Πριν από ελάχιστες εβδομάδες, σχολιάζοντας τα κλαψουρίσματα του Δ. Χριστόφια κατά την αποχαιρετιστήρια επίσκεψή του στην Ελλάδα, η «Κόντρα» (αρ. φύλλου 720, 23.2.13) έγραψε τα εξής:
«Τι είπε ο Χριστόφιας; "Υποχρεωθήκαμε να απευθυνθούμε στο μηχανισμό στήριξης και αντί στήριξης έχουμε έναν κατατρεγμό"! Πρόσθεσε ακόμα ότι οι κυβερνήσεις της ΕΕ "θυμήθηκαν τώρα τα περί ξεπλύματος χρήματος και μας έχουν στη γωνιά και αρνούνται να υπογράψουν μαζί μας ένα μνημόνιο το οποίο κανείς δεν μπορεί να το χειροκροτήσει". Το κλαψούρισμα εκείνου που είναι έτοιμος να υπογράψει ένα αντιλαϊκό μνημόνιο, αλλά οι δανειστές αρνούνται και του ζητούν και κάτι που θίγει τα συμφέροντα της κυπριακής αστικής τάξης. Του ζητούν να ελέγξουν όλο το σύστημα των τραπεζών και των "οφσόρ" εταιριών, μέσω των οποίων φυσικά και γίνεται ξέπλυμα βρόμικου χρήματος (πολιτικού, μαφιόζικου, επιχειρηματικού). Αλήθεια, στα χρόνια της θητείας του έκανε τίποτα γι’ αυτό ο Χριστόφιας; Οχι μόνο δεν έκανε, αλλά υπέθαλψε αυτό το σύστημα που έχει μετατρέψει την Κύπρο σε νησιά Κέιμαν της Μεσογείου και το λαό της σε στρατό από γκαρσόνια και καμαριέρες. Φυσικά και οι ηγέτες της ΕΕ δεν ενδιαφέρονται για τη νομιμότητα. Τη ρωσική δραστηριότητα θέλουν να ελέγξουν και βρήκαν την ευκαιρία».
Η σύντομη αυτή αναφορά στον παρασιτισμό της κυπριακής οικονομίας έθετε το δάχτυλο στην πληγή. Την πραγματική πληγή. Ποιος δεν ήξερε ότι η Κύπρος ήταν ένας φορολογικός παράδεισος, ο οποίος δημιουργήθηκε τη δεκαετία του ‘80, όταν καταστράφηκε η Βηρυττός από τον εμφύλιο πόλεμο και τις επιθέσεις των σιωνιστών και οι τράπεζες που «ξεπλένουν» χρήμα για λογαριασμό εταιριών, πολιτικών και μαφιόζων έπρεπε να μεταφερθούν αλλού;
Μ’ αυτόν τον παρασιτισμό δεν βολεύτηκε μόνο η κυπριακή αστική τάξη. Βολεύτηκε το ευρύ στρώμα των μικροαστών (δικηγόροι, λογιστές κ.ά.), βολεύτηκε και ένα τμήμα της ευρείας αγροτικής βάσης του νησιού, που παράτησε την παραγωγή και το ‘ριξε στον τουρισμό και τις εν γένει «υπηρεσίες». Βολεύτηκαν, φυσικά, οι ηγεσίες των αστικών κομμάτων, που στήριξαν αυτόν τον παρασιτισμό και έχωσαν τους ανθρώπους τους στις κάθε είδους μπίζνες.
Ο παρασιτισμός έγινε θεωρία, έγινε ιδεολογία, πότισε μέχρι το μεδούλι όχι μόνο την αστική τάξη του νησιού, που βρήκε την ευκαιρία που περίμενε, αλλά και ευρύτατα λαϊκά στρώματα που αρκέστηκαν στα ψίχουλα από το τραπέζι των κυρίων. Ουδείς χτύπησε το καμπανάκι του κινδύνου. Ουδείς είπε ότι όλο αυτό το πράγμα δεν ήταν παρά χτίσιμο στην άμμο. Ακόμα και οι «κομμουνιστές» του ΑΚΕΛ διαχειρίστηκαν αυτή την κατάσταση χωρίς να την αμφισβητήσουν σε τίποτα. Χωρίς να πουν κουβέντα για τον παρασιτισμό, για το «ξέπλυμα» χρήματος, για τους μαφιόζους που σουλατσάριζαν με τα «Χάμερ» στη Λεμεσσό και είχαν τις βίλες με τους ένοπλους φρουρούς.
Ερχεται τώρα η κρίση, έρχεται ένα επεισόδιο στον διαρκή και αδυσώπητο πόλεμο ανάμεσα στα ιμπεριαλιστικά κέντρα και σαρώνει τα παλάτια που χτίστηκαν στην άμμο. Οι γερμανοί θέλουν ν’ αρπάξουν ένα κομμάτι από τους ρώσους ιμπεριαλιστές. Η κυπριακή αστική τάξη πασχίζει με νύχια και με δόντια να κρατήσει τους Ρώσους στο νησί. Και ο λαουτζίκος καλείται να πληρώσει ακόμη πιο βαρύ φόρο, έστω και χωρίς πετσόκομμα των μικροκαταθέσεων που κατάφερε να δημιουργήσει από τα ψίχουλα που μάζευε τόσα χρόνια.
Οποια κι αν είναι η κατάληξη στην παρούσα φάση, εκείνο που πρέπει να κρατήσουμε είναι πως έχουμε να κάνουμε με τις συνέπειες του παρασιτισμού.
