Ο ένας (ειδικός φρουρός) κατέβηκε με το πιστόλι στο χέρι στα Εξάρχεια αποφασισμένος να σκοτώσει ένα από τα «τσογλάνια» που τόλμησαν να γιουχάρουν αυτόν και τον συνάδελφό του. Και τα κατάφερε. Η σφαίρα βρήκε στόχο και έκοψε το νήμα της ζωής ενός 15χρονου παιδιού.
Ο άλλος (ΜΑΤατζής) έβγαλε το πιστόλι και απειλούσε διαδηλωτές, λίγες ώρες μετά τη δολοφονία, δείχνοντας σε όλους πόσο «μεμονωμένο περιστατικό» ήταν η δολοφονία του παιδιού.
Στην ίδια πορεία (μεσημέρι Κυριακής) σημάδευαν στο ψαχνό με τα ασφυξιογόνα διαδηλωτές μεγάλης ηλικίας που απλώς πορεύονταν φωνάζοντας συνθήματα (η νεολαία ήταν σε συνεχή κίνηση και δύσκολα μπορούσαν να την πετύχουν). Ενας από δαύτους σημάδεψε από απόσταση τριών μέτρων και χτύπησε με ασφυξιογόνα χειροβομβίδα στο μέτωπο το σύντροφο Βασίλη Ρενιέρη, ο οποίος σωριάστηκε λιπόθυμος στο οδόστρωμα. Οταν τρέξαμε να τον συνεφέρουμε και ενώ προσπαθούσαμε μ’ ένα χαρτομάντηλο να σταματήσουμε το αίμα που έτρεχε στο μέτωπό του και να τον βοηθήσουμε να αναπνεύσει, διότι είχε ταυτόχρονα εισπνεύσει την επικίνδυνη σκόνη του ασφυξιογόνου, πέταξαν νέα χημικά με στόχο να φύγουμε και να τον αφήσουμε αβοήθητο.
Τους είδαμε με τα ίδια μας τα μάτια να προκαλούν τα νέα παιδιά που πήγαιναν στο νεκροταφείο του Παλιού Φαλήρου για την κηδεία του Αλέξη. Ηταν εκεί επιδιώκοντας τη σύγκρουση. Γι’ αυτό τους είχαν στείλει οι προϊστάμενοί τους.
Δυο ώρες μετά την κηδεία, στην ίδια περιοχή, τρεις Ζητάδες έβγαλαν τα πιστόλια τους και τα άδειασαν προκλητικά στον αέρα, μπροστά στα έντρομα μάτια δεκάδων κατοίκων της περιοχής.
Την Τετάρτη, πλάκωσαν στα χημικά τους θαμώνες καφετεριών στην Κοραή, επειδή διαμαρτυρήθηκαν όταν τους είδαν να πετούν χημικά σε διαδηλωτές που απλά επέστρεφαν από την πορεία. Το «μπάτσοι-γουρούνια-δολοφόνοι» ακούστηκε από τους θαμώνες των καφετεριών, ακόμα και από ανθρώπους με κοστούμια και γραβάτες, που βρίζοντας στήριζαν τον πετροπόλεμο των παιδιών που εφορμούσαν από τα Προπύλαια.
Οι τηλεοπτικές κάμερες τους απαθανάτισαν πολλές φορές να κακοποιούν συλληφθέντες. Ακόμη και μικρά κορίτσια, που τα χτυπούσαν με γροθιές και κλοτσιές.
Οσοι είμαστε χρόνια στο δρόμο με τίποτε απ’ όλα αυτά δεν εκπλαγήκαμε. Δεν είναι η πρώτη φορά που συμβαίνουν, ούτε πρόκειται να σταματήσουν. Η αστυνομική τρομοκρατία είναι συστατικό στοιχείο της λειτουργίας του αστικού κράτους. Οι φυσικοί φορείς της, οι μπάτσοι, μετατρέπονται σ’ ένα στρατιωτικό σώμα που μαθαίνει να μισεί την κοινωνία, γιατί μόνο έτσι μπορούν ν’ ασκήσουν τον κατασταλτικό τους ρόλο. Τι κάνεις απέναντι σ’ αυτό το σώμα; Δυο επιλογές έχεις: ή παίζεις το ρόλο του κακομοίρη καρπαζοεισπράκτορα, που σκύβει το κεφάλι, γυρίζει την πλάτη, τις τρώει και μετά καταγγέλλει την κρατική καταστολή ή φροντίζεις να οργανώσεις μαχητική αντίσταση. Τι σημαίνει μαχητική αντίσταση όλοι το ξέρουμε. Σημαίνει πέτρες, σημαίνει μολότοφ, σημαίνει καδρόνια, σημαίνει οργάνωση ομάδων που θα πετάνε τα χημικά πίσω, σημαίνει καλυμμένα πρόσωπα, γιατί ο τόπος είναι γεμάτος με ρουφιανοκάμερες.
Στη διάρκεια αυτής της νεολαιίστικης εξέγερσης είδαμε πολλά από τα μέσα της αντίστασης των οδομαχιών να χρησιμοποιούνται. Είδαμε φαντασία και οργανωτικότητα στο δρόμο, αλλά και ανοργανωσιά ταυτόχρονα, που δείχνει την υστέρηση του κινήματος σ’ αυτό τον τομέα. Είδαμε και κάτι ιδιαίτερα σημαντικό. Ανθρώπους που όχι πριν πολύ καιρό μιλούσαν για «κουκουλοφόρους» και «βανδάλους» να γίνονται «ένα» με τα πιο έμπειρα σε τέτοιες καταστάσεις κομμάτια του κινήματος, να παίρνουν μέρος στο «άγιο έργο της καταστροφής», να αρπάζουν πέτρες και καδρόνια, να χειροκροτούν στη θέα της τζαμαρίας που πέφτει κ.λπ. Αυτές τις εμπειρίες να τις κρατήσουμε ως κόρη οφθαλμού. Να μη γυρίσουμε ξανά στην καταγγελιολογία και την προβοκατορολογία.
