Λίγες μέρες μετά την κατασκευασμένη ευφορία για «στήριξη της χώρας» από την Κίνα, ήρθε το χαστούκι από τις «αγορές». «Η χρεοκοπία της Ελλάδας είναι αναπόφευκτη», απεφάνθη «ψυχρά και ήρεμα», όπως σημειώνει το Spiegel, ο Κεν Ρόγκοφ, καθηγητής στο Χάρβαρντ, πρώην επικεφαλής οικονομολόγος του ΔΝΤ και θεωρούμενος ως ένας από τους κορυφαίους αναλυτές των οικονομικών κρίσεων (έχει συγγράψει σχετικό βιβλίο, το οποίο έγινε best seller). «Η χρεοκοπία της Ελλάδας είναι αναπόφευκτη» –είπε ο Ρόγκοφ, συμπληρώνοντας: «Υπάρχει πιθανότητα 95% να χρεοκοπήσει και η Ισπανία, ενώ στο χείλος βρίσκεται η Ουγγαρία. Η κατάσταση θα επιδεινωθεί πολύ σοβαρά στην Ανατολική Ευρώπη. Θα έχουμε έναν αριθμό μελών της Ευρωζώνης, που θα κάνουν διάλειμμα για ένα χρόνο στη συμμετοχή τους στο ευρώ. Πολύ ανησυχητική είναι και η κατάσταση στις ΗΠΑ. Οι αγορές θα αρνηθούν να ανεχθούν τόσο υψηλά επίπεδα χρέους».
Λόγια που υπηρετούν το κερδοσκοπικό παιχνίδι με τα ομόλογα, θα πουν κάποιοι. Μήπως, όμως, οι δηλώσεις του κινέζου πρωθυπουργού δεν ήταν λόγια; Τι είπε ο κινέζος; Οτι η Κίνα θα κρατήσει τα ελληνικά κρατικά ομόλογα που έχει και θα αγοράσει νέα, όταν η Ελλάδα ξαναβγεί στις «αγορές». Δεν μας είπε, όμως, ο Γουέν Τζιαμπάο, ούτε τον ρώτησε κανένας, τι ποσότητα ελληνικών ομολόγων κατέχει η Κίνα; Το ποσό πρέπει να είναι ασήμαντο, όχι μόνο για το κινέζικο χαρτοφυλάκιο, αλλά και ως ποσοστό του ελληνικού κρατικού χρέους. Δεν τον ρώτησε, όμως, κανένας το πιο ουσιαστικό: αφού τόσο «μας αγαπάει» η Κίνα, γιατί δεν παρενέβη στις διεθνείς αγορές, αγοράζοντας ελληνικά ομόλογα, ώστε να αποτρέψει την κατρακύλα τους και την εκρηκτική άνοδο των spreads, την εποχή που γινόταν το χοντρό παιχνίδι;
Τα λόγια είναι τζάμπα, ενώ η πράξη αποτελεί το μόνο ασφαλές κριτήριο σ’ αυτές τις περιπτώσεις. Και η πράξη δείχνει ότι ο κινέζικος ιμπεριαλισμός δεν δίνει δεκάρα τσακιστή για το ελληνικό χρέος. Αντίθετα, επωφελείται από τα παιχνίδια με το χρέος, για να κάνει με μεγαλύτερη άνεση και προπαντός με μεγαλύτερο κέρδος τις όποιες μπίζνες του στην Ελλάδα. Οι διεθνείς οικονομικές σχέσεις είναι σχέσεις εκμετάλλευσης και ο κινέζικος ιμπεριαλισμός δεν έχει καμιά σχέση με το «Στρατό της Σωτηρίας». Οι συγκεκριμένες δηλώσεις του Τζιαμπάο έγιναν στο πλαίσιο του συνολικού πάρε-δώσε με την ελληνική κυβέρνηση. Το ελληνικό πολιτικό σύστημα αποθέωσε τον κινέζο πρωθυπουργό, φτιάχνοντάς του μια θριαμβευτική αψίδα κατά την είσοδό του στην Ευρώπη, κι αυτός έπρεπε να ανταποδώσει έστω με μερικά καλά λόγια, που τόσο ανάγκη τα έχει η κυβέρνηση Παπανδρέου ενόψει των τοπικών εκλογών.
Η κυβέρνηση ζήτησε από τον Τζιαμπάο και επικρότηση της πολιτικής της. Κι αυτός, ο μέγας… κομμουνιστής, δεν είχε κανένα πρόβλημα να πει ότι «η κινεζική κυβέρνηση στηρίζει τα μέτρα που υιοθετήθηκαν από την ΕΕ και το ΔΝΤ». Αλλωστε, αυτά τα μέτρα δικαιώνουν και τη μεσαιωνική εκμετάλλευση του κινέζικου προλεταριάτου, που αποτελεί πλέον πρότυπο για τον παγκόσμιο καπιταλισμό.
Το ελληνικό σύστημα εξουσίας επιδόθηκε το προηγούμενο Σαββατοκύριακο σ’ ένα εμετικό ρεσιτάλ ξενοδουλείας ενώπιον του κορυφαίου κινέζου αξιωματούχου. Ενα ρεσιτάλ ξενοδουλείας που θύμισε μέρες του ‘50, τότε που προσκυνούσαν σαν ραγιάδες τους Αμερικάνους. Δεν δίστασαν τη δική τους ξενοδουλεία να τη μετατρέψουν σε προπαγάνδα και να τη σερβίρουν στον ελληνικό λαό. «Θα μας αγοράσουν οι Κινέζοι» ήταν το μήνυμα που νεταδιδόταν από παντού. Κάθε φορά, κάποιος πρέπει να ‘ρθει να «μας αγοράσει» για να «μας σώσει». Η θεωρία των ψωροκώσταινας, η θεωρία μιας Ελλάδας που δε μπορεί να ζήσει παρά μόνο κάτω από τη μπότα του χρηματιστικού κεφάλαιου, επανήλθε στο προσκήνο με μοντέρνο περιτύλιγμα.
