Μπορεί να γράφουν οι αντιπολιτευόμενες εφημερίδες ότι η κυβέρνηση έπαθε επικοινωνιακό Βατερλό και πως της γύρισε μπούμερανγκ η υπόθεση των υποκλοπών, όμως η πραγματικότητα άλλα δείχνει. Η κυβέρνηση κατάφερε να περάσει αβρόχοις ποσί μια δύσκολη υπόθεση, η οποία πλέον έχει πάρει το δρόμο της διευθέτησής της. Η ΑΔΑΕ ανέλαβε να βάλει κάποιο πρόστιμο στη Vodafone (κανονισμένα πράγματα) και ο Διώτης ανέλαβε «να ρίξει φως» στην υπόθεση του θανάτου του Κ. Τσαλικίδη (αρκεί να σας πούμε πως στους διαδρόμους της Ευελπίδων κυκλοφορεί ευρύτατα ότι ο θάνατος είναι καραμπινάτη αυτοκτονία που οφείλεται σε ζητήματα αισθηματικής φύσης, για να καταλάβετε). Ο Βουλγαράκης μετακόμισε μετά τιμών στο υπουργείο Πολιτισμού, για να αναστηλώσει το προφίλ του (είναι η ανταμοιβή για το ότι σε σοβαρότατες υποθέσεις λειτούργησε σαν κυματοθραύστης και κράτησε άβρεχο τον πρωθυπουργό του) και ο Καραμανλής ανέλαβε να βάλει τη δική του πινελιά, μια μέρα πριν τον ανασχηματισμό, γνωρίζοντας πολύ καλά πως αυτή η πινελιά δεν θα συζητιόταν και πολύ, αφού στο μεταξύ η ατζέντα θα άλλαζε και θα κυριαρχούσαν τα του ανασχηματισμού. Βλέπετε εσείς κανένα επικοινωνιακό Βατερλό σε όλ’ αυτά;
Γράφαμε στο προηγούμενο φύλλο ότι ήταν ιδιαίτερα ευφυής η κίνηση της κυβέρνησης να δημοσιοποιήσει αυτή το ζήτημα, γιατί έτσι καθόρισε η ίδια την ατζέντα και είχε όλη την πρωτοβουλία στα χέρια της, αφού πριν είχε φροντίσει, με άκρατη μυστικότητα, να ρυθμίσει όλες τις λεπτομέρειες και να κλείσει κάθε δίοδο διαφυγής. Ενώ αν η υπόθεση έσκαγε από κάποια διαρροή, η κυβέρνηση θα έτρεχε και δε θα μπορούσε να τη μαζέψει. Κι όταν θα τη μάζευε, θα είχε πληρώσει ένα σημαντικό πολιτικό κόστος.
Επί ένα δεκαήμερο ο Καραμανλής καθόταν στο Μαξίμου και δεν έλεγε κουβέντα για το Vodafone gate. Αφηνε τον Βουλγαράκη να βολοδέρνει και να προσπαθεί να κρατήσει τις κυβερνητικές θέσεις, επικουρούμενος από το Ρουσόπουλο, που είχε αναλάβει τις επαφές με τα συγκροτήματα των ΜΜΕ. Φυσικά, μετά από μερικές μέρες άρχισε η κριτική από την αντιπολίτευση και τον Τύπο. Βγήκε και ένα γκάλοπ που έδειχνε ότι η σιωπή του πρωθυπουργού δεν «πουλάει». Αποφασίστηκε τότε να παρέμβει και ο Καραμανλής. Στο μεταξύ, όμως, η υπόθεση είχε αρχίσει να ξεφουσκώνει και να υποβιβάζεται στο «πώς πέθανε ο Τσαλικίδης;». Κρίθηκε, λοιπόν, πολιτικό συμφέρον να βγει ο Καραμανλής στο προσκήνιο και αυτό οργανώθηκε με επικοινωνιακά άψογο τρόπο. Ετσι όπως ταιριάζει σε έναν πρωθυπουργό που δεν ασχολείται με τη λάντζα (αυτή την αφήνει για τους αρμόδιους υπουργούς) αλλά χαράζει πολιτική με όραμα και προοπτική.
Για να παίξει αυτό το ρόλο ο Καραμανλής χρειαζόταν και γλάστρες. Γλάστρες με φανταχτερά φυτά, ήτοι ανθρώπους με κύρος, προβεβλημένους και ει δυνατόν διακομματικής αναγνώρισης. Οπως αποδείχτηκε, δεν ήταν καθόλου δύσκολο να βρει ανθρώπους που να δεχτούν να παίξουν το ρόλο της γλάστρας, διεμβολίζοντας την αντιπολίτευση.
Οι πρόεδροι των δυο «ανεξάρτητων» Αρχών, της Αρχής Διασφάλισης Απορρήτου Επικοινωνιών και της Εθνικής Επιτροπής Τηλεπικοινωνιών και Ταχυδρομείων θεωρούνταν δεδομένοι. Η κυβέρνηση τους διορίζει, τις θεσούλες τους θέλουν να προστατέψουν, ας αφήσουμε που η πρόσκληση του πρωθυπουργού για σύσκεψη τους κολάκευε κιόλας. Οι άνθρωποι αυτοί, αν είχαν λίγη τσίπα, θα έπρεπε να είχαν παραιτηθεί την ίδια κιόλας μέρα που έγινε η συνέντευξη των υπουργών και ανακοινώθηκε το Vodafone gate. Μόνο και μόνο επειδή η κυβέρνηση τους έφτυσε κατάμουτρα, θεωρώντας τους αναξιόπιστους για να μοιραστεί μαζί τους ένα εθνικό μυστικό. Από τη στιγμή που δεν το έκαναν τότε, φάνηκε καθαρά ότι ήταν αποφασισμένοι να χορέψουν στο χαβά που θα τους χτυπούσε ο Καραμανλής.
Οι άλλοι, όμως; Πανεπιστημιακοί καθηγητές, με κύρος και όνομα, η πλειοψηφία των οποίων μάλιστα πολιτεύεται με κόμματα της αντιπολίτευσης; Πώς δέχτηκαν αυτοί να παίξουν το ρόλο της γλάστρας στο επικοινωνιακό παιχνίδι του Καραμανλή και να δηλώσουν ότι ευχαρίστως ανέλαβαν την αποστολή που τους ανέθεσε, να φτιάξουν μια μελέτη για το πώς θα θωρακιστεί θεσμικά η χώρα; Ρητορικό χαρακτήρα έχει το ερώτημα. Οι άνθρωποι αυτοί είναι θεσμολάγνοι με πατέντα, αναζητούν ρόλους στο σύστημα εξουσίας, έτσι αντιλαμβάνονται την επιστημονική τους αποστολή και, φυσικά, οι προθέσεις τους είχαν διερευνηθεί πριν προσκληθούν στο Μαξίμου.
Εμφανίζεται, λοιπόν, η κυβέρνηση ως το μεγαλύτερο θύμα των υποκλοπών (!) και ο Καραμανλής αποφασισμένος να προχωρήσει στην περαιτέρω θωράκιση της χώρας, σύμφωνα με όσα θα του εισηγηθεί η επιτροπή των «σοφών». Δηλαδή, από δω και πέρα μπορούμε να είμαστε σίγουροι ότι δεν θα μας παρακολουθούν…!!!
