Πρώτα η ειρωνεία, για να φανεί καθαρά ποιος είναι το αφεντικό και ποιο το τσιράκι που τρώει τις σφαλιάρες. Μιλώντας στους γερμανούς δημοσιογράφους, μετά τη συνεδρίαση του ECOFIN, ο Σόιμπλε διέπραξε μια απρέπεια κατά του Τσακαλώτου: «Ο Τσακαλώτος μου είπε πως αισθάνεται ότι έχει κολλήσει μεταξύ δύο ελεφάντων. Μάλλον βλέπει το ΔΝΤ σαν ελέφαντα, δεν ξέρω ποιος θα μπορούσε να είναι ο δεύτερος». Ο Τσακαλώτος δεν τόλμησε να τον διαψεύσει. Αλλωστε, δεν είχαν περάσει πολλές μέρες από τότε που δήλωνε δημόσια, μιλώντας σε συνέδριο στην Αθήνα: «Αυτό όμως που δεν μπορεί να δεχτεί η ελληνική κυβέρνηση, εάν δεν μειωθούν τα πρωτογενή πλεονάσματα, είναι ότι η διαφορά μεταξύ του ΔΝΤ και κάποιων χωρών της ΕΕ, αυτός ο συμβιβασμός να γίνει στην πλάτη μας».
Μετά, αφήνοντας στην άκρη το γνωστό αποκρουστικό χαμόγελό του, ο γερμανός αποικιοκράτης τράβηξε από το τσεπάκι του τον εκβιασμό: «Οι έλληνες ηγέτες καλό είναι να σταματήσουν να λένε στους έλληνες πολίτες ότι κάποιοι ξένοι φταίνε για τα ελληνικά προβλήματα. Η λήψη σκληρών μέτρων αποτελεί μονόδρομο, από τη στιγμή που η Ελλάδα αποφάσισε να παραμείνει στην Ευρωζώνη. Η αποστολή να φέρουμε την Ελλάδα σε μια βιώσιμη, ανταγωνιστική πορεία, υπό τον όρο της συμμετοχής στη νομισματική ένωση -το παραδέχομαι- είναι μακράς διαρκείας και πολιτικά φιλόδοξη. Οσο όμως οι υπεύθυνοι στην Ελλάδα το επιθυμούν, γιατί συζητήσαμε και εναλλακτικές προτάσεις, τρίτος δρόμος δεν υπάρχει».
Ο κυνισμός και η προκλητικότητα του Σόιμπλε, όμως, δημιουργούν ταυτόχρονα και ένα άλλοθι χρήσιμο για την άσκηση εκβιασμού πάνω στον ελληνικό λαό. Το μήνυμα πέρασε αμέσως στην Αθήνα και ο αστικός Τύπος το μετέτρεψε σε συνθήματα: «Το Grexit επισείει και πάλι ο Σόιμπλε» – «Σόιμπλε: ή παίρνετε μέτρα άνω των 4,2 δισ. ευρώ ή επανέρχεται η έξοδος της χώρας από το ευρώ».
Η κυβέρνηση επίσημα δεν σχολίασε τις δηλώσεις Σόιμπλε. Ούτε επικαλέστηκε την απειλή Grexit. Αφησε τα παπαγαλάκια του αστικού Τύπου να το κάνουν. Τα οποία παπαγαλάκια άρχισαν να εξηγούν ότι ο Σόιμπλε τα έχει κάνει πλακάκια με το ΔΝΤ και έχει βάλει τη θηλιά στο λαιμό της κυβέρνησης, ζητώντας μέτρα που καμιά κυβέρνηση δεν μπορεί να σηκώσει, με μη ομολογούμενο σκοπό να πετύχει την υλοποίηση ενός παλιού του σχεδίου: της αποπομπής της Ελλάδας από τη ζώνη του ευρώ.
Το συμπέρασμα βγαίνει μόνο του: δε θα του κάνουμε τη χάρη του Σόιμπλε. Ο πρωθυπουργός θα κάνει πολιτική διαπραγμάτευση. Θα μιλήσει με τους ομολόγους του στο περιθώριο της επικείμενης συνόδου κορυφής της ΕΕ. Θα έχει επαφές και με θεσμικούς παράγοντες της ΕΕ (αυτοί είναι ο Γιούνκερ, ο Μοσκοβισί, ο Σουλτς, άντε και ο Ντράγκι, τους έχουμε μάθει όλους). Και μετά; Μετά… θα υπογράψουν με πόνο ψυχής (και με τον Σπίρτζη να οργανώνει μαραθώνιο κλάματος στην πλατεία Συντάγματος). Γιατί δεν πρέπει να του περάσει του Σόιμπλε και να μας βγάλει από το ευρώ, που αποτελεί τη σύγχρονη «μεγάλη ιδέα του έθνους». Αλλωστε, αν φύγει ο ΣΥΡΙΖΑ από την εξουσία, θα έρθει ο Κούλης και θα υπογράψει χειρότερα πράγματα!
Πριν από ενάμισι-δυο χρόνια σε κάποιους φαινόταν αληθινό το παραμύθι της πολιτικής διαπραγμάτευσης που δήθεν έκανε ο Τσίπρας. Δήθεν έπιανε τον Ολάντ, έπιανε τον Ρέντσι, είχε τη βοήθεια του Ομπάμα, βοηθούσε όσο μπορούσε και ο Γιούνκερ, βοηθούσε ακόμα και η Μέρκελ (που δε συμφωνούσε με τη στρατηγική του Σόιμπλε για Grexit). Θυμόμαστε τις σπαρταριστές λεπτομέρειες των παραμυθατζήδων (λέγε με Παππά και Μιχόπουλο), με τον Τσίπρα που σηκώθηκε για να πάει να κατουρήσει και τον Ολάντ που τον κυνηγούσε στο διάδρομο γιατί νόμισε ότι πάει να φύγει! Τα αποτελέσματα αυτής της παραμυθατζίδικης «πολιτικής διαπραγμάτευσης» τα ξέρουμε πια. Πρέπει να είσαι ντιπ μακάκας για να τα χάψεις σήμερα. Με ποιον θα κάνει την «πολιτική διαπραγμάτευση» ο Τσίπρας; Ο Ρέντσι παραιτήθηκε. Ο Ολάντ είναι πια υπηρεσιακός πρόεδρος στη Γαλλία, μετρώντας μία προς μία τις τελευταίες 150 μέρες μέχρι την πολιτική συνταξιοδότησή του. Ο Ομπάμα το ίδιο. Η Μέρκελ έχει εκλογές και δε θα ήθελε να προσφέρει στην ακροδεξιά αντιπολίτευση επιχειρήματα ότι βοηθάει «τους τεμπέληδες Ελληνες που τρώνε στα μπουζούκια τα λεφτά των γερμανών φορολογούμενων».
Αυτό που λέμε είναι πως πλέον δεν υπάρχουν ούτε τα κατάλληλα πρόσωπα για να στήσει ο Τσίπρας το σκηνικό της δήθεν πολιτικής διαπραγμάτευσης. Εχοντας και την πείρα του πρώτου εξάμηνου του 2015, ξέρουμε ότι η «πολιτική διαπραγμάτευση» είναι ένα απαραίτητο στάδιο για την προπαγανδιστική διαχείριση και το σερβίρισμα της νέας συμφωνίας στο εσωτερικό. Ο Τσίπρας πρέπει να φανεί ότι σαν Διγενής πάλεψε με το Χάρο στα μαρμαρένια αλώνια των Βρυξελλών και έπεσε ηρωικά μαχόμενος.