Βέβαια, οι Κινέζοι, ακόμα και αν το ήθελαν, δεν θα μπορούσαν να αγοράσουν την Ελλάδα, μια χώρα-μέλος της ΕΕ και του ΝΑΤΟ, με ισχυρούς οικονομικούς, πολιτικούς και στρατιωτικούς δεσμούς με το ιμπεριαλιστικό στρατόπεδο της Δύσης. Δεν έχει ακόμα αυτά τα «κιλά» ο κινέζικος καπιταλισμός. Ομως, και οι μπίζνες που ανακοινώθηκαν, είναι στον αέρα. Δεν αναφερόμαστε στη συμφωνία κινέζικου κράτους – ελλήνων εφοπλιστών, που αφορά μπίζνες στην Κίνα. Αυτή σίγουρα θα εφαρμοστεί. Η Κίνα θέλει να ενισχύσει τη ναυπηγική της βιομηχανία και να εξασφαλίσει τις ευνοϊκότερες συνθήκες μεταφοράς των εμπορευμάτων που εξάγει, γι’ αυτό και κλείνει τέτοιου τύπου συμφωνίες με το ελληνικό εφοπλιστικό κεφάλαιο, που θα κατασκευάζει πλοία στην Κίνα (αυτό σημαίνει ότι καταδικάζεται ακόμη περισσότερο η ναυπηγική και ναυπηγοεπισκευαστική βιομηχανία στην Ελλάδα) και για όσα απ’ αυτά θα υψώσει ελληνική σημαία, θα εισπράττει παχυλότατα φορολογικά και άλλα κίνητρα από το ελληνικό κράτος.
Αναφερόμαστε στις μπίζνες των Κινέζων στην Ελλάδα. Οι Κινέζοι θέλουν διαμετακομιστικούς σταθμούς για τα εμπορεύματά τους προς την Ευρώπη, Δυτική και Ανατολική. Πριν έρθουν στην Ελλάδα, «κατέκτησαν» την ιταλική Νάπολη, επομένως καθόλου πρωτότυπο δεν είναι αυτό που συμβαίνει τώρα με την Ελλάδα. Ομως, η έκταση των επενδύσεων που θα κάνουν εξαρτάται από την έκταση της διείσδυσης των προϊόντων τους στην ευρωπαϊκή αγορά. Κι αυτό είναι που δημιουργεί την αμφιβολία. Ο Γουέν Τζιαμπάο επεδίωξε τον ελληνικό θρίαμβο, πριν δεχτεί την κρυάδα των Βρυξελλών. Τόσο στη σύνοδο κορυφής ΕΕ-Ασίας όσο και στη σύνοδο ΕΕ-Κίνας, που ακολούθησε, εκφράστηκαν με ωμό τρόπο οι απαιτήσεις των ευρωπαίων ιμπεριαλιστών –πρωτίστως της Γερμανίας– προς τους κινέζους ομογάλακτούς τους για ανατίμηση του γουάν, ώστε να μη χάνουν τα ευρωπαϊκά εμπορεύματα έναντι των κινέζικων. Οσο οι Κινέζοι δεν υποχω- ρούν και δεν αλλάζουν την ισοτιμία του νομίσματός τους με το ευρώ και το δολάριο τόσο θα υψώνονται μπροστά τους φραγμοί με τη μορφή δασμών και ποσοστώσεων. Αν ανοίξετε την ηλεκτρονική έκδοση της εφημερίδας των ευρωπαϊκών κοινοτήτων θα βρείτε σωρεία αποφάσεων για την επιβολή δασμών και ποσοστώσεων σε κινέζικα εμπορεύματα. Κάτι ανάλογο γίνεται αυτή την περίοδο και στην Αμερική, όπου το Κογκρέσο ψήφισε νόμο για την επιβολή υψηλών δασμών στα κινέζικα προϊόντα. Ο εμπορικός πόλεμος βρίσκεται στο φόρτε του και η έκβασή του, βέβαια, δεν εξαρτάται από τα χαρούμενα λογύδρια που αντάλλαξαν ο Παπανδρέου με τον Τζιαμπάο.
Ομως, ακόμα και αν προχωρήσουν κάποιες από τις κινέζικες επενδύσεις (λόγος γίνεται για τα λιμάνια της Θεσσαλονίκης και κάποιο στην Κρήτη, για το εμπορευματικό κέντρο του Θριάσιου και για το αεροδρόμιου του Καστελίου), αυτές δεν έχουν κανένα παραγωγικό χαρακτήρα, αλλά είναι καθαρά μεταπρατικές. Ούτε θέσεις εργασίας θα δημιουργήσουν, ούτε αξίες θα παράξουν. Το ελληνικό κεφάλαιο, βέβαια, θα κερδίσει από το συνεταιρισμό του με τους Κινέζους (ως υπεργολάβος τους θα δράσει), ενώ η χώρα και οι εργαζόμενοι θα βρουν έναν ακόμη εκμεταλλευτή δίπλα στους άλλους. Το παράδειγμα της Cosco, με την ανατροπή των εργασιακών σχέσεων, δίνει το μέτρο.
