Ο αναπληρωτής σύμβουλος εθνικής ασφαλείας (θέση που εισήγαγε ο Μητσοτάκης για να παριστάνει τον… αμερικανό πρόεδρο), Θάνος Ντόκος, ούτε τυχαίος ούτε πρωτάρης είναι. Εχει εργαστεί στα υπουργεία Αμυνας και Εξωτερικών, έχει διδάξει σε «κρίσιμες» κρατικές Σχολές (Σχολή Εθνικής Αμύνης, Σχολή Εθνικής Ασφαλείας και Διπλωματική Ακαδημία) και ήταν επί εικοσαετία επικεφαλής στο ΕΛΙΑΜΕΠ, «μαγαζί» που συνδέεται με το ελληνικό «βαθύ κράτος». Οταν, λοιπόν, επανέρχεται στα περί συνεκμετάλλευσης με την Τουρκία στο Αιγαίο, υπό τον όρο ότι πρώτα θα διευθετηθούν τα εκκρεμή ζητήματα (καθορισμός υφαλοκρηπίδας και ΑΟΖ), υποστηρίζει την άποψη εκείνων που λένε «πάμε στη Χάγη εδώ και τώρα, γιατί αν παρεμβληθεί θερμό επεισόδιο θα χάσουμε περισσότερα».
Ποιοι είναι αυτοί; Ο Σημίτης ήταν ο πρώτος που τοποθετήθηκε δημόσια, με το γνωστό άρθρο του στην «Καθημερινή», πριν από τις εκλογές του περασμένου Ιούλη, στο οποίο καλούσε την επόμενη κυβέρνηση να είναι έτοιμη για επώδυνες αποφάσεις. Ολοι οι σημιτάνθρωποι αρθρογραφούν στην ίδια κατεύθυνση, αν και πιο προσεκτικά. Εχουν, πάντως, ανοιχτό μέτωπο με τους «παλικαράδες», όπως αποκαλούν τους κήρυκες του ακραίου πολεμοκάπηλου εθνικισμού. Πρόσφατα, ο Γ. Παπαχρήστος των «Νέων» απέδωσε στη Ντόρα Μπακογιάννη την εξής άποψη: «Πρέπει να ξεφύγουμε από τις απαρχαιωμένες αντιλήψεις του περασμένου αιώνα για τις ελληνοτουρκικές σχέσεις και τα μεταξύ μας προβλήματα, να δούμε την κατάσταση που έχει διαμορφωθεί στην περιοχή “με άλλο μάτι“, και να κατανοήσουμε ότι τυχόν προσφυγή στο δικαστήριο της Χάγης μπορεί μεν να έχει ως συνέπεια μερικές απώλειες για μας, όπως ας πούμε την ΑΟΖ του Καστελλορίζου, αλλά θα κατοχυρώσει τα δικαιώματα άλλων νησιών μας, όπως της Ρόδου ή της Λέρου». Ας σημειωθεί ότι στις φυλλάδες του Μαρινάκη αρθρογραφούν και σχεδόν όλοι οι σημιτάνθρωποι.
Δεν είναι τυχαίο ότι και τη Ντόρα και τον Ντόκο άρχισε να πυροβολεί το «σύστημα Σαμαρά», ξεκινώντας μέσα από διάφορες εθνικιστικές ιστοσελίδες. Kαι για όσους δεν κατάλαβαν, ανέλαβε να τα κάνει λιανά ο υπασπιστής Χρύσανθος Λαζαρίδης, μπλέκοντας με το δικό του μοναδικό τρόπο το ποδόσφαιρο με τον πόλεμο: «Η Θάτσερ, όταν διέλυσε τις ομάδες και άφησε έξω την Αγγλία –όχι καμια Ελλάδα– από τις διεθνείς οργανώσεις για δύο χρόνια και μετά επέστρεψε και το εξυγίανε, ήταν η ίδια Θάτσερ η οποία προηγουμένως είχε νικήσει στα Φόκλαντς. Λοιπόν, αν θέλουμε να το κάνουμε Θάτσερ, πρέπει να κάνουμε όλο το πακέτο. Οχι το μισό»!
Είναι γνωστό ότι ο Μητσοτάκης έχει ταχθεί υπέρ της άμεσης προσφυγής στη Χάγη (με την υπογραφή ελληνοτουρκικού συνυποσχετικού που όμως θα αφορά μόνο υφαλοκρηπίδα και ΑΟΖ και όχι τα υπόλοιπα ζητήματα που θέτει η Τουρκία), ενώ οι «πούροι» εθνικισταράδες (μεταξύ των οποίων και ο Σαμαράς, με δημόσια δήλωσή του) θεωρούν ότι προσφυγή στη Χάγη τώρα θα σήμαινε… εθνική αυτοκτονία.
Επί του πρακτέου όλοι το ίδιο αντιπροσωπεύουν. Γιατί η Τουρκία δεν υπάρχει περίπτωση να δεχτεί προσφυγή στη Χάγη μόνο για υφαλοκρηπίδα/ΑΟΖ. Αν είναι να δεχτεί την προσφυγή, θα θέσει όλα τα ζητήματα (π.χ. κυριαρχία επί ακατοίκητων νησιών, «γκρίζες ζώνες» κτλ.). Κι αν είναι να πάει στη Χάγη, δεν το 'χει σε τίποτα να προκαλέσει και κάποιο «ελεγχόμενο θερμό επεισόδιο», ώστε να μπουν στη μέση οι… ειρηνοποιοί (δηλαδή οι Αμερικάνοι). Κάπως έτσι δεν άλλαξε το άτυπο καθεστώς των Ιμίων; Εγινε το «θερμό επεισόδιο» και ο Χόλμπρουκ ανέλαβε να δώσει τη λύση, για να εισπράξει την επομένη από τον Σημίτη ένα μεγαλοπρεπέστατο «ευχαριστώ την κυβέρνηση των Ηνωμένων Πολιτειών» (από το βήμα της Βουλής μάλιστα).
Ετσι όπως έχουν τα πράγματα, κανένα από τα δύο μέρη δε δέχεται προσφυγή στη Χάγη (το καθένα για τους δικούς του λόγους). Θα διατηρούν την ένταση σε επίπεδο δηλώσεων και αντιδηλώσεων, με αερομαχίες στον ουρανό του Αιγαίου (όχι όμως την τουριστική περίοδο που και στις δυο χώρες γίνονται μπίζνες) και θα στοκάρουν οπλικά συστήματα από τις ΗΠΑ, τη Γαλλία, τη Γερμανία (η Τουρκία και από τη Ρωσία).
Οι ελληνικές κυβερνήσεις, από τη μια παίζουν το χαρτί «απομονώνουμε την Τουρκία συνεργαζόμενοι με το Ισραήλ» και από την άλλη, όταν το τουρκικό κράτος (που είναι πιο ισχυρό σε όλα τα επίπεδα) αντιδρά, είτε με λόγια είτε με έργα, όπως οι γεωτρήσεις στην κυπριακή ΑΟΖ, βάζει μπροστά τους Σημίτηδες και τους Ντόκους για να μην οξύνει την κατάσταση, αλλά και για να στείλει ένα μήνυμα διαλλακτικότητας στις ιμπεριαλιστικές πρωτεύουσες.
