Ενας Καρατζαφέρης, κατηγορούμενος επισήμως για ψευδείς δηλώσεις «πόθεν έσχες» και ερευνώμενος δικαστικά για χοντρές μίζες από μεσάζοντες εταιριών οπλικών συστημάτων, δε θα μπορούσε να είναι ένας απλός κατηγορούμενος. Η υπόθεση έχει απ’ όλα, έτσι όπως παρουσιάζεται από τα αστικά ΜΜΕ. Μέχρι και για «πανέμορφη ξανθιά», με την οποία ο Καρατζαφέρης «διατηρούσε στενή σχέση», η οποία διερράγη «λόγω οικονομικών διαφορών», με αποτέλεσμα η «πανέμορφη ξανθιά» να μετατραπεί σε «θηλυκό Ιούδα» και να «βομβαρδίζει με μέιλ τους αρμόδιους δικαστές», από την ασφάλεια της Ζυρίχης όπου έχει εγκατασταθεί, γίνεται λόγος. Οπως επίσης για 32 «έμπειρα στελέχη της κρατικής ασφάλειας και της ΚΥΠ», που ακολουθούν τον Καρατζαφέρη ακόμη και όταν πηγαίνει για κατούρημα, με εντολή να τον συλλάβουν έτσι και προσπαθήσει να φύγει στο εξωτερικό.
Μιλάμε για κανονικό χολιγουντιανό σενάριο, που μόνο για έναν Καρατζαφέρη θα μπορούσε να γραφτεί. Φεύγοντας από τα σενάρια με «πανέμορφες ξανθιές» και «θηλυκούς Ιούδες», μπορούμε να προσγειωθούμε στην πεζή πραγματικότητα που περιέγραψε σε δημοσίευμά της η «Καθημερινή». Σύμφωνα με το δημοσίευμα, που επικαλείται έγγραφα, μόλις ο Καρατζαφέρης έμαθε ότι τον «ψάχνουν» η Αρχή για το ξέπλυμα μαύρου χρήματος και η Εισαγγελία Διαφθοράς, επέδειξε ευελιξία ανάλογη αυτής που επέδειξε κατά την πολιτική του διαδρομή, με αποτέλεσμα να κερδίσει το προσονύμιο «κωλοτούμπας».
Εκλεισε την υπεράκτια εταιρία Catalina και μετέφερε το λογαριασμό της σε άλλη τράπεζα. Αλλαξε όνομα στην υπεράκτια και άλλαξε και τράπεζα και έδρα (τη μετέφερε σε άλλο φορολογικό παράδεισο). Μετά, έκλεισε και αυτή την υπεράκτια και ίδρυσε trust, στο οποίο δικαιούχους όρισε την αδελφή του και το γιο του.
Ο Καρατζαφέρης πολιτικά είναι τελειωμένος, ανεξάρτητα από τη δικαστική μεταχείριση που θα του επιφυλάξουν. Τα πολιτικά ζητήματα, όμως, δεν περιορίζονται σ’ αυτόν. Ούτε στα «πολιτικά του παιδιά» που τώρα κάνουν καριέρα στη ΝΔ και ισχυρίζονται ότι δε γνώριζαν τίποτα όταν έκαναν απανωτές ερωτήσεις για τα εξοπλιστικά. Τα ερωτήματα αφορούν όλα τα κόμματα εξουσίας της τελευταίας δεκαετίας. Ο Μεϊμαράκης δήλωσε πριν από καιρό με νόημα, ότι όλοι οι εκπρόσωποι των κομμάτων πήγαιναν στο υπουργείο Αμυνας, όταν ο ίδιος ήταν υπουργός, με μορφή αντιπροσωπίας, ενώ ο Καρατζαφέρης πήγαινε πάντοτε μόνος του! Ο Καρατζαφέρης, στην τότε σύγκρουσή τους, τον είχε αποκαλέσει «μπροστάντζα». Ως υπουργός αρμόδιος για τα εξοπλιστικά ο Μεϊμαράκης δεν είχε καταλάβει τίποτα; Τόσο αφελής ήταν; Το ΠΑΣΟΚ δεν είχε καταλάβει τίποτα; Τόσο αφελείς ήταν οι υπουργοί του; Γιατί δεν έκαναν έρευνες για να δουν τι τρέχει; Κι αν είχαν υποψίες, αναπόδεικτες έστω, γιατί συνεργάστηκαν με τον Καρατζαφέρη στην κυβέρνηση Παπαδήμου;
