Ο Φώτης Κουβέλης έχει ξεφτιλιστεί τελείως. Οχι μόνο πολιτικά, αλλά και προσωπικά. Οταν δηλώνει ότι στις εκλογές του Γενάρη του 2015, στις οποίες συμμετείχε με τη ΔΗΜΑΡ (σε συνεργασία με την ομάδα του Χρυσόγελου), αυτός ψήφισε ΣΥΡΙΖΑ (δηλαδή δεν ψήφισε το κόμμα του) δε χρειαζόμαστε κάποια άλλη απόδειξη. Το ότι έσπευσε να κάνει «διόρθωση» μετά το θόρυβο που ξέσπασε ελάχιστη σημασία έχει. Ούτε έχει κανένα νόημα να «ψαχνόμαστε» για το τι μέλλει γενέσθαι με τον Κουβέλη και τον ΣΥΡΙΖΑ. Μέχρι στιγμής οι Τσιπραίοι τον χρησιμοποιούν σαν μα- ριονέτα και στο τέλος δεν αποκλείεται να τον πετάξουν στον σκουπιδοτενεκέ (αντί να του δώσουν μια εκλόγιμη θέση στο ψηφοδέλτιο Επικρατείας, όπως φαίνεται να πιστεύει). Το ίδιο ισχύει και για κάποια άλλα πολιτικά πτώματα, όπως η Ξενογιαννακοπούλου και ο Τζουμάκας, που χρησιμοποίησαν οι Τσιπραίοι σαν «γλάστρες» στο τελευταίο συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ.
Αν αξίζει να σχολιάσουμε κάτι είναι οι αποκαλύψεις άλλοτε στενών συνεργατών του Κουβέλη, που τον διαψεύδουν όταν λέει ότι δεν του είχε γίνει πρόταση να είναι υποψήφιος της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ για την προεδρία της Δημοκρατίας.
Σε συνέντευξή του σε ιστοσελίδα ο Κουβέλης υποστήριξε ότι δεν του έγινε πρόταση για την ΠτΔ «με σαφήνεια». Οταν ρωτήθηκε αν λέει ψέματα ο Σαμαράς, απάντησε: «Οχι, δεν λέει ψέματα. Ο κύριος Σαμαράς αναφέρθηκε σε μια σειρά από βολιδοσκοπήσεις ή και προτάσεις που μου έγιναν, για να πει την τελευταία φορά, ότι αυτό που λέγαμε ήταν πρόταση»! Κι όταν ρωτήθηκε αν είχε επικοινωνήσει μαζί του ο Σταμάτης, άρχισε κυριολεκτικά… να ρετάρει: «Ο κύριος Σταμάτης πράγματι διετύπωσε αυτή την πρόταση, αλλά δεν είχα καμμία επικοινωνία ούτε με τον κύριο Σαμαρά ούτε με κανένα άλλο στέλεχος»!
Κι εκεί αρχίζει το… γλέντι. Ο τότε εκπρόσωπος Τύπου της ΔΗΜΑΡ Α. Παπαδόπουλος κατηγορεί τον Κουβέλη ότι «λέει συνειδητά ψέματα», αποκαλύπτει ότι τρεις άνθρωποι (Σ. Λυκούδης, Γ. Μεϊμάρογλου και Α. Παπαδόπουλος) γνωρίζουν όλη την αλήθεια και καλεί τους άλλους δύο να πουν «χαρτί και καλαμάρι πώς εκτυλίχθηκαν τα γεγονότα». Ο Μεϊμάρογλου έσπευσε να ανταποκριθεί γράφοντας τα εξής: «Συναντήθηκα με τον Φώτη Κουβέλη μετά το δεκαπενταύγουστο του ’14, Σάββατο πρωί, στο γραφείο του στη ΔΗΜΑΡ στην Αγ. Κωνσταντίνου. Του μετέφερα την πρόταση για την ΠτΔ. Την αποδέχτηκε πλήρως και συμφωνήσαμε και στις επιμέρους “διορθωτικές“ κινήσεις της κυβέρνησης Σαμαρά-Βενιζέλου (ΕΡΤ κλπ) που θα δικαιολογούσαν την μεταστροφή του. Ζήτησε να μην ανακοινωθεί τίποτα, για να μην καεί η υποψηφιότητα, μέχρι την επίσημη ανακοίνωσή της που θα γινόταν τον Δεκέμβρη του ’14, λίγο πριν την εκλογή από τη Βουλή»!
Το ίδιο έκανε και ο Λυκούδης, ο άλλοτε στενός πολιτικός φίλος του Κουβέλη, που δήλωσε σε ραδιοφωνικό σταθμό: «Είναι η πρώτη φορά που θα πω δυο-τρία πράγματα παραπάνω και θα ήθελα να σας παρακαλέσω να μην μου ζητήσετε λεπτομέρειες επί των θεμάτων αυτών. Δεν θα έμπαινα ποτέ σε μια τέτοια συζήτηση, αν δεν είχα μπροστά μου την προχθεσινή συνέντευξη του Φ. Κουβέλη. Οτι “δεν έγινε ποτέ τίποτα“. Υπάρχουν και όρια. (…) Εγώ είμαι σε θέση να ξέρω πάρα πολύ καλά όλο το σκηνικό εκείνης της φάσης. Υπήρξε και σαφής πρόταση και υπήρξαν και συνεννοήσεις επί της προτάσεως. Αλλά θα ήθελα να μείνουμε μέχρι εδώ. Βεβαίως ο κ. Κουβέλης δίνει κάποιες ερμηνείες δικές του. Ξέρετε, στην άσκηση της πολιτικής μερικές φορές τα πράγματα απλώνονται με έναν τέτοιο τρόπο ώστε να χάνονται τα ίχνη της αλήθειας. Ίσως είναι μια επιλογή. Δεν ξέρω, τι να σας πω! Πάντως αυτά που σας λέω είναι έτσι όπως σας τα λέω».
