«Στις ευρωεκλογές Το Ποτάμι του Σταύρου Θεοδωράκη ερμηνεύεται ήδη ως απειλή κατά του ΣΥΡΙΖΑ που νόμιζε ότι είχε σίγουρους τους ψηφοφόρους νεότερης ηλικίας» (Τα Νέα, 27.2.14). Θέλει η πουτάνα να κρυφτεί μα η χαρά δεν την αφήνει. Την επαύριο κιόλας της ανακοίνωσης από τον Σταύρο Θεοδωράκη ότι φτιάχνει κόμμα, χωρίς να ξέρει κανείς ούτε τον προγραμματικό λόγο του κόμματος, ούτε τη στελέχωσή του, παρά μόνο το όνομα του –ελέω τηλεόρασης– αρχηγού, ο βασικός πολιτικός αρθρογράφος της καθημερινής του Συγκροτήματος Ψυχάρη έχει ήδη αποφανθεί ότι το κόμμα Θεοδωράκη θα κάνει ζημιά στον ΣΥΡΙΖΑ, στερώντας του ψηφοφόρους από τις μικρές ηλικίες. Αυτό, βέβαια, μένει να αποδειχτεί, όμως η βιασύνη να βγουν συμπεράσματα με το «καλημέρα» αποκαλύπτει ποιοι είναι οι πραγματικοί εμπνευστές αυτής της κίνησης. Αλλωστε, ο Θεοδωράκης είναι υπάλληλος του Ψυχάρη, μιντιακό προϊόν των Μέσων που ελέγχει είτε μόνος του είτε συνεταιρικά με τον Μπόμπολα. Τι θ’ ακολουθήσει δεν είναι δύσκολο να το προβλέψουμε: ένας διαφημιστικός καταιγισμός, στον οποίο κάποια στιγμή θα προστεθούν και τα πρώτα «ενθαρρυντικά» γκάλοπ. Αλλωστε, σημαντικό μέρος των στελεχών του κόμματος Θεοδωράκη είναι εκπαιδευμένα στη διαφήμιση και στη δημοσιογραφία που κάνει το άσπρο μαύρο.
Βρήκε και η Ελλάδα τον Μπέπε Γκρίλο της; Από άποψη εικόνας, αυτή είναι η επιδίωξη. Χωρίς, όμως, τα καραγκιοζιλίκια του Γκρίλο και τις «αψυχολόγητες» αντιδράσεις του. Εδώ τα πράγματα είναι απόλυτα ελεγχόμενα από τους «βαρόνους» των μίντια. Δεν είναι τυχαίο, άλλωστε, ότι η δημιουργία του κόμματος Θεοδωράκη ανακοινώθηκε την επαύριο του ναυάγιου των 58, με τους οποίους ο νεόκοπος αρχηγός παζάρευε κάποια στιγμή, όπως αποκαλύφθηκε. Το εγχείρημα των 58 δεν πέτυχε τους στόχους του, δεν πέτυχε να εμφανιστεί ως κάτι το καινούργιο και μόλις κατέρρευσε τα πολιτικά μαγειρεία των «βαρόνων» ξεφούρνισαν το νέο προϊόν, το οποίο προφανώς ετοίμαζαν κάποιο καιρό πριν.
Η συνταγή του νέου εδέσματος δεν περιέχει τίποτα το πρωτότυπο. Πρώτα ανακοινώθηκε ο αρχηγός, τον οποίο –όπως είπε– κόσμος και κοσμάκης παρακαλούσε να γίνει αρχηγός κόμματος. Μετά ανακοινώθηκαν οι συνεργάτες. Κάτι συνταξιούχοι νεοφιλελεύθεροι τύπου Ν. Δήμου, κάτι δημοσιογραφίσκοι «ειδικών αποστολών», κάτι πανεπιστημιακοί του «κλίματος Διαμαντοπούλου» (συν τον απαραίτητο κομμουνιστοφάγο Μαραντζίδη), συν κάτι «πολίτες» με διάφορες ιδιότητες, έφτιαξαν μια τριαντάδα για ξεκίνημα, στην οποία καλούνται να προστεθούν διάφοροι «εθελοντές» κατά τα πρότυπα των ΜΚΟ, με εγγραφή μέσω Διαδικτύου. Ολη η δομή, άλλωστε, θυμίζει ΜΚΟ.
Ο πολιτικοϊδεολογικός αχταρμάς επίσης δεν περιλαμβάνει εκπλήξεις. Από τις πρώτες κιόλας δηλώσεις του ο αρχηγός φρόντισε να ταχθεί υπέρ των ιδιωτικών πανεπιστημίων. Ακολούθησε η υποστήριξη της «αξιολόγησης». Και το απαραίτητο σιχτίρισμα «των πολιτικών», διότι «ζούμε μια μεγάλη διάψευση από τους πολιτικούς». Ο αρχηγός δηλώνει βέβαια… αριστερός (από πότε, ρε λεβέντη;), αλλά… κλέβει ιδέες και από την Αριστερά και από τη φιλελεύθερη παράταξη. Κοντολογίς, είναι… απροκατάληπτος, μοντέρνος, νεάζων στα σουσούμια του.