Οταν ξέσπασε το «σκάνδαλο Τσοχατζόπουλου», γράψαμε ότι ο άλλοτε ισχυρός άνδρας του ΠΑΣΟΚ είναι μόνο η κορυφή του παγόβουνου. Ο απρόσεκτος εκείνος πολιτικός που μες στην αλαζονεία του δεν πήρε ούτε τα στοιχειώδη μέτρα κάλυψης, γι’ αυτό και όταν το σύστημα θέλησε να τον χρησιμοποιήσει ως αποδιοπομπαίο τράγο ήταν τόσο «ανοιχτός» που δεν μπορούσαν να τον σώσουν ούτε οι καλύτεροι δικηγόροι. Το ίδιο ισχύει και για τον Καρατζαφέρη. Αντί να κάνει στη μπάντα (όπως έχουν κάνει αρκετοί πρώην πρωτοκλασάτοι πολιτικοί και του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ), θέλησε να εξακολουθήσει να το παίζει κομματάρχης, βάζοντας και όρους στον Σαμαρά. Δεν ήταν, λοιπόν, καθόλου δύσκολο να τον «τσιμπήσουν» και να τον περιφέρουν τώρα κι αυτόν ως αποδιοπομπαίο τράγο. Κι αυτός, όμως, όπως και ο Τσοχατζόπουλος, δεν είναι παρά η κορυφή του παγόβουνου. Η αστική πολιτική είναι ταυτισμένη με μικρά και μεγάλα σκάνδαλα, με μίζες και νταβατζιλίκια, με μεσάζοντες και «μπροστινούς», με διαπλοκή και διαφθορά. Κάποια στιγμή, όταν το πράγμα αρχίζει να ζέχνει και η μπόχα δεν καλύπτεται με τίποτα, αλλά και όταν κάποιες εσωτερικές συγκρούσεις στην αστική πολιτική φτάνουν στο μη παρέκει, έρχεται η ώρα της «κάθαρσης».
Κάποιες φορές, αυτή η «κάθαρση» παίρνει χαρακτηριστικά φιάσκου, όπως έγινε το 1990 με τον παραπεμφθέντα για το σκάνδαλο Κοσκωτά Α. Παπανδρέου, ο οποίος αθωώθηκε και σε τρία χρόνια ήταν και πάλι πρωθυπουργός (όχι μόνο δεν τον καταδίκασαν, αλλά ούτε στο σπίτι του δεν κατάφεραν να τον στείλουν). Αλλες φορές, όταν κάποιοι είναι ήδη τελειωμένοι πολιτικά, μπορεί να στείλουν και κάποιους στη φυλακή, σε μια προσπάθεια να ικανοποιήσουν το «κοινό περί δικαίου αίσθημα». Τη διαφθορά και τη διαπλοκή, όμως, ούτε θέλουν ούτε μπορούν να την πατάξουν, γιατί αυτή συντηρεί το πολιτικό προσωπικό που διαχειρίζεται τις τύχες του αστικού συστήματος. Κι αυτό δεν συμβαίνει μόνο στην Ελλάδα, αλλά παντού. Δείτε τη Γερμανία, το βασίλειο του Λουθηρανισμού. Δεν υπάρχει γερμανικό μονοπώλιο που να μην έχει χρησιμοποιήσει μηχανισμό μιζών για να πάρει δουλειές. Λέτε μέσα στη Γερμανία να ισχύουν άλλα; Να γίνονται οι δουλειές με διαφάνεια και αξιοκρατία;
