Ολα του γάμου δύσκολα κι η νύφη σιτεμένη. Οπου νύφη βάλτε την -κάθε άλλο παρά πολύφερνη- ελληνική Κεντροαριστερά, όπως ονομάζονται τα διάφορα μπάζα της σοσιαλδημοκρατίας, εντός και εκτός Βουλής. Εντός Βουλής είναι το ΠΑΣΟΚ (με ό,τι απέμεινε από τη ΔΗΜΑΡ), το Ποτάμι (με ολίγη από ΔΗΜΑΡ και αυτό) και ο… Λεβέντης και εκτός Βουλής ο Γιωργάκης με το ΚΙΔΗΣΟ του και διάφορες ομάδες και ομαδούλες του άλλοτε κραταιού ΠΑΣΟΚ.
Ολοι αυτοί καλούνται να ενωθούν. Το αισθάνονται ως ανάγκη πολιτικής επιβίωσης, τους το ζητούν οι μιντιάρχες (ο Ψυχάρης κυρίως), που θέλουν είτε να ξεφορτωθούν τον ΣΥΡΙΖΑ είτε να δημιουργήσουν μια αξιόπιστη δεξαμενή υποδοχής των δυσαρεστημένων ψηφοφόρων του ΣΥΡΙΖΑ, που εκτιμούν ότι κάποια στιγμή θ' αρχίσουν να κάνουν την αντίστροφη διαδρομή απ' αυτή που έκαναν την περίοδο 2010-2015. Εύκολο να το λες, όμως, δύσκολο να το κάνεις. Ο κατακερματισμός των σοσιαλδημοκρατικών δυνάμεων δεν οδήγησε μόνο σε διάφορα καπετανάτα, αλλά και σε διαφορετικές προσεγγίσεις ως προς το «δέον γενέσθαι».
Κοιτάξτε τι έχει γίνει τις τελευταίες μέρες. Η Γεννηματά έστειλε επιστολή στον Θεοδωράκη και τον Παπανδρέου, προτείνοντας να ξεκινήσουν διάλογο για τη δημιουργία ενός πολυκομματικού φορέα, με το κάθε κόμμα να διατηρεί την αυτονομία του και με τον επικεφαλής του φορέα να εκλέγεται απευθείας, με ανοιχτή εκλογή.
Ο Παπανδρέου πέταξε τη μπάλα στην κερκίδα με τρόπο που εξόργισε και κάποιους από τους δικούς του. Απάντησε ότι ναι μεν βλέπει θετικά την πρωτοβουλία της Γεννηματά, όμως ζητά να συμπεριληφθεί στο διάλογο των προοδευτικών κεντροαριστερών δυνάμεων και ο ΣΥΡΙΖΑ! Για τη Γεννηματά κι αυτούς που βρίσκονται πίσω της, το ζήτημα δεν είναι ιδεολογικό, κι ας λένε πως ο νέος φορέας που οραματίζονται θα πρέπει να διαχωρίζεται και από το νεοφιλελευθερισμό της ΝΔ και από το λαϊκισμό του ΣΥΡΙΖΑ. Αν υπήρχε η παραμικρή πιθανότητα να μπει ο ΣΥΡΙΖΑ σ' αυτή την ιστορία, θα είχαν ξεχάσει τις ιδεολογικές μπούρδες που εκστομίζουν. Ομως τέτοια πιθανότητα αυτή τη στιγμή δεν υπάρχει. Το να προχωρήσουν μόνες τους οι δυνάμεις του κεντρώου βάλτου είναι ζήτημα πρακτικής πολιτικής κι αυτό το ξέρουν όλοι. 'Η θα προχωρήσουν μόνοι τους ή τα πράγματα θα μείνουν ως έχουν.
Τότε γιατί ο Γιωργάκης ζητάει να σταλεί πρόσκληση και στον ΣΥΡΙΖΑ; Γιατί ο Γιωργάκης βλέπει λιγότερο στην εσωτερική πολιτική σκηνή (δείχνει σαν να μην τον νοιάζει που το Γενάρη του 2015 έμεινε εκτός Βουλής και το Σεπτέμβρη της ίδιας χρονιάς δεν τόλμησε καν να κατεβάσει το ΚΙΔΗΣΟ) και περισσότερο στο μαγαζί που ακούει στο όνομα «Σοσιαλιστική Διεθνής», του οποίου εξακολουθεί να είναι πρόεδρος (μολονότι η ευρωπαϊκή σοσιαλδημοκρατία δεν του δίνει καμιά σημασία κι έχει μείνει με κάτι τριτοκοσμικούς σοσιαλδημοκράτες). Θα καλόβλεπε, λοιπόν, μια συμμετοχή του Τσίπρα σ' αυτό το μαγαζί, έστω και με την ιδιότητα του παρατηρητή. Γι' αυτό ρίχνει γέφυρες.
