Βδομάδα με τη βδομάδα, μέρα με τη μέρα, τα στελέχη του ΣΥΝ κάνουν πιο σαφή τον κυβερνητισμό τους και στρογγυλεύουν τις εκφράσεις τους. Οι προηγούμενες διατυπώσεις ενάντια στην «κυβερνώσα κεντροαριστερά» παραμερίζονται και όλο και πιο καθαρά διαγράφεται η προοπτική μιας κυβερνητικής συνεργασίας ΠΑΣΟΚ – ΣΥΝ. Χαρακτηριστική απ’ αυτή την άποψη είναι η συνέντευξη που έδωσε στη ΝΕΤ (10.3.08) ο Α. Αλαβάνος, στην οποία παρομοίασε το ΠΑΣΟΚ –τηρουμένων των αναλογιών– με την Ενωση Κέντρου της μεταπολίτευσης και τον ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ με το ΠΑΣΟΚ εκείνης της περιόδου, για να διευκρινίσει, όμως, ότι δεν περιμένει εξελίξεις αντίστοιχες με της περιόδου 1974-77, διότι «κατ’ αρχήν η Αριστερά δεν έχει σχέση με το ΠΑΣΟΚ εκείνης της εποχής. Το ΠΑΣΟΚ ήταν ένα ριζοσπαστικό κίνημα τότε, το οποίο πάρα πολύ γρήγορα άρχισε κι’ αυτό να ενσωματώνεται. Η Αριστερά έχει τώρα τέτοιες ιστορικές δεσμεύ-σεις στις θέσεις της και τέτοια κινηματική λογική που πιστεύω ότι δεν πάει για να ενσωματωθεί, πάει για να αλλάξει».
Οταν ο δημοσιογράφος παρατηρεί ότι αυτοί που «μεταναστεύουν» από το ΠΑΣΟΚ στον ΣΥΡΙΖΑ, όπως προκύπτει από τις δημοσκοπήσεις, «ζητούν συνεργασία», ο Αλαβάνος, διακοσμώντας το λόγο του με παραδείγματα από συζητήσεις σε ρακάδικα της Κρήτης, απαντά: «Συμφωνώ απόλυτα με αυτό που λέτε. Συμφωνώ απόλυτα με τη συνεργασία. Παίρνω αυτό το μήνυμα. Και το παίρνω και με ευχάριστο τρόπο… Και εγώ θέλω αυτή τη συνάντηση, θέλω αυτή τη συνεργασία, θέλω αυτήν την κοινή δράση, ξέρουμε πολύ καλά ότι δεν μπορεί μόνο η ιστορική Αριστερά, μαζί με τη νέα γενιά όσο μας έχει προσεγγίσει, να είναι αποφασιστική δύναμη να αρθρώσουν και να διαμορφώσουν μια νέα μεγάλη πλειοψηφία, χρειάζεται ο σοσιαλιστικός χώρος και προτείνουμε αυτή τη συνάντηση. Ομως, αυτό γίνεται από τα κάτω, γίνεται μέσα στην κοινωνία. Πιστεύω ότι αν και εμείς δημιουργούσαμε την υποψία ή την ανησυχία ότι είμαστε ένα στοιχείο του συστήματος, ότι πάμε να τα βρούμε με αυτούς που είναι σήμερα ενσωματωμένοι στο σύστημα, όπως είναι σήμερα το ΠΑΣΟΚ, πιστεύω ότι όλο αυτό το “ρεύμα” που βλέπετε θα άρχιζε τον δρόμο της επιστροφής. Δεν είναι τυχαίο ότι αυτή τη δυναμική την είχαμε εμμένοντας, ως Συνασπισμός Ριζοσπαστικής Αριστεράς, στη θέση μας ότι ναι, επιμέρους συνεργασίες με όλες τις πολιτικές δυνάμεις, αλλά είναι αδύνατη μια κυβερνητική συνεργασία με το ΠΑΣΟΚ. Και νομίζω ότι αυτό το καινοτόμο στοιχείο, το ότι τους λέμε ότι δεν πάμε να ζητήσουμε 5 καρέκλες μέσα στο σύστημα, πάμε να κάνουμε προσπάθεια να το αλλάξουμε, είναι αυτό που έχει εκτιμηθεί πάρα πολύ».
Οταν, όμως, ο δημοσιογράφος επιμένει, λέγοντάς του ότι μπορεί ο ΣΥΡΙΖΑ να ξεφουσκώσει και αν διαψεύσει τις προσδοκίες για συνεργασία, συμπληρώνοντας με νόημα ότι «είναι άλλο πράγμα μια συνεργασία ενός ΠΑΣΟΚ του 35% με έναν ΣΥΡΙΖΑ του 6-7% και είναι άλλο πράγμα η συνεργασία ενός ΠΑΣΟΚ του 25% με έναν ΣΥΡΙΖΑ του 20%» και ρωτά μήπως «τελικά το θέμα είναι με ποιους όρους και με ποιες προϋποθέσεις;», ο Αλαβάνος δεν έχει πρόβλημα να προχωρήσει: «Εχετε απόλυτο δίκιο στη λογική που το βάζετε. Αλλο ένας μικρούλης με έναν γίγαντα, άλλο να είσαι περίπου ισότιμος. Ομως, παρ’ όλα αυτά, υπάρχει μια αρχή που καθορίζει και την αξιοπιστία ενός πολιτικού χώρου. Δηλαδή, το είδος των συνεργασιών καθορίζεται από την προγραμματική σύγκλιση». Φέρνει σαν αποτρεπτικά παραδείγματα τη συμφωνία του ΠΑΣΟΚ στην αναθεώρηση του άρθρου 16 και στις ιδιωτικοποιήσεις.
«Αυτά υποτίθεται ότι μπορούν να συζητηθούν», παρατηρεί ο δημοσιογράφος, για να εισπράξει την απάντηση: «Μα, τι κάνουμε; Τα συζητάμε»! Και για να μη μείνει αμφιβολία πως η στρατηγική είναι «κυβερνητική συνεργασία με ένα άλλο ΠΑΣΟΚ», λίγο μετά ο Αλαβάνος δίνει ακόμα και χρονικό ορίζοντα, επικαλούμενος και το παράδειγμα Χριστόφια: «Πιστεύω ότι το μεγάλο εγχείρημα της Αριστεράς στην Ευρώπη θα γίνει στην Ελλάδα». Οχι με κυβέρνηση «αμιγούς Αριστεράς», αλλά με «μια νέα πλειοψηφία που θα έχει ως επίκεντρο έναν μεγάλο συνασπισμό αριστερών δυνάμεων που θα συμμετέχει αυτός ο κόσμος της Αριστεράς, ένα μεγάλο κομμάτι του σοσιαλιστικού χώρου, η νεολαία, ο οικολογικός χώρος. Τώρα, τι ταχύτητα θα έχει, αν θα είναι στις επόμενες εκλογές θα είναι μια εκλογή, μια αντιπαράθεση ανάμεσα…»!
