Εχουμε και άλλη φορά αναφερθεί στην τακτική που ακολουθεί η γερμανική διπλωματία στο εσωτερικό της Ευρωένωσης και της Ευρωζώνης. Οταν θέλει να πετύχει ένα στόχο, ρίχνει στο τραπέζι προτάσεις που ακούγονται εξωφρενικές στους εταίρους. Οταν μια άλλη ιμπεριαλιστική δύναμη διεκδικεί κάτι, τότε η γερμανική πλευρά στηλώνει τα πόδια και για ένα χρονικό διάστημα δεν μπαίνει καν σε συζήτηση. Οταν φτάνει η ώρα της τελικής διαπραγμάτευσης, οι άλλοι έχουν ήδη κάνει πίσω από μια σειρά θέσεις τους και η γερμανική κυβέρνηση έχει όλη την άνεση να υποχωρήσει και να σταματήσει σ’ αυτά που εξαρχής ήθελε να κερδίσει. Φυσικά, αυτή η τακτική δεν είναι άγνωστη στους «εταίρους». Είναι όμως αναγκασμένοι να την ανέχονται, γιατί τους επιβάλλεται όχι διά της πειθούς, αλλά με την οικονομική κυρίως δύναμη που διαθέτει ο γερμανικός ιμπεριαλισμός.
Κάπως έτσι δεν χειρίστηκαν οι Γερμανοί τη διαπραγμάτευση με τους Τσιπραίους; Οταν συγκλήθηκε η τελική σύνοδος κορυφής, στην οποία οι Ολάντ και Ρέντσι (κυρίως ο πρώτος) εμφανίζονταν ως σύμμαχοι της ελληνικής πλευράς και η Γαλλία είχε στείλει ειδικούς για να συντάξουν το πρόπλασμα του τρίτου Μνημόνιου που κατέθεσε ο Τσίπρας, ο Σόιμπλε «τίναξε στον αέρα» το Eurogroup, αρνούμενος να συμφωνήσει σε ενιαία απόφαση. Το αποτέλεσμα ήταν το Eurosummit να ξεκινήσει έχοντας στην ατζέντα του μια απόφαση του Eurogroup με δύο εναλλακτικές, η μία εκ των οποίων ήταν το Grexit. Ο Τσίπρας (και κυρίως ο Ολάντ που τον ψιλοστήριζε) βρέθηκε να χάνει με γκολ από τα αποδυτήρια, η Μέρκελ πέρασε ό,τι ήθελε να περάσει και έκτοτε οι Γερμανοί έγιναν… οι καλύτεροι φίλοι μας. Η Μέρκελ στήριξε τον Τσίπρα προεκλογικά και ο Σόιμπλε βάζει πάγο σε όποιον τολμά να ασκήσει κριτική στην ελληνική κυβέρνηση για καθυστερήσεις.
Οταν πριν την τελευταία σύνοδο κορυφής της ΕΕ για το προσφυγικό υπήρξε ένα μπαράζ δηλώσεων γερμανών επισήμων (κυρίως του εκπροσώπου της καγκελαρίας Ζάιμπερτ), αλλά και του Γιούνκερ για ανάγκη φύλαξης του Αιγαίου με κοινές περιπολίες Ελλάδας και Τουρκίας, ήταν για μας φανερό πως οι Γερμανοί αλλού αποβλέπουν. Πέταξαν στο τραπέζι αυτό που ήξεραν ότι δεν μπορεί να γίνει, έβαλαν μπροστά στην ελληνική κυβέρνηση έναν κατασκευασμένο «εχθρό», για να περάσουν άνετα και χωρίς ελληνικές ενστάσεις την πρότασή τους για χρηματοδότηση της Τουρκίας ώστε να συγκρατήσει στο έδαφός της τις προσφυγικές ροές.
Η ελληνική κυβέρνηση, πανικόβλητη, επικεντρώθηκε στο να αποτρέψει απόφαση για κοινές περιπολίες με την Τουρκία. Ακόμα και την παραμονή της συνόδου κορυφής, όμως, ο Ζάιμπερτ εξέφραζε την… απορία του πώς είναι δυνατόν δυο χώρες που ανήκουν στο ΝΑΤΟ (Ελλάδα και Τουρκία) να μην μπορούν να συνεργαστούν για την καταπολέμηση του δικτύου των δουλεμπόρων στο Αιγαίο! «Δεν είναι αποδεκτό η οδός μεταξύ της τουρκικής ακτής και των ελληνικών νησιών, άρα μεταξύ δύο εταίρων του ΝΑΤΟ, αυτή τη στιγμή να ελέγχεται από διακινητές», επανήλθε μιλώντας στο γερμανικό κοινοβούλιο η Μέρκελ, λίγο πριν αναχωρήσει για τη σύνοδο κορυφής στις Βρυξέλλες.
