Πρόταση για δημοψήφισμα εσείς; Πρόταση μομφής στην κυβέρνηση εμείς. ΠΑΣΟΚ και ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ διασταύρωσαν τα ξίφη τους, με στόχο όχι την ήττα της κυβέρνησης στο ασφαληστρικό, αλλά την εξαπάτηση των εργαζόμενων και την αποκόμιση πολιτικής υπεραξίας από την καθολική αντίθεση των εργαζόμενων στο αντιασφαλιστικό έκτρωμα της κυβέρνησης. Ακόμα και ο τρόπος με τον οποίο επέλεξαν να προωθήσουν τις κοινοβουλευτικές διαδικασίες (πρόταση για δημοψήφισμα και πρόταση μομφής) καταδεικνύει την αδιαφορία τους για αυτά καθαυτά τα προβλήματα των εργαζόμενων και το ενδιαφέρον τους μόνο για πολιτική επιρροή.
Την ώρα που οι συνδικαλιστές του ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ ψήφιζαν χέρι-χέρι με Πασόκους και Δεξιούς το σταμάτημα κάθε απεργιακής κινητοποίησης, ο Αλαβάνος εμφανιζόταν στη Βουλή με το πυροτέχνημα για το δημοψήφισμα. Ενα πυροτέχνημα που κρατήθηκε κρυφό ακόμα και από τον Τσίπρα (το έμαθε λίγο πριν το πυροδοτήσει ο Αλαβάνος), για να μπορέσει να λειτουργήσει σαν προπαγανδιστικό πυροτέχνημα. Σαν τρικ. Το ΠΑΣΟΚ, μετά την αρχική αμηχανία και την προσπάθεια του Βενιζέλου να κάνει κριτική στη διαδικασία που επέλεξε ο Αλαβάνος, σύρθηκε σε στήριξη της πρότασης. Το ίδιο και ο Περισσός, που είχε αποχωρήσει από τη Βουλή, με δήλωση του κοινοβουλευτικού του εκπροσώπου και χωρίς να βρει δυο λόγια έστω να ψελλίσει για τον κοινοβουλευτικό κρετινισμό που απέπνεε αυτή η πρόταση. Τι κριτική να κάνει, όμως, όταν οι συνδικαλιστές του ψήφιζαν το σταμάτημα των απεργιών, χέρι-χέρι με την υπόλοιπη συνδικαλιστική γραφειοκρατία; Σ’ αυτές τις περιπτώσεις εκείνο που μετράει είναι η ψήφος και όχι τα παχιά λόγια με τα οποία τη ντύνεις.
Σαν έτοιμη από καιρό η συνδικαλιστική γραφειοκρατία, άρπαξε τη σανίδα σωτηρίας που εφηύρε ο Αλαβάνος και κήρυξε… αγωνιστική εκστρατεία συλλογής υπογραφών εντός λίγων ημερών, οι οποίες θα κατατεθούν στη Βουλή για να στηρίξουν την πρόταση της αντιπολίτευσης για δημοψήφισμα.
Ομως, οι Πασόκοι δε μπορούσαν να χωνέψουν την προσπάθεια του Αλαβάνου να εμφανιστεί ως «οιονεί αξιωματική αντιπολίτευση», όπως έγραψε την περασμένη Κυριακή μια συριζική εφημερίδα. Ενας μικρός κύκλος στελεχών επεξεργάστηκε την πρόταση δυσπιστίας (μομφής, όπως συνηθίζουμε να τη λέμε), την κράτησε με επιμέλεια κρυφή (για να μην ξαναπάθουν το χουνέρι που έπαθαν όταν ετοιμάζονταν να κάνουν πρόταση μομφής στον Αλογοσκούφη, το ‘μαθε ο Καραμανλής και τους πρόλαβε στη γωνία, ζητώντας ψήφο εμπιστοσύνης) και την επομένη της παρέλασης ο Γιωργάκης την υπέβαλε, αφού προηγουμένως οι επιτελείς του είχαν φροντίσει να τη διοχετεύσουν σε έμπιστους δημοσιογράφους, για να παίζει από το πρωί στα ραδιοκάναλα μια ατμόσφαιρα μυστηρίου, ότι το ΠΑΣΟΚ «κάτι σοβαρό ετοιμάζει». Την ίδια ακριβώς μέρα, οι πράσινοι εργατοπατέρες της ΓΣΕΕ, χέρι-χέρι με τους γαλάζιους, υπέγραφαν με τα συνδικάτα των καπιταλιστών μια ακόμη επαίσχυντη Εθνική Γενική Συλλογική Σύμβαση Εργασίας, ξεπουλώντας το μεροκάματο σε μια εποχή που οι τιμές καλπάζουν και ο καπιταλισμός μπαίνει σε βαθιά κρίση. Στη Βουλή αντικυβερνητικές-αντικαπιταλιστικές κορόνες, έξω από τη Βουλή, εκεί που παίρνονται οι ουσιαστικές αποφάσεις, ξεβράκωμα μπροστά στους καπιταλιστές, ξεπούλημα του μεροκάματου και δέσμευση για εργασιακή ειρήνη.