Δεν έχουμε αμφιβολία ότι έτσι έγιναν τα πράγματα (δεν μπορεί όλοι να λένε ψέματα και ο Κουβέλης την αλήθεια). Ομως και οι αντι-κουβελικοί δεν λένε όλη την αλήθεια. Κυρίως δεν απαντούν στο κρίσιμο ερώτημα: είχαν σίγουρο ότι ο Κουβέλης θα εκλεγόταν ΠτΔ το Δεκέμβρη του 2014; Οπως απέδειξαν οι εξελίξεις, η εκλογή του Κουβέλη δεν ήταν καθόλου σίγουρη. Και ο Κουβέλης, που αρχικά συμφώνησε παρασκηνιακά με την πρόταση των Σαμαροβενιζέλων, υπαναχώρησε όταν είδε ότι η εκλογή του κάθε άλλο παρά σίγουρη ήταν. Γιατί το «μαξιλάρι» από βουλευτές, για το οποίο ο Σαμαράς διαβεβαίωνε ακόμα και τη Μέρκελ, περιείχε μπόλικο αέρα κοπανιστό, ενώ από τον Οκτώβρη του 2014 είχε φανεί καθαρά ότι οι Σαμαροβενιζέλοι οδεύουν προς το Βατερλό τους, καθώς οι ιμπεριαλιστές δανειστές δεν έδιναν δεκάρα γι' αυτούς πλέον, επιλέγοντας να ξεκαθαρίσει γρήγορα το πολιτικό τοπίο και να έχουν στη συνέχεια να κάνουν με τον επελαύνοντα προς την εκλογική νίκη ΣΥΡΙΖΑ.
Αυτά υπολόγισε ο Κουβέλης και έσπευσε να εγκαταλείψει τη συμφωνία που είχε κάνει στο παρασκήνιο με τους Σαμαροβενιζέλους και να κλείσει συμφωνία με τους Τσιπραίους, θεωρώντας ότι αυτοί μπορούν στα σίγουρα να του εξασφαλίσουν την εκλογή του στην ΠτΔ. Προς το παρόν έχουμε μαρτυρίες μόνο για τη συμφωνία που έκανε με τους Σαμαροβενιζέλους. Για τη συμφωνία με τους Τσιπραίους δεν έχουμε μαρτυρίες, γιατί οι Λυκουδομεϊμάρογλου είχαν ήδη φύγει από τη ΔΗΜΑΡ και το πιθανότερο είναι ότι ο Κουβέλης έκανε μόνος του το παζάρι. Το σίγουρο είναι ότι τον έριξαν, όπως έριξαν και τον Αβραμόπουλο (αυτός το είπε κιόλας), επιλέγοντας τελικά τον Πάκη. Εκτοτε, ο Κουβέλης μένει στην κατάψυξη και περιμένει να τον ξεπαγώσει κάποια στιγμή ο Τσίπρας. Επαιξε, έχασε και μόνο στη… μεγαλοψυχία των Τσιπραίων μπορεί να ελπίζει.
Ολ' αυτά είναι καλά για να γεμίζουν παραπολιτικές στήλες. Εχουν, όμως, και μια διδακτική πλευρά. Επιβεβαιώνουν ότι η αστική πολιτική διεξάγεται στο έδαφος μιας ατέλειωτης ίντριγκας. Αλλα λένε στο προσκήνιο και άλλα συζητούν στο παρασκήνιο. Συμφωνίες κλείνονται και τηρούνται, ενώ άλλες κλείνονται και παραβιάζονται. Μπέσα δεν υπάρχει. Υπάρχει μόνο το συμφέρον της κάθε ομάδας εξουσιαστικών καθαρμάτων. Η αστική πολιτική, όμως, μολονότι εμπεριέχει το παρασκήνιο και την ίντριγκα, δεν είναι μόνο ίντριγκα, ούτε ταυτίζεται μ' αυτή. Είναι πρωτίστως πολιτική, δηλαδή διαχείριση των εργαζόμενων μαζών, ώστε να παραμένουν εγκλωβισμένες μέσα στο πλαίσιο της καπιταλιστικής βαρβαρότητας. Αν λοιπόν βοηθάει σε κάτι η αποκάλυψη στιγμιότυπων απ' αυτή την ατέλειωτη ίντριγκα, είναι η απογύμνωση της αστικής πολιτικής από τα ενδύματα της εντιμότητας, του ήθους, του πολιτικού πολιτισμού και των υπόλοιπων που ακούμε καθημερινά.
