Πήγε για μαλλί και βγήκε κουρεμένος ο Βενιζέλος. Τα παπαγαλάκια του υποστήριζαν ότι έκανε «κίνηση ΜΑΤ», ζητώντας από τον Παπανδρέου να του επιτρέψει να εκφωνήσει χαιρετισμό στα εγκαίνια της έκθεσης του Ιδρύματος «Ανδρέα Παπανδρέου» για τα σαραντάχρονα του ΠΑΣΟΚ, υπολογίζοντας πως αυτός ο χαιρετισμός θα σηματοδοτούσε την ενότητα του «όλου ΠΑΣΟΚ» υπό την ηγεσία του Μπένι. Δεν υπολόγισαν, όμως, ότι ο Παπανδρέου, παρά το μειλίχιο ύφος και τους χαμηλούς τόνους που πάντα κρατάει, είναι μεγαλωμένος σ’ ένα πολιτικό περιβάλλον όπου διδάχτηκε από μικρός την ίντριγκα και γι’ αυτό επί της ουσίας είναι «σκληρός παίχτης». Για δεύτερη φορά ο Μπένι υποτίμησε τον Παπανδρέου (η πρώτη ήταν το 2007, όταν εμφανίστηκε με αέρα νικητή και έχασε χαλαρά την αρχηγική εκλογή) και το πλήρωσε με μια ξεγυρισμένη ξεφτίλα, η οποία αποτυπώθηκε στο πρόσωπό του. Το αποκορύφωμα ήταν όταν μετά τη δική του ομιλία (αποθεούμενος φυσικά από τους ίδιους που προηγούμενα μπινελίκωναν τον Βενιζέλο) ο Γιωργάκης τον πλησίασε, πάντα μ’ εκείνο το ύφος του καλού παιδιού, και προσπάθησε να στήσει κουβεντούλα μαζί του! Ο Βενιζέλος έφυγε άρον-άρον…
Είναι δυνατόν να υπάρχουν άνθρωποι που αποθεώνουν τον Γιωργάκη κραυγάζοντας «Γιώργο, γερά, να πέσει η Δεξιά»; Λάθος ερώτημα. Σε κανέναν αστό πολιτικό ηγέτη δεν είναι δύσκολο να στήσει μια κλάκα εκατό ανθρώπων. Αρκούν και μόνο οι σιτιζόμενοι από τον προσωπικό μηχανισμό που κάθε αστός πολιτικός ηγέτης διαθέτει. Το μόνο ερώτημα, λοιπόν, είναι «πού το πάει ο Παπανδρέου;». Ο Βενιζέλος θεώρησε ότι δεν μπορεί να του κάνει ζημιά και εισέπραξε την ξεφτίλα που είναι όλη δική του. Γι’ αυτό και εκείνος ο ανεκδιήγητος συνεργάτης του, αποκαλύπτοντας αδυναμία συγκράτησης του θυμού ίδια μ’ αυτή που κατά καιρούς δείχνει το αφεντικό του, έσπευσε να γράψει στην επίσημη σελίδα του ΠΑΣΟΚ στο facebook εκείνο το απίστευτο σχόλιο περί «ταγμάτων εφόδου» του ανθρώπου που συγκυβέρνησε με τους Σαμαρά και Καρατζαφέρη, που «του φώναζαν χθες να έρθει για να διώξει τη Δεξιά!». Σχόλιο που σε λίγη ώρα αναγκάστηκε να κατεβάσει, γράφοντας ότι ήταν προσωπική του άποψη που «εκ παραδρομής» ανέβασε σε Μέσο του ΠΑΣΟΚ.
Ο Παπανδρέου, βλέποντας ότι ο Βενιζέλος είναι τελειωμένος, ετοιμάζει τη δική του επάνοδο στην εσωτερική πολιτική σκηνή, χρησιμοποιώντας τη δοκιμασμένη συνταγή του παρελθόντος: «ξεχνώ» ό,τι έλεγα και ό,τι έκανα, ποντάροντας στο ότι θα τα ξεχάσει και μια μερίδα ψηφοφόρων. Στην ομιλία του περιέλαβε φράσεις όπως: «Εξέφρασα την αντίθεσή μου προ μηνών στις οβιδιακού τύπου μεταλλάξεις του Κινήματος». «Παρακολούθησα στενά, αν και δεν ήμουν μέλος των πρώτων θερινών τμημάτων της Βουλής, ευεργετικές ρυθμίσεις για τραπεζικούς και μιντιακούς ομίλους».
Δεν είναι, όμως, μόνον ο Παπανδρέου που προσπαθεί να επανακάμψει. Ακόμη και ο Καραμανλής, που από το 2009 παριστάνει τον Βούδα και δε δημιούργησε προβλήματα στον Σαμαρά, επέλεξε τον διαγραμμένο από τη ΝΔ Νικήτα Κακλαμάνη για να δηλώσει πως δεν ενδιαφέρεται για την προεδρία της Δημοκρατίας και πως είναι οργισμένος με όσους αναμιγνύνουν το όνομά του σε προεδρολογικά σενάρια (θέλοντας να τον εμφανίσουν σαν συνταξιούχο της πολιτικής, θα συμπλήρωνε, αλλά το άφησε να εννοηθεί).
Σε μια εποχή κρίσης και ανακατατάξεων, όλοι προσπαθούν να δρέψουν το μερίδιο που δικαιούνται ή που νομίζουν ότι δικαιούνται. Κάποιοι μπορεί να τα καταφέρουν, άλλοι όχι. Με τις ατομικές κινήσεις τους, όμως, περιπλέκουν την κατάσταση και βαθαίνουν την κρίση. Πώς να προχωρήσει το σχέδιο της «ανασυγκρότησης της Κεντροαριστεράς», για παράδειγμα, αν ο Παπανδρέου επανακάμψει και παίξει ατομικό παιχνίδι σε ευθεία σύγκρουση με τον Βενιζέλο;
