής. Οπως συνηθίζεται, άλλωστε, αν κάποιος βουλευτής δεν μπορεί να πάει να ψηφίσει, στέλνει μια επιστολή με την πρόθεση ψήφου και είναι πολιτικά εντάξει με το κόμμα του. Ο Σαμαράς ούτε πήγε ούτε έστειλε επιστολή. Το Μαξίμου διέρρευσε ότι ο Σαμαράς μίλησε τηλεφωνικά με τον Μητσοτάκη και του έδωσε εξηγήσεις. Ο Σαμαράς διεμήνυσε μέσω συνεργατών του πως «ούτε έδωσε εξηγήσεις, ούτε του ζητήθηκαν, ούτε θα μπορούσαν να του έχουν ζητηθεί»! Μ' άλλα λόγια, ο Σαμαράς πέταξε το γάντι στον Κούλη: «Δεν ψηφίζω επειδή έτσι γουστάρω κι άμα θέλεις διάγραψέ με». Κι ο Κούλης το κατάπιε, συνειδητοποιώντας ότι αν διέγραφε τον Σαμαρά, θα έπαιζε το παιχνίδι του. Και το παιχνίδι του Μαρινάκη, ο οποίος εδώ και καιρό τα έχει βρει με τον Σαμαρά.
Αν στην περίπτωση της Σακελλαροπούλου επιδείχτηκε κατανόηση για τον Σαμαρά που σηκώθηκε και πήγε στην Αμερική, χολωμένος επειδή ο Κούλης επέλεξε μια «άκυρη» για μια θέση η οποία «δικαιωματικά» του ανήκε, στην περίπτωση της (ν)τροπολογίας για τον μη υποβιβασμό του ΠΑΟΚ δεν υπήρχε καμιά δικαιολογία. Ο Σαμαράς έπαιξε το παιχνίδι του Μαρινάκη, του μόνου που στράφηκε ενάντια στην τροπολογία, θέλοντας να «τελειώσει» τον Σαββίδη.
Τα δημοσιεύματα σύμφωνα με τα οποία Σαμαράς και Μαρινάκης «τα βρήκαν», έχουν ξεκινήσει από τα τέλη του περασμένου Ιούλη, λίγο μετά από την εκλογική νίκη της ΝΔ. Ξεκίνησαν από δεξιό έντυπο («Δημοκρατία») και συντηρήθηκαν για ένα διάστημα από φιλοσυριζαϊκά Μέσα. Συνήθως δεν υπάρχει καπνός χωρίς φωτιά (συνέντευξη Σαμαρά στα «Παραπολιτικά» του μέχρι πρότινος άσπονδου εχθρού του Κουρτάκη), όμως και χωρίς τον καπνό υπάρχουν μερικά δεδομένα.
Ο Μητσοτάκης σκάρωσε δυο άσχημα χουνέρια στον Σαμαρά. Πρώτα, δεν τον έστειλε επίτροπο στις Βρυξέλλες, που αποτελούσε διακαή πόθο του τελευταίου. Κι επιπλέον τον εξευτέλισε, διότι ανακοίνωσε ότι δεν τον κάνει επίτροπο επειδή δεν υπάρχει διαθέσιμη αντιπροεδρία, οπότε δε θα ήταν πρέπον για έναν πρώην πρωθυπουργό να γίνει απλός επίτροπος. Ως γνωστόν, ο Σχοινάς που επελέγη αντί του Σαμαρά (στην ουσία επιβλήθηκε από τις Βρυξέλλες) χρίστηκε και αντιπρόεδρος (έστω και δευτεροκλασάτος). Μετά, αρνήθηκε να τον κάνει πρόεδρο της Δημοκρατίας. Αξίζει να σημειωθεί πως το μιντιακό σύστημα του Μαρινάκη φρόντιζε είτε να καίει είτε να απαξιώνει όλους τους πολιτικούς που «έπαιζαν» μαζί με τον Σαμαρά για την προεδρία της Δημοκρατίας (Σημίτη, Βενιζέλο, Παυλόπουλο, Καραμανλή). Και εξακολουθεί να προσπαθεί να «κοντύνει» τη Σακελλαροπούλου, προσφέροντας στον Σαμαρά λίγη γλύκα μετά την ήττα.
Ο Μαρινάκης εμφανίζεται με μια διάθεση παρταολισμού. Ο Μητσοτάκης προσπαθεί να κρατήσει ισορροπίες. Ως πρωθυπουργός δε θα ήθελε να γίνει υποχείριο ενός μόνο καπιταλιστή, επειδή αυτός ελέγχει ΜΜΕ (και όχι μόνο). Το ερώτημα πλέον είναι μέχρι πού θα το τραβήξει ο Σαμαράς, μέχρι πού θα το τραβήξει ο Μαρινάκης και πόσο θα τους αντέξει ο Μητσοτάκης, ο οποίος φοβάται τη δημιουργία ακροδεξιού κόμματος από τον Σαμαρά, γιατί σε μια τέτοια περίπτωση… αντίο πρωθυπουργία.
Πέρα απ' αυτά, όμως, που αφορούν μόνο τα εσωτερικά της Δεξιάς, τα εσωτερικά ενός αστικού κόμματος εξουσίας, μ' άλλα λόγια δεν αφορούν τον ελληνικό λαό (γιατί απλούστατα δεν αφορούν την ακολουθούμενη μνημονιακή πολιτική), εκείνο που πρέπει να σημειωθεί είναι η επιβεβαίωση (για πολλοστή φορά) της ύπαρξης των «καρτέλ» που περιλαμβάνουν επικεφαλής καπιταλιστικών ομίλων και αστούς πολιτικούς. Το αποκαλούν ευσχήμως «διαπλοκή», αλλά στην πραγματικότητα πρόκειται για «καρτέλ» που παρασιτεί σε βάρος του ελληνικού λαού.