Ο Τσίπρας πήρε το μήνυμα και δεν έβγαλε «κιχ» όταν η σύνοδος κορυφής αποφάσισε να εξαπλασιάσει το ποσό που θα δοθεί στην Τουρκία σε σχέση με την πρόταση της Κομισιόν (3 δισ. ευρώ, έναντι 500 εκατ. ευρώ) και να χαλαρώσει τις διαδικασίες για την έκδοση βίζας στους τούρκους πολίτες από τις χώρες της Σένγκεν! Ετσι και δοκίμαζε να πάει κόντρα στη γερμανική στρατηγική, θα βρισκόταν αντιμέτωπος με την «εναλλακτική» πρόταση της Μέρκελ: τότε να συνεργαστείτε με την Τουρκία και να φυλάξετε από κοινού το Αιγαίο. Με την απόφαση της συνόδου κορυφής στο χαρτοφύλακά της, η Μέρκελ πήγε στην Τουρκία, όπου την «πούλησε» ακριβά στον Ερντογάν, ο οποίος δε βρίσκεται στα καλύτερά του και έχει ανάγκη προεκλογικά τη στήριξη του γερμανικού ιμπεριαλισμού.
Τα υπόλοιπα που ακούστηκαν και γράφτηκαν στην Ελλάδα είναι η συνήθης εθνικιστο-λαϊκιστική προπαγάνδα. Ο Τσίπρας μίλησε για αποφάσεις που είναι «σε σωστή κατεύθυνση», ενώ «πηγές του Μαξίμου» ανέλαβαν να διευκρινίσουν πως η κυβέρνηση πέτυχε όλες οι αναφορές στα κοινά σύνορα της Ευρώπης να συμπληρωθούν από αναφορές στη συναίνεση και τη συγκατάθεση των ενδιαφερόμενων χωρών σε οποιαδήποτε πρωτοβουλία. Ο Τσίπρας είπε ακόμη ότι η συμφωνία πρέπει να υλοποιηθεί με όρους αλληλεγγύης και βοήθειας στην Τουρκία από την πλευρά της ΕΕ, αλλά χωρίς υποχωρήσεις σε κρίσιμα ζητήματα. «Η ενταξιακή διαδικασία έχει κάποιες αρχές. Αυτές οι αρχές και οι όροι πρέπει να τηρηθούν στο ακέραιο» συμπλήρωσε, λες και υπάρχει κανένας στην ΕΕ που να ενδιαφέρεται για την ενταξιακή διαδικασία της Τουρκίας και να θέτει ζήτημα επιτάχυνσής της. Η Μέρκελ πήρε ό,τι είχε σχεδιάσει να πάρει, πήγε στην Τουρκία να κάνει τη διαπραγμάτευση για λογαριασμό της Γερμανίας και άφησε τον Τσίπρα να προσπαθεί να πείσει το ελληνικό «ακροατήριο» ότι… έφραξε το δρόμο στην ενταξιακή πορεία της Τουρκίας.
Δεν απέφυγαν και τη γελοιότητα οι Τσιπραίοι, εκφράζοντας ικανοποίηση για τη δήλωση Σουλτς ότι οι χώρες πρώτης υποδοχής θα πρέπει να στηριχτούν με χαλάρωση των δημοσιονομικών κανόνων. Ποιος είναι ο Σουλτς; Ο αρμόδιος του γερμανικού ιμπεριαλισμού για να εκφωνεί παπάρες και να χτυπάει φιλικά στην πλάτη τον κάθε Τσίπρα, όταν αυτός φέρεται σαν καλό παιδί (όταν κάνει καμιά «ζωηράδα», τότε ο Σουλτς εξαπολύει μύδρους, χωρίς καμιά διπλωματική αβρότητα, χωρίς καν την αυτοσυγκράτηση που επιβάλλει ο θεσμικός του ρόλος ως προέδρου του Ευρωκοινοβούλιου). Το… πρακτικό αντίκρισμα της δήλωσης Σουλτς περί χαλάρωσης των δημοσιονομικών κανόνων το βλέπουμε στα πακέτα των μέτρων που ψηφίζονται και θα εξακολουθήσουν να ψηφίζονται το ένα μετά το άλλο.
