Σήμερα συμπληρώνεται ένας χρόνος από το θάνατο του Κωστή Νικηφοράκη, του επαναστάτη κομμουνιστή, του αγωνιστή γιατρού, του ανθρώπου με την τεράστια κοινωνική και πολιτική προσφορά, που σφράγισε με το έργο, τη δράση και το παράδειγμα ζωής που έδινε τη σύγχρονη ιστορία των Χανίων.
Ο Κωστής ήταν από τους αγωνιστές εκείνους που απεχθάνονται τα πολλά λόγια. Ηταν κατεξοχήν άνθρωπος της πράξης. Οχι ένας ακτιβιστής που αγρεύει εντυπώσεις, αλλά ένας μαχητής σε πολλά μέτωπα. Γι’ αυτόν είχε την ίδια σημασία η περίθαλψη μιας καραβιάς προσφύγων, η ανακούφιση των εξαθλιωμένων της πόλης του (έργο ζωής η «Κοινωνική Παρέμβαση – Συσσίτια Σπλάντζιας»), η μετάβαση στην Τουρκία για να σηκώσει πανό αλληλεγγύης σε στρατοδικείο της χούντας, η κατάθεση ως μάρτυρας υπεράσπισης στις δυο δίκες της 17Ν, η οργάνωση αντιιμπεριαλιστικού συλλαλητήριου που οδηγήθηκε στο κάψιμο της Νομαρχίας Χανίων. Η στοχοπροσήλωσή του ήταν ζηλευτή, η επιμονή του έμεινε παροιμιώδης σε όσους συνεργάστηκαν μαζί του. Ηταν ο άνθρωπος που δε μπορούσες να του πεις όχι, γιατί και ο ίδιος δεν έλεγε όχι. Ξόδευε τον εαυτό του αφειδώλευτα, χωρίς ποτέ να ζητήσει ανταλλάγματα. Ανιδιοτελής, ακούραστος, μεθοδικός, με πάθος για τη ζωή, άρχοντας σε όλα του, άφησε ανεξίτηλο το στίγμα της ευγενικής του παρουσίας.
Μολονότι επεδίωξε ακόμη και θεσμικά πόστα, προκειμένου να υπηρετήσει καλύτερα το κοινωνικό του έργο, τα παραγοντιλίκια τού ήταν εντελώς ξένα. Πάντοτε εξέφραζε την απέχθειά του γι’ αυτή την αρρώστια του κινήματος. Τέτοιες μορφές, τέτοιες προσωπικότητες δεν ξεχνιούνται ποτέ. .
– Η Ε.Α. πρόσφερε στην «Κ» 100 ευρώ στη μνήμη του Κωστή.
– Σύντροφοι από τη Θεσσαλονίκη πρόσφεραν 200 ευρώ.
Σήμερα, συμπληρώνονται επίσης τρία χρόνια από τότε που έφυγε ξαφνικά και αναπάντεχα από κοντά μας ο σύντροφός μας Μήτσος Πέτσας, σε ηλικία 49 ετών. Παιδί πολιτικών προσφύγων, από πιτσιρικάς στην οικοδομή, ο Μήτσος δέθηκε με το εργατικό και κομμουνιστικό κίνημα. Εντάχθηκε στις επαναστατικές οργανώσεις από την περίοδο της δικτατορίας και στεκόταν πάντα στην πρώτη γραμμή των κοινωνικών και πολιτικών αγώνων. Η ταξική και επαναστατική-πολιτική ανασυγκρότηση του εργατκού κινήματος ήταν και δικό του όραμα. Είχε πολλά ακόμη να δώσει στο κίνημα, όμως έφυγε τόσο νωρίς…
Η Δέσποινα Πέτσα μας έστειλε το παρακάτω σημείωμα, με την παράκληση να το δημοσιεύσουμε:
Σύντροφέ μου
Είσαι δω, είσαι παντού, σαν να μην πέρασε μια μέρα από τότε που έφυγες. Τα παιδιά μας, το σπίτι μας, τα έργα σου, όλα είναι δω όπως τ’ άφησες και γω μόνη προσπαθώ να κρατηθώ όρθια, να μη λυγίσω, αντάξια σύντροφος όπως με ήθελες, δυνατή και περήφανη. Πίστεψέ με, καταβάλλω πολύ μεγάλη προσπάθεια να ζω χωρίς εσένα. Μου είναι δύσκολο, αδύνατο. Μόνη μου παρηγοριά τα καμάρια μας, οι γιοι μας που μεγάλωσαν και θέριεψαν. Να μπορούσες, Δημήτρη μου, να τους δεις! Μόνο γι’ αυτούς ζω, να τους καμαρώνω και να τους μιλάω συνέχεια για σένα!
Η Ντέπη σου
