Από τη μια είναι η αγάπη του αστικού Τύπου για κάθε είδους εντυπωσιοθηρικούς βερμπαλισμούς. Από την άλλη είναι η ανάγκη του συστήματος να στηρίξει όσο γίνεται τον Βενιζέλο και το ΠΑΣΟΚ, γιατί έτσι στηρίζει τη συγκυβέρνηση Σαμαρά και την πολιτική σταθερότητα στις κορυφές. Ετσι, ο νέος γραμματέας του ΠΑΣΟΚ Ν. Ανδρουλάκης βαφτίστηκε «αντι-Τσίπρας» και άρχισαν τα διθυραμβικά σχόλια. Η ίδια η σύγκριση με τον Τσίπρα είναι, βέβαια, εξωπραγματική. Οχι γιατί ο Τσίπρας είναι κάτι το εξαιρετικό ενώ ο Ανδρουλάκης όχι, αλλά γιατί δεν έχει κανένα νόημα η προσωπική σύγκριση. Μήπως ο Τσίπρας έφτιαξε τον σημερινό ΣΥΡΙΖΑ; Αν ήταν έτσι γιατί δεν τον έφτιαχνε πιο πριν; Με το ΠΑΣΟΚ να κατρακυλάει στα τάρταρα, ο ΣΥΡΙΖΑ θα έπαιζε αναγκαστικά το ρόλο του αντι-ΠΑΣΟΚ, όποιον κι αν είχε στην ηγεσία του.
Αντίθετα, ο Ανδρουλάκης αναδεικνύεται στα ψηλά κομματικά αξιώματα σε μια περίοδο που το ΠΑΣΟΚ εξακολουθεί να βρίσκεται στα τάρταρα και θα συνεχίσει να μην ξεκολλάει από εκεί, επειδή συμμετέχει στην κυβέρνηση. Τι θα κάνει, δηλαδή, ο Ανδρουλάκης, θα πάρει το μαγικό ραβδάκι και θα εξαφανίσει τις ευθύνες του ΠΑΣΟΚ για τη «μνημονιακή» βαρβαρότητα;
Το γεγονός ότι ένας νεοσσός κατάφερε να «στήσει» τις κάλπες στο συνέδριο (με τη στήριξη του Βενιζέλου, βέβαια) δείχνει ακριβώς την εικόνα διάλυσης που παρουσιάζει το ΠΑΣΟΚ. Σιγά μη μπορούσε να μπει σφήνα στους βαρόνους, αν το ΠΑΣΟΚ ήταν στα πάνω του. Μπορεί ο Ανδρουλάκης να μείνει στο κόλπο. Μπορεί να μην είναι Ξυνίδης ή Πεταλωτής. Τσίπρας, πάντως, αποκλείεται να γίνει, τουλάχιστον στο ορατό μέλλον, γιατί απλούστατα το ΠΑΣΟΚ δεν μπορεί σήμερα να γίνει ΣΥΡΙΖΑ.
