Θα ήθελα να εκφράσω ορισμένους προβληματισμούς που έχω ως προς το κίνημα γενικά και ως προς τις κινήσεις αλληλεγγύης στους πολιτικούς κρατούμενους συγκεκριμένα.
Και από δω, απ’την εφημερίδα, θέτω ένα ερώτημα σε όλους μας. Από δω και πέρα, τι γίνεται; Σήμερα που κλείνει ένας πολιτικός κύκλος, αρκούν αυτές οι σκόρπιες μορφές αντίστασης; Κλεισμένος ο καθένας στην οργάνωση, στην ομάδα, ή και μόνος του να κριτικάρει χωρίς ουσία και να προσπαθεί να χτυπήσει κάθε τι διαφορετικό;
Μέχρι τώρα λειτουργούσαμε σαν κάτι διαχωρισμένο, κάτι διαφορετικό, απέναντι στην κοινωνία, την οποία θέλαμε να μετασχηματίσουμε. Eτσι ο καθένας απευθυνόταν με διαφορετικό τρόπο απέναντί της. Τα Κομμουνιστικά κόμματα και οργανώσεις με προγραμματικές δηλώσεις ή εκλογικές διακηρύξεις ήθελαν να κάνουν την εργατική τάξη ευτυχισμένη. Δηλαδή, σκεφτόντουσαν για λογαριασμό της, εφόσον οι εργάτες δεν ήταν ακόμη ώριμοι να δουν το συμφέρον τους. Παρ’όλα αυτά τα παραπάνω κόμματα ήταν πράγματι για πολλές δεκαετίες ο κυριότερος αντίπαλος του καπιταλισμού, ένα αντίπαλο στρατόπεδο, μια απειλή, κάτι που σήμερα τουλάχιστον δεν υπάρχει στην Ευρώπη και στις ΗΠΑ.
Ο αντιεξουσιαστικός – αναρχικός χώρος, ο κυριότερος πολιτικός χώρος που αντιστέκεται στη χώρα μας τα τελευταία 25 χρόνια, αποτελεί κι αυτός με τη σειρά του κάτι διαχωρισμένο απέναντι στην κοινωνία. Χωρίς να έχει καταφέρει να γίνει μέρος του κόσμου, περιχαρακωμένος και απομονωμένος σε στέκια και καταλήψεις έχει τη δράση που έχει και μετά βγάζει ένα λόγο που απευθύνεται στην κοινωνία. Αλλά ο τρόπος δράσης και λειτουργίας του είναι φύσει αδύνατον να φέρει τον απέναντι να συμμετέχει κι αυτός εάν προηγουμένως δεν έχει αποκτήσει τη συνείδηση του αντιεξουσιαστή. Αρκούνε, δηλαδή, συνθήματα τύπου «Αντίσταση – Αλληλεγγύη – Αξιοπρέπεια» ή «Βία στη Βία της Εξουσίας»; Μήπως είναι καιρός να περάσουμε σε ένα νέο επίπεδο πολιτικής οργάνωσης ενός πολιτικού κινήματος που θα γίνει απειλή για το καπιταλιστικό σύστημα καταπίεσης και εκμετάλλευσης;
Πιστεύω πως είναι καιρός να ξεκινήσει κάτι καινούργιο στο χώρο της επαναστατικής αριστεράς – αντιεξουσιαστών κάτι ενωτικό. Θα εξηγήσω παρακάτω γιατί έχει τεράστια σημασία το ενωτικό. Οχι μόνο για τους παραπάνω πολιτικούς χώρους αλλά και για οποιονδήποτε θέλει να αντιταχθεί έμπρακτα στο καπιταλιστικό σύστημα.
Σήμερα οι συνθήκες είναι ιδανικές για την ανάπτυξη επαναστατικού κινήματος (αναφέρω σύντομα κάποια στοιχεία): ανεργία στο 12%, φτώχεια τουλάχιστον 20%, ανασφάλεια σε οτιδήποτε έχει σχέση με τη ζωή των ανθρώπων. Εν ολίγοις, σήμερα κανείς δεν είναι ευχαριστημένος απ’τη ζωή που κάνει (που του επιβάλλουν να κάνει). Κρίση σε θεσμούς, διαφθορά στην εκκλησία , τον παραδοσιακό θεσμό του καλού και της ηθικής, σαπίλα σε οτιδήποτε έχει σχέση με εξουσία, οργάνωση και διαχείριση οικονομίας και παραγωγής.
Θα αναφέρω σε συντομία γιατί δεν πιστεύω ότι οι παραδοσιακές αριστερίστικες οργανώσεις μπορούν να είναι κάτι καινούργιο και ελπίδα του κόσμου για καλύτερη ζωή.
