Ο Δαϊλάκης ξανά στην ΚΟ της ΝΔ. Χωρίς να χρειαστεί να πάρει πίσω τίποτε απ’ αυτά που δήλωσε για Ρουσόπουλο, Αγγέλου και Ανδριανού (τους… σταβλάρχες που «κρατάνε» το… καθαρόαιμο άλογο «Καραμανλής»). Ο ίδιος είχε ζητήσει συγνώμη από τον Καραμανλή την προηγούμενη Παρασκευή και του είπαν ότι εκτιμάται θετικά και να περιμένει. Μόλις όμως παρενέβη στην πολιτική σκηνή η πανίσχυρη πολιτική προσωπικότητα της Στέλλας Μπεζαντάκου, με την επιστολή της προς Καραμανλή και τη δήλωση ότι μάλλον πάμε για εκλογές, ο κύβος ερρίφθη. Νυχτιάτικα απεστάλη η επιστολή στον Σιούφα και ο Δαϊλάκης επέστρεψε στο στάβλο (συγνώμη, στην ΚΟ της ΝΔ θέλαμε να γράψουμε, αλλά μας παρέσυραν οι αλογομούρικες παρομοιώσεις).
Την εποχή της κρίσης και της πολιτικής πτώσης της ΝΔ έμελλε να το δού-με κι αυτό. Μια περσόνα της «τρας τιβί» να παρεμβαίνει στο πολιτικό σκηνικό και να διαλέγεται με τον πρωθυπουργό. Πριν κάμποσα χρόνια είχαμε δει κάτι παρόμοιο, σε άλλη κλίμακα: όλα τα πρωτοκλασάτα στελέχη του ΠΑΣΟΚ να συνωστίζονται στον προθάλαμο της σομόν βίλας της Εκάλης και να επιδίδουν τα διαπιστευτήριά τους στη Δήμητρα Λιάνη, η οποία χρίστηκε μεγαλοστέλεχος του ΠΑΣΟΚ (μέχρι και «θέσεις για τον Κούντερα» της έγραφαν για να δημοσιευτούν με τ’ όνομά της στο θεωρητικό περιοδικό του ΠΑΣΟΚ!). Από τη Μιμή φτάσαμε στη Στέλλα κι έχουμε ακόμα δρόμο.
Για να το σοβαρέψουμε, όμως, σημειώνουμε ότι αυτό που εμφανίστηκε ως τακτική «μαστίγιου και καρότου» από τον Καραμανλή (πάντα υπάρχουν πρόθυμα παπαγαλάκια, σιτιζόμενα από το «σύστημα Ρουσόπουλου»), σε μας μοιάζει με άτακτη υποχώρηση. Ο Καραμανλής εμφανίστηκε «αυτοκριτικός» στην ΚΟ της ΝΔ: «Αναγνωρίζω ότι, στο διάστημα που πέρασε, χαλάρωσε η ομαδικότητα και ατόνησε η συνεργασία ανάμεσα στην κυβέρνηση και την κοινοβουλευτική μας ομάδα. Από σήμερα, δίνουμε νέα διάσταση στο πνεύμα της ομαδικότητας. Διαμορφώνουμε μια νέα, δυναμική συλλογικότητα. Θέλω να ακούω τις απόψεις, τις προτάσεις, τις εισηγήσεις σας. Η Κ.Ο. μας θα συνεδριάζει συχνότερα και με ειδική θεματολογία, έτσι ώστε να εξετάζουμε, όλοι μαζί, μείζονος σημασίας μεταρρυθμίσεις».
Αυτό σημαίνει ότι η επίδειξη τσαμπουκά με τη διαγραφή Δαϊλάκη δεν του βγήκε. Αυτό έδειξαν οι μετρήσεις που κάνουν συνεχώς οι γκαλοπατζήδες που εργάζονται για το Μαξίμου. Με τον κουρνιαχτό που έχει σηκώσει ο Ρουσόπουλος δεν κατάφερε να κρυφτεί. Η ίδια η κομματική βάση είχε ακού-σει αρκετούς πριν το Δαϊλάκη να λένε το ίδιο. Ακόμη και πρωτοκλασάτους υπουργούς. Γιατί, λοιπόν, να την πληρώσει ένας τύπος που όντως είναι… καραμανλικότερος του Καραμανλή, προκειμένου να παραμείνει στο απυρόβλητο ένας άλλος που θεωρείται ξένο σώμα στην παράταξη και που το σύνολο των ΜΜΕ τον «δείχνει» ως «πλουτίσαντα» από την κυβερνητική του θητεία (άσε που το «υφάκι» και η «σηκωμένη μύτη» του δεν γουστάρουν σε κανέναν).
Η τακτική του Μαξίμου άλλαξε. Αντί για επίδειξη τσαμπουκά προς τους λεγόμενους «αντάρτες», η οποία εμπεριέχει τον κίνδυνο να αναγκαστεί ο Καραμανλής να πάει σε εκλογές σε χρόνο που δε θα έχει επιλέξει ο ίδιος ή να βρεθεί όμηρος διαγραμμένων βουλευτών και –ακόμη χειρότερα– του Καρατζαφέρη, επιλέχτηκε η έξοδος του Καραμανλή από το «γυάλινο πύργο», οι καθημερινές εμφανίσεις και δηλώσεις του για όσα σχετίζονται με την κρίση (φιλοτεχνείται έτσι η εικόνα του «ισχυρού πρωθυπουργού» που «συνομιλεί απευθείας με το λαό» και «εγγυάται» για τα πάντα) και ταυτόχρονα το κλείσιμο του ματιού προς το κομματικό επιτελείο, ότι εκεί κάπου στο τέλος του χρόνου με αρχή του επόμενου θα γίνει ανασχηματισμός και αρκετοί θα βολευτούν). Ενδεχομένως να δούμε και τον Ρουσόπουλο να μπαίνει στη μπάντα ή να στέλνεται σε κάποιο υπουργείο που δε θα είναι της πρώτης γραμμής (όπως είχε γίνει και με τον Βουλγαράκη, αλλά αυτός είχε τη… σκανδαλομαζώχτρα).
