«Λέω κάτι παρόμοιο μ΄ αυτό που προσπαθεί να εφαρμόσει στις ΗΠΑ ο πρόεδρος Ομπάμα». Η φράση ανήκει στον πρόεδρο του ΣΥΡΙΖΑ Αλ. Τσίπρα (συνέντευξη στο CNN, 13.11.12). Τι είναι αυτό που, σύμφωνα με τον Τσίπρα, προσπαθεί να εφαρμόσει ο Ομπάμα και ο Τσίπρας το υιοθετεί αναφανδόν; «Να σταματήσουν να πληρώνουν μόνο οι ανήμποροι, οι φτωχοί και τα μικρομεσαία στρώματα. Πρέπει να πληρώσουν και οι πλούσιοι»! Εχασε ο Ομπάμα που δεν τον είχε στην προεκλογική του εκστρατεία. Θα είχε κερδίσει πιο εύκολα τον Ρόμνεϊ και όχι στο νήμα.
Είναι δυνατόν να λέγονται τέτοια πράγματα για την πατρίδα του πιο άγριου καπιταλισμού; Για τον Τσίπρα και τους ΣΥΡΙΖΑίους όλα είναι δυνατά. Δεν χρειάζεται να πού-με τι ακριβώς γίνεται στην Αμερική. Συγκεντρώσαμε μερικούς χαρακτηριστικούς τομείς της πολιτικής Ομπάμα στο προηγούμενο φύλλο της «Κόντρας» (Ομπάμα: Η κρυφή γοητεία της μπουρζουαζίας), αλλά ο χώρος δεν επιτρέπει να τα επαναλάβουμε.
Ο Τσίπρας διάλεξε το CNN για να δώσει μια από τις πιο δεξιές σε περιεχόμενο συνεντεύξεις του. Δεν είναι μόνο το κλείσιμο του ματιού στην αμερικάνικη κυβέρνηση ή η έμμεση τοποθέτηση υπέρ των απόψεων του ΔΝΤ στη διαμάχη του με την ΕΕ για το πρόβλημα του ελληνικού χρέους. Δεν είναι οι χιλιοειπωμένοι όρκοι πίστης στην ΕΕ («είμαστε θερμοί υποστηρικτές της ενωμένης Ευρώπης και της ευρωπαϊκής ιδέας»). Είναι η παρουσίαση μιας συντηρητικής διαχειριστικής πρότασης, σοσιαλδημοκρατικού τύπου, που έχει στο κέντρο της την υπεράσπιση των συμφερόντων των καπιταλιστών.
Παρουσίασε και πάλι τη γνωστή «λύση» για το χρέος, με ευρωπαϊκή διάσκεψη που θα προχωρήσει σε «διαγραφή μεγάλου μέρους του χρέους όλων των χωρών που έχουν δημόσιο χρέος αυτή τη στιγμή ιδιαίτερα υψηλό» κτλ. Για ποιο λόγο; «Η αλήθεια είναι ότι μία λύση σαν αυτή που εμείς προτείνουμε θα είναι επωφελής τόσο γι’ αυ-τούς που χρωστάνε όσο όμως και για τους πιστωτές. Γιατί έτσι θα υπάρξει δυνατότητα να πάρουν τουλάχιστον ένα σημαντικό μέρος των χρημάτων τους». Και παραπέρα, για να ωφεληθούν οι καπιταλιστές: «Δεν μπορεί να υπάρξει άλλη λύση εκτός από ένα γενναίο κούρεμα, το οποίο όμως πρέπει να συνοδευτεί με πολιτικές ανάπτυξης και με δημόσιες επενδύσεις που θα δημιουργήσουν κι ένα σταθερό περιβάλλον και για τους ιδιώτες επενδυτές»! Το επανέλαβε και σ’ άλλο σημείο, μάλιστα, μη τυχόν και δεν έγινε αντιληπτό: «Θα πρέπει να υπάρξει ένα καθεστώς ασφάλειας στους επενδυτές».
Συμφώνησε πως υπάρχει πρόβλημα ανταγωνιστικότητας (δηλαδή κερδοφορίας του κεφάλαιου) και προσχώρησε στην αντιδραστική θεωρία του «κόστους εργασίας», που χρησιμοποιούν οι αστοί για να κρύψουν το γεγονός ότι η εργατική δύναμη όχι μόνο δεν αποτελεί κόστος, αλλά είναι το μόνο εμπόρευμα που δημιουργεί νέες αξίες, που δημιουργεί πλούτο: «Για να υπάρξει ενίσχυση της ανταγωνιστικότητας της ελληνικής οικονομίας, πρέπει να υπάρξουν σημαντικές διαρθρωτικές αλλαγές στην Ελλάδα, τις οποίες φυσικά δεν τις αρνού-μαστε. Ομως, η ανταγωνιστικότητα δεν είναι μονάχα συνάρτηση του εργασιακού κόστους».
Είναι φανερό πως με τη συγκεκριμένη συνέντευξη ο Τσίπρας επεχείρησε να δώσει διαβεβαιώσεις στο διεθνές κεφάλαιο και τις κυβερνήσεις του για τις πραγματικές προθέσεις του ΣΥΡΙΖΑ. Δε δίστασε, δε, να κλείσει το μάτι στην αμερικάνικη πλευρά, προσδοκώντας σε στήριξη από τη μεριά της, δεδομένου ότι έχει φουντώσει ο ανταγωνισμός ανάμεσα σε ΔΝΤ και ΕΕ, ανάμεσα σε ΗΠΑ και Γερμανία.