Οι Συριζοσυνασπισμένοι, που έπλεαν σε πελάγη ευτυχίας και αυτοσυγχαίρονταν ολημερίς για την πρωτοβουλία τους, βρέθηκαν χωρίς να το καταλάβουν στο ρόλο του δεύτερου. Είναι δε τέτοια η αλαζονεία τους, που ο Αλαβάνος υποδέχτηκε την πρόταση του ΠΑΣΟΚ με την «ξινή» έκφραση «καλώς τα παιδιά» (εδώ ταιριάζει η λαϊκή παροιμία «έκανε κι η μύγα κώλο κι έχεσε τον κόσμο όλο»). Ηταν μάλιστα τόσο σίγουροι ότι θα κάνουν παιχνίδι μόνοι τους, που την Τετάρτη οργάνωσαν συνέντευξη Τύπου για να παρουσιάσουν για δεύ-τερη φορά σε μια βδομάδα τις θέσεις του ΣΥΡΙΖΑ για την κοινωνική ασφάλιση! Τους χάλασε, όμως, τη φτιάξη ο Γιωργάκης και η συνέντευξη Τύπου πήγε άπατη.
Ευκαιρία βρήκε και ο Περισσός να βγει από τη γωνία που μόνος του είχε μπει. Με καθυστέρηση τόσων ημερών η Παπαρήγα μίλησε για «παιχνίδια με τα μάτια στραμμένα στην κάλπη, όπου μετατρέπονται ο λαός και το λαϊκό κίνημα σε κορνίζα και οι πρωταγωνιστές είναι εδώ, μέσα στη Βουλή». Ερώτημα πρώτο: γιατί δεν τα είπαν αυτά όταν κατατέθηκε η πρόταση για δημοψήφισμα, αλλά έσπευσαν να τη στηρίξουν αναγγέλλοντας ότι θα μαζέψουν υπογραφές; Ερώτημα δεύτερο: ποια ήταν η δική τους εναλλακτική πρόταση; Εκαναν ζύμωση έστω για συνέχιση του απεργιακού αγώνα, κόντρα στις κοινοβουλευτικές καντρίλιες του ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ και του ΠΑΣΟΚ; Η ίδια η πραγματικότητα δείχνει ότι στο ίδιο ταμπλό παίζουν και αυτοί. Απλά, αναζητούν τρόπο για να αποκομίσουν πολιτικό όφελος. Τον ουσιαστικό αγώνα τον είχαν έτσι κι αλλιώς εγκαταλείψει, συμφωνώντας με την υπόλοιπη συνδικαλιστική γραφειοκρατία στο κλείσιμο όλων των απεργιακών μετώπων.
Οι τελευταίες εξελίξεις εμπεριέχουν δυο πλευρές. Ποιοι είναι αυτοί που αναλαμβάνουν πρωτοβουλίες καλώντας τους εργαζόμενους να τις πλαισιώσουν και ποιο είναι το περιεχόμενο αυτών των πρωτοβουλιών;
Δικαιούται το ΠΑΣΟΚ να εμφανίζεται ως υπερασπιστής των ασφαλιστικών δικαιωμάτων των εργαζόμενων; Το ΠΑΣΟΚ που δεσμευόταν ότι θα καταργήσει το νόμο Σιούφα και όχι μόνο δεν τον κατάργησε, αλλά τον επαύξησε με τον εξίσου αντεργατικό νόμο Ρέππα, που άνοιξε το δρόμο για το νόμο Πετραλιά; Δικαιούται μήπως ο ΣΥΡΙΖΑ να εμφανίζεται ως αντίπαλος της αντιασφαλιστικής μεταρρύθμισης, όταν το περιεχόμενο της πρότασης που έχει παρουσιάσει εμπεριέχει τις βασικότερες διατάξεις των νόμων Σιούφα και Ρέππα και ιδιαίτερα αυτές που αφορούν την αύξηση των ορίων ηλικίας; (Αναλυτικά γράφουμε στη σελίδα 10).
Και τι ακριβώς προτείνουν στους εργαζόμενους; Για το ΠΑΣΟΚ ας μη μιλήσουμε καλύτερα. Η πρόταση μομφής που κατέθεσε δεν ήταν για το Ασφαλιστικό, αλλά εφ’ όλης της ύλης. Εχουμε δηλαδή διπλή πολιτική σκοπιμότητα. Από τη μια να περάσει ο ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ σε δεύτερο ρόλο και από την άλλη να χαθεί το Ασφαλιστικό μέσα στη γενική αντιπολιτευτική φλυαρία (ακόμα και το «Μακεδονικό» ανακάτεψαν οι αγορητές του ΠΑΣΟΚ, για να μην το αφήσουν μονοπώλιο στον Καρατζαφέρη και τους μουτζαχεντίν του). Ας μείνουμε στην πρόταση του ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ για δημοψήφισμα, που έσπευσαν να στηρίξουν ΠΑΣΟΚ, ΚΚΕ, ΓΣΕΕ και λοιπές… κοινωνικές δυνάμεις.