Θα πετύχει το εγχείρημα; Θα καταφέρει να κόψει νεανικές ψήφους από τον ΣΥΡΙΖΑ, όπως είναι ο στόχος του; Είναι νωρίς να κάνουμε πρόβλεψη. Στοιχεία δεν υπάρχουν και εμείς, όπως γνωρίζετε, δεν τζογάρουμε με πολιτικές προβλέψεις. Αν, πάντως, αυτό το πράγμα (γιατί περί πράγματος πρόκειται) καταφέρει να εκλέξει ευρωβουλευτή (που σημαίνει να πιάσει ένα ποσοστό γύρω από το 4%), θα είναι η πρώτη φορά που οι βαρόνοι των ΜΜΕ θα έχουν καταφέρει να φτιάξουν πολιτικό μόρφωμα σε δοκιμαστικό σωλήνα, έξω από τις διεργασίες με τις οποίες διαμορφώνονται εδώ και δεκαετίες τα πολιτικά κόμματα. Θα είναι το κερασάκι στην τούρτα της πολιτικής κρίσης που μαστίζει τον ελληνικό καπιταλισμό.
Η πολιτική κρίση ρευστοποίησε το πολιτικό σκηνικό, πλήττοντας και τη σοσιαλδημοκρατία και την παραδοσιακή δεξιά. Καμμένος, νεοναζί, Λοβέρδος, Μόσιαλος και πολλοί ακόμη ηγετίσκοι δημιούργησαν σχήματα που κινούνται, αποδομούνται και αναδομούνται συνεχώς. Η ΝΔ συρρικνώθηκε, ενώ το ΠΑΣΟΚ κινείται δημοσκοπικά σε μονοψήφια νούμερα. Ο ΣΥΡΙΖΑ ξεπετάχτηκε σε ποσοστά κόμματος εξουσίας. Η ΔΗΜΑΡ ακόμα ζει. Ο Περισσός δέχτηκε πλήγμα, αλλά αντέχει και έχει ελπίδες ανάκαμψης. Ολοι αυτοί (πλην των νεοναζί), όμως, προέρχονται από το υπάρχον πολιτικό σύστημα, που έχει ιμάντες που το ενώνουν με την κοινωνία, έστω και αν αυτοί οι ιμάντες έχουν καταστεί ιδιαίτερα χαλαροί (ακόμη και στον ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος, μολονότι είναι η ανερχόμενη πολιτική δύναμη, δεν έχει αποκτήσει την ανάλογη κοινωνική γείωση). Το πράγμα που έφτιαξαν οι μιντιάρχες αναφέρεται στην «κοινωνία των πολιτών», ακριβώς με τον τρόπο που αναφέρονται οι ΜΚΟ. Μόνο σε συνθήκες βαθιάς πολιτικής κρίσης, αλλά και αποσάθρωσης του κοινωνικού ιστού μπορεί να ανθίσει. Από την άποψη αυτή, έχουμε να κάνουμε με ένα πείραμα, που θέλει να εγκλωβίσει ένα απολιτίκ κομμάτι της νεολαίας, μετατρέποντας τον μικιάδικο εθελοντισμό σε πολιτικό ρεύμα.
Είναι σίγουρο ότι τις επόμενες εβδομάδες, με αφορμή το κόμμα των μιντιαρχών, θα διαβάσουμε πολλά και διάφορα για την ανάγκη επιστροφής στην «καθαρή πολιτική». Λογικό είναι να «τζινίσουν» οι της παραδοσιακής αστικής πολιτικής, όπως φάνηκε και από το πικρόχολο πρώτο σχόλιο του Βενιζέλου. Ομως, η παραδοσιακή αστική πολιτική μόνο στη μόστρα διαφέρει από ελεγχόμενα μικιάδικα εγχειρήματα τύπου Θεοδωράκη. Στην ουσία έχει τις ίδιες εξαρτήσεις από τους μιντιάρχες και άλλους καπιταλιστές (μόνοι τους έχουν καθιερώσει τον όρο διαπλοκή), ενώ συχνά-πυκνά οι φορείς της προσπαθούν να δείξουν ότι ανανεώνονται, χρησιμοποιώντας «νέα, άφθαρτα πρόσωπα», που «προέρχονται από την κοινωνία και όχι από τον κομματικό σωλήνα ή από πολιτικά τζάκια». Τα δικά τους κόλπα μιμείται ο Θεοδωράκης.
Ευχαριστούμε, αλλά δε θα συμμετάσχουμε σε καμιά «συμμαχία της καθαρής πολιτικής». Για μας η πολιτική έχει ταξικό πρόσημο. Ο Θεοδωράκης και η παρέα του είναι σάρκα από τη σάρκα της αστικής πολιτικής, μολονότι δεν προέκυψαν από τις παραδοσιακές διεργασίες της. Προέκυψαν, όμως, από διεργασίες που πάντοτε γίνονταν στο παρασκήνιο της αστικής πολιτικής, με στόχο να υπηρετήσουν τους ίδιους στόχους με τις παραδοσιακές πολιτικές δυνάμεις. Το ζήτημα είναι να χτυπήσουμε την αστική πολιτική σε όλες της τις εκφάνσεις, παραδοσιακές και μοντέρνες, δεξιές, κεντρώες και «αριστερές», από τη σκοπιά μιας επαναστατικής πολιτικής.
Η δύναμη της αστικής πολιτικής έγκειται στο ότι εμφανίζεται με πολλά πρόσωπα, δημιουργώντας έναν κύκλο που μπορεί να εγκλωβίσει το σύνολο της εργαζόμενης κοινωνίας και της νεολαίας της. Η επαναστατική πολιτική μπορεί να γίνει δυνατή όταν είναι συγκροτημένη προγραμματικά, πολιτικά και οργανωτικά, έτσι που να μπορεί ανά πάσα στιγμή να παρουσιάζει μια καθαρή εικόνα των επιδιώξεων της αστικής πολιτικής και να αποκαλύπτει στα μάτια των λαϊκών μαζών την ουσία που κρύβεται πίσω από τα λαμπρά ονόματα και προγράμματα.