Οσοι ακολούθησαν τον Γιωργάκη στο ΚΙΔΗΣΟ, όμως, δεν νοιάζονται για τη ΣΔ, αλλά για την εσωτερική πολιτική σκηνή. Γι' αυτό και δειλά-δειλά άρχιζαν να συνωστίζονται στον προθάλαμο της Χαρ. Τρικούπη, παζαρεύοντας την επιστροφή τους. Τους υποδέχεται ο… αγέραστος Κ. Σκανδαλίδης, σαράντα χρόνια φούρναρης, που ξέρει πως κλείνονται αυτές οι συμφωνίες.
Ο Θεοδωράκης, από την άλλη, πετάει τη μπάλα στην κερκίδα σαν κάποιους… άμπαλους που πάνε να χτυπήσουν το αράουτ με τα πόδια. Από τη μια λέει πως η ανασυγκρότηση του χώρου δεν μπορεί να προέλθει από κινήσεις κορυφής και από την άλλη προτείνει τη δημιουργία ενός… Κοινοβούλιου του Κέντρου, στο οποίο θα συμμετέχουν προσωπικότητες του Κέντρου αλλά και ανένταχτοι πολίτες. Τρέχα γύρευε, δηλαδή. Γι' αυτό και η Φώφη του απάντησε ότι δεν έχουν παρά να ξεκινήσουν με μια ένωση των κοινοβουλευτικών ομάδων ΠΑΣΟΚ και Ποταμιού.
Τι μένει; Μένουν μόνο το ΠΑΣΟΚ και η ταμπέλα της ΔΗΜΑΡ, πίσω από την οποία στοιχίζονται τα περισσότερα από τα «ορφανά» του κυρ-Φώτη. Η ήδη υπάρχουσα Δημοκρατική Συμπαράταξη δηλαδή. Το πιθανότερο είναι πως αν δεν ακολουθήσουν ο Θεοδωράκης και ο Γιωργάκης, θα επιχειρήσουν να στήσουν το «νέο» μαγαζί μόνοι τους, προσπαθώντας να τραβήξουν όσα στελέχη του ΚΙΔΗΣΟ εγκαταλείψουν τον Γιωργάκη και ενδεχομένως και την ομάδα Λυκούδη που ναι μεν δεν έχει εγκαταλείψει το Ποτάμι, αλλά έχει ταχθεί αναφανδόν υπέρ της ουσίας της πρότασης Γεννηματά.
Θα προκάνουν μέχρι το Μάη που η Γεννηματά έχει τοποθετήσει το συνέδριο του ομοσπονδιακού φορέα; 'Η μέχρι τότε θα έχουν αναγκαστεί να συρθούν σε μια συγκυβέρνηση με τον ΣΥΡΙΖΑ, ενδεχομένως και με τον Καμμένο; Μέχρι να δοθεί απάντηση σ' αυτό το ερώτημα, πάντως, ο Ολάντ και η υπόλοιπη ευρωπαϊκή σοσιαλδημοκρατία βολεύονται μια χαρά με τον Τσίπρα και τον ΣΥΡΙΖΑ.
ΥΓ. Μια ολόκληρη σελίδα παραχώρησαν στον Σκανδαλίδη τα «Νέα» του Ψυχάρη, στο φύλλο της περασμένης Δευτέρας, για να δημοσιεύσει πόνημα με τον χαρακτηριστικό τίτλο: «Τώρα η λύση, αύριο θα είναι αργά». Αναφερόμενος στις θέσεις Θεοδωράκη και Γιωργάκη, ο Σκανδαλίδης σημειώνει: «Δυστυχώς, η ουσία του προβλήματος βρίσκεται στη διαχείριση του πολιτικού χρόνου. Γιατί όταν περιμένεις να ωριμάσουν σιγά-σιγά οι συνθήκες και δεν παρεμβαίνεις στις δραματικές εξελίξεις με τρόπο δυναμικό και ανατρεπτικό για να προλάβεις τα γεγονότα, δεν ωριμάζεις μαζί με αυτές, κατά κανόνα σαπίζεις».
Ο Ψυχάρης προσπαθεί να σπρώξει τη σοσιαλδημοκρατία στην οργανωτική ενότητα, σε μια προσπάθεια να φράξει το δρόμο των Τσιπραίων προς την πολιτική επιβίωση. Ομως, με τρία «κουτσά άλογα» δε φτιάχνεις άρμα αγώνων, αλλά αραμπά. Κι όταν βγαίνει μπροστά ο Σκανδαλίδης, άνθρωπος συνδεδεμένος με ό,τι πιο αποκρουστικό έχει παρουσιάσει το ΠΑΣΟΚ στο παρελθόν, δεν μπορείς να μοστράρεις σαν καινούργιο αυτό που προσπαθείς να στήσεις. Τελικά, έτσι όπως έχουν τα πράγματα, όλοι για τον Κούλη δουλεύουν, θέλοντας και μη.