Αναρωτιέται κανείς: γιατί ο Αλαβάνος όχι μόνο κράτησε επτασφράγιστο μυστικό την πρόταση για δημοψήφισμα, αλλά περίμενε πρώτα να σταματήσουν όλες οι απεργίες και μετά να την υποβάλλει; Ενα δημοψήφισμα υποτίθεται πως γίνεται για να εκφραστεί αυθεντικά η θέληση του λαού σ’ ένα μείζονος σημασίας ζήτημα. Οταν η κυβέρνηση εμφανιζόταν άκαμπτη και οι εργαζόμενοι ήταν στο δρόμο, γιατί δεν υπέβαλε την πρότασή του ο Αλαβάνος, ώστε να στηρίξει κοινοβουλευτικά (σύμφωνα με τη δική τους αντίληψη) τον απεργιακό αγώνα; Δεν θα ήταν όφελος για το κίνημα, οι εκατοντάδες χιλιάδες απεργοί και διαδηλωτές να στριμώχνουν την κυβέρνηση, προκαλώντας να κάνει δημοψήφισμα, αν έχει τα κότσια; Ο ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ όχι μόνο δε στήριξε κοινοβουλευτικά τον απεργιακό αγώνα, αλλά έμεινε στη Βουλή μέχρι και το τελευταίο δευτερόλεπτο, χωρίς ν’ αποχωρήσει ούτε όταν ο Σιούφας με τραμπούκικο τρόπο επέβαλε λογοκρισία στους βουλευτές.
Μπορούμε να θέσουμε και άλλο ερώτημα: αν θεωρούν πως οι υπογραφές των εργαζόμενων είναι κρίσιμο ζήτημα, προκειμένου να καταδειχτεί η απομόνωση της κυβέρνησης, γιατί δεν δημοσίευσαν ευθύς εξαρχής την πρόθεσή τους και δεν ξεκίνησαν να μαζεύουν υπογραφές τις μέρες του απεργιακού αναβρασμού; Βγήκαν να μαζέψουν υπογραφές στην… παρέλαση και όχι τη μέρα που εκατοντάδες χιλιάδες εργαζόμενοι ήταν στους δρόμους.
Τα πράγματα είναι καθαρά. Η πρόταση για δημοψήφισμα είναι χωρίς πρακτικό αντίκρισμα για τους εργαζόμενους. Μόνο στο παιχνίδι της πολιτικής επιρροής μπορεί να βοηθήσει τον ΣΥΡΙΖΑ και τα υπόλοιπα κόμματα της αντιπολίτευσης. Ετσι όπως μεθοδεύτηκε αυτή η ανούσια κοινοβουλευτική διαδικασία, στους εργαζόμενους στέλνει μήνυμα ηττοπάθειας, μήνυμα αναποτελεσματικότητας των αγώνων τους. Από αγωνιστές-απεργούς προσπαθεί να τους μετατρέψει σε υπογράφοντες-χειροκροτητές. Οι Συριζάδες το είπαν καθαρά στη δεύτερη συνέντευξη Τύπου που έδωσαν: το Ασφαλιστικό (ακόμα και με τη μορφή που αυτοί του έδωσαν) μπορεί να λυθεί μόνο από μια κυβέρνηση στον πυρήνα της οποίας θα βρίσκεται ο ΣΥΡΙΖΑ. Αρα, ο απεργιακός αγώνας, η σύγκρουση στους δρόμους, η πρόκληση πολιτικής κρίσης είναι έξω από τη δική τους στρατηγική και τακτική και πρέπει να είναι έξω και από την τακτική του εργατικού συνδικαλιστικού κινήματος.
Οι πραγματικά ταξικές δυνάμεις δε δίστασαν ούτε στιγμή. Τοποθετήθηκαν ενάντια στα κοινοβουλευτικά καραγκιοζιλίκια. Δεν υποχώρησαν στην πίεση της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας και στο κλίμα ηττοπάθειας και απελπισίας που επικρατεί στους εργασιακούς χώρους. Επέλεξαν να συγκρουστούν και με αυτή την εκδοχή του κοινοβουλευτικού κρετινισμού, για να αναδείξουν τα μεγάλα ζητήματα που έθεσε και αυτός ο αγώνας: το ξεπούλημα από τη συνδικαλιστική γραφειοκρατία, που ήρθε σαν αποτέλεσμα της κυρίαρχης λογικής της «ανάθεσης».