Πριν δύο εβδομάδες, ήμουν στην Αθήνα για την εκδήλωση των κινήσεων αλληλεγγύης στους πολιτικούς κρατούμενους (Κ.Α.Π.Κ.) Το ίδιο Σαββατοκύριακο είχαν εκδήλωση αριστερές οργανώσεις με προοπτική κάτι ενωτικό στο χώρο της αριστεράς. Ετσι, μου δόθηκε η ευκαιρία να παρακολουθήσω για κάποιες ώρες, γιατί αυτοί ξεκινούσαν από νωρίς. Την πρώτη μέρα που παρακολούθησα, είδα την καθεμιά από τις οργανώσεις να ευλογεί τα γένια και τις καταβολές της. Οι Μαοϊκοί το κίνημά τους, οι Τροτσκισκές το δικό τους και ούτω καθ’ εξής. Εκτός, το ότι υπερασπίζονταν όλες αυτές τις «απόλυτες αλήθειες» και πρότυπα μιας εποχής που έχει παρέλθει, τις απόλυτες εκείνες αλήθειες που ήταν η κύρια αιτία για την ήττα του επαναστατικού κινήματος, εκτός του ότι συνήθως κινήσεις από αυτούς τους χώρους καταλήγουν σε μια εκλογική συνεργασία κομμάτων και οργανώσεων της αριστεράς, άκουσα και κάτι άλλο! Μια ομιλήτρια κάποιας τροτσκιστικής οργάνωσης , δεν θυμάμαι ποιας, βγήκε και κατήγγειλε τις άλλες τροτσκιστικές οργανώσεις ότι δεν είναι τόσο τροτσκιστικές όσο η δική της και κάνουν ζημιά στο κίνημά τους. Αυτό κάθε άλλο παρά ενωτικό θα μπορούσε να θεωρηθεί. Αραγε, αν ήταν εκεί μέσα κατά λάθος κάποιος μη πολιτικοποιημένος άνθρωπος, κάποιος που θα ήθελαν να τον πάρουν με το μέρος τους οι παραπάνω οργανώσεις τι θα σκεφτόταν; πως θα αντιδρούσε; Θα ξαναεπιχειρούσε να έρθει σε κάποια παρόμοια εκδήλωση; Χωρίς αμφιβολία κουβέντες που ενδιαφέρουν κανέναν. Και όποιος έχει αμφιβολία ας κάνει μία ερώτηση στους φίλους που συναναστρέφεται.
Και κάτι τελευταίο για τις οργανώσεις αυτές. Δεν νοείται αριστερή – κομμουνιστική οργάνωση να μην υπερασπίζεται έμπρακτα τους πολιτικούς κρατούμενους της χώρας της και στο πλαίσιο της διεθνιστικής αλληλεγγύης τους πολιτικούς κρατούμενους άλλων χωρών. Εδώ, βέβαια, είδαμε το εξής παράδοξο. Το κομμουνιστικό κόμμα και οι περισσότερες οργανώσεις της αριστεράς μιλούσαν πριν λίγο καιρό για λευκά κελιά στην Τουρκία ενώ για τα λευκά κελιά του Κορυδαλλού δεν γινόταν κουβέντα.
Ανέφερα παραπάνω για έμπρακτη υπεράσπιση στους πολιτικούς κρατούμενους σαν μέρος πολιτικής δράσης και όχι αυτό το γελοίο της καταγγελιομανίας που συναντάμε στις αριστερές οργανώσεις με 40 υπογραφές κινήσεων. Ενώ στις κινητοποιήσεις εμφανίζονται επιλεκτικά δια αντιπροσώπων.
Φυσικά στις Κ.Α.Π.Κ. μπορεί να χωρέσει ο οποιοσδήποτε, είτε σαν οργάνωση, είτε σαν άτομο, και να προσφέρει ανάλογα με τις δυνατότητές του. Μία αλληλεγγύη που για να υπάρχει πραγματικά θα πρέπει να υπάρχει και πριν απ’τις εκάστοτε συλλήψεις. Για να υπάρχει πριν απ’τις συλλήψεις θα πρέπει να υπάρχει σεβασμός στην άλλη άποψη, την διαφορετικότητα και τα βιώματα των άλλων. Βέβαια, το κυρίαρχο στοιχείο κάποιου που θέλει να συμμετέχει στις Κ.Α.Π.Κ. είναι να θέλει να προσφέρει και όχι να εκμεταλλευτεί πολιτικά για την οργάνωσή του. Αναφέρεται αυτό, όχι επειδή συμβαίνει κάτι τέτοιο σήμερα, αλλά επειδή υπάρχει πάντα ο κίνδυνος να εμφανιστεί στο μέλλον, να στείλει στην αδράνεια και να απογοητεύσει πολύ κόσμο που έχει διάθεση να συμμετέχει. Αυτό δηλαδή που συμβαίνει κάθε φορά που ξεκινάει κάτι καλά και καταλήγει όπως καταλήγει. Εν ολίγοις, χωρίς τη συμμετοχή του κόσμου σε διαδικασίες και αποφάσεις κινηματικές δημιουργείται αυτομάτως μια κατάσταση γραφειοκρατίας με σχέση διευθύνοντα – διευθυνόμενου. Αλλοι να αποφασίζουν και άλλοι να εκτελούν. Και εδώ κατά τη γνώμη μου στις Κ.Α.Π.Κ. θα πρέπει να υπάρξουν δικλίδες ασφαλείας ως προς τα παραπάνω.
Σήμερα που προλεταριοποιούνται πολλά κοινωνικά στρώματα, δυο πράγματα έχουν σημασία για το κίνημά μας.
α) Ενωτικό – Συγκέντρωση Δυνάμεων. Η κοινή λογική λέει ότι για να μπορέσεις κάποτε να γκρεμίσεις κάτι πρέπει από πριν να συγκεντρώνεις δυνάμεις υπέρτερες του αντιπάλου και την κατάλληλη στιγμή να τον ανατρέψεις. Θα πρέπει, λοιπόν, να γίνουμε πολλοί. να δρούμε ενωτικά, παρόλο τις όποιες διαφορές που μπορεί να έχουμε, εάν δεν θέλουμε να κερδίσει τον κόσμο η ακροδεξιά που έχει μαζί της χρήμα και τηλεοπτικά κανάλια. Στις δυτικές συνοικίες Θεσσαλονίκης, τις λεγόμενες φτωχές και υποβαθμισμένες περιοχές το Λ.Α.Ο.Σ. και τα άλλα φασιστικά κόμματα έχουν σε πολλούς δήμους μεγαλύτερα εκλογικά ποσοστά από κόμματα όπως Κ.Κ.Ε. – ΣΥΝ.
Για να έρθουν δίπλα μας καινούργιες δυνάμεις θα πρέπει να ξεκαθαρίσουμε μέσα μας ότι είμαστε μέρος αυτού του κόσμου και όχι κάτι άλλο. Τα προβλήματα των ανθρώπων γύρω μας είναι ακριβώς τα ίδια με τα δικά μας. Μόνο εάν γειωθούμε με την κοινωνία με όλες τις μορφές που λειτουργεί, όπως και αν λειτουργεί, υπάρχει προοπτική για κάτι καλύτερο. Αλλιώς, οι Κ.Α.Π.Κ. κινδυνεύουν να μείνουν εκτός παιχνιδιού. Να απομονωθούν αναπαράγοντας τον εαυτό τους με κίνδυνο να πέσουν τα μέλη της σε απογοητεύσεις, κούραση, διασπάσεις και να αποτελούν πάντα εύκολο στόχο σε τυχόν αστυνομικές – κρατικές επιθέσεις.
β) Χτίσιμο του Επαναστατικού Κινήματος. Το δύσκολο δεν είναι να γκρεμιστεί το σημερινό καθεστώς αλλά να χτιστεί και να κρατηθεί το καινούργιο που θα πάρει τη θέση του (έλεγε ένας παλιός θεωρητικός του κομμουνιστικού κινήματος αρχές του περασμένου αιώνα και ιστορικά επαληθεύτηκε ). Είναι ένα θέμα στο οποίο δε γίνεται καθόλου κουβέντα μέσα στο κίνημα.
♦ Επομένως είναι καιρός, κατά τη γνώμη μου, σήμερα που οι κοινωνικές συνθήκες το επιτρέπουν, οι Κ.Α.Π.Κ. να μετεξελιχθούν σε πολιτικό κίνημα αντίπαλο του σημερινού καθεστώτος.
♦ Η τακτική του διαίρει και βασίλευε ευνοεί πάντα τον δυνατό, που σήμερα είναι ο αντίπαλός μας.
♦ Μόνο η ανάπτυξη του οργανωμένου – συντονισμένου αγώνα, με στόχους συγκεκριμένους και διαφορετικούς ανά περίπτωση, μπορεί να δημιουργήσει τις κατάλληλες προϋποθέσεις για το φτιάξιμο ενός δυνατού – αληθινού επαναστατικού κινήματος γειωμένου με τις μάζες που θα μπορέσει να φτάσει στον τελικό του στόχο που δεν είναι άλλος απ’την απελευθέρωση, με ψηλά το κεφάλι, όλων των πολιτικών κρατούμενων στη χώρα μας και την επαναστατική αλλαγή της κοινωνίας.
16/02/2005
