Μετά την Καισαριανή ο Καραμανλής πήγε και στον Αι Στράτη. Για να τιμήσει τη μνήμη όσων μαρτύρησαν εκεί (τη λέξη κομμουνιστές δεν την είπε, αλλά όλοι πια το γνωρίζουν αυτό!), να υποσχεθεί την κατασκευή μουσείου και να δώσει μια ωραία τηλεοπτική παράσταση, που του είναι χρήσιμη γενικά (για την εμπέδωση της στρατηγικής του «μεσαίου χώρου») και ειδικά (σε μια περίοδο που η κυβέρνησή του νομοθετεί μες στο κατακαλόκαιρο αντεργατικά και αντιλαϊκά μέτρα).
Ξεσηκώθηκαν αμέσως οι Πασόκοι. Προσεκτικοί οι επίσημοι εκπρόσωποι του κόμματος, ξεσαλωμένα τα παπαγαλάκια τους στον Τύπο: ακούς εκεί, ο εκπρόσωπος της Δεξιάς να προσπαθεί να μας κάνει να ξεχάσουμε το παρελθόν της παράταξής του. Και στο κάτω-κάτω, την αποκατάσταση της ιστορικής μνήμης την έκανε ο Α. Παπανδρέου το 1981, ο Καραμανλής έρχεται δεύτερος και καταϊδρωμένος. Από κοντά και ο Περισσός, σε πιο προσεκτικούς τόνους, με διμέτωπο κατά ΝΔ και ΠΑΣΟΚ αυτός.
Ας βάλουμε, λοιπόν, τα πράγματα στη θέση τους, γιατί παραπάει η κοροϊδία και η πολιτική σπέκουλα.
Ζήτημα πρώτο: ο μοναρχοφασισμός δεν ήταν δημιούργημα της Δεξιάς. Ηταν δημιούργημα σύμπαντος του αστικού πολιτικού κόσμου. Κέντρο και Δεξιά πρωταγωνίστησαν στην εξαπόλυση του διωγμού κατά των αγωνιστών της Αντίστασης, χέρι-χέρι διεξήγαγαν τον εμφύλιο ως όργανα των αγγλοαμερικάνων ιμπεριαλιστών, μαζί έστησαν τα έκτακτα στρατοδικεία, μαζί έστησαν τα εκτελεστικά αποσπάσματα, μαζί δημιούργησαν τα κολαστήρια της Μακρονήσου, του Αι Στράτη, της Γιούρας, της Ικαρίας κ.λπ. Αρκεί να θυμίσουμε το ρόλο του «γέρου της δημοκρατίας», του Γ. Παπανδρέου. Αυτού που πρώτος έστρεψε τα αγγλικά όπλα ενάντια στον ανθό του ελληνικού λαού το Δεκέμβρη του ‘44, αυτού που ζητούσε την εξόντωση «του συρφετού των αλητών του ΚΚΕ» κ.λπ. κ.λπ.
Οσο, λοιπόν, δεν δικαιούται η ΝΔ να κάνει πολιτική σπέκουλα με την ιστορική μνήμη αυτού του τόπου, άλλο τόσο δεν δικαιούται και το ΠΑΣΟΚ.
Ζήτημα δεύτερο: η ιστορική μνήμη ευνουχίστηκε, απεκδύθηκε το επαναστατικό της πρόταγμα και ενσωματώθηκε ως στοιχείο της κυρίαρχης ιδεολογίας χάρη στην προδοσία της ψευτοαριστεράς, που αντάλλαξε αυτή την ιστορική μνήμη με τη δική της προσπάθεια νομιμοποίησης και ένταξης στο αστικό πολιτικό παιχνίδι ως ισότιμος εταίρος.
Χρειάστηκε να περάσουν μερικά χρόνια στη διάρκεια της μεταπολίτευσης για να τα καταφέρει το ΚΚΕ (το ΚΚΕ εσ. τα κατάφερε σχεδόν αμέσως). Υπέγραψε τη δήλωση του ν.δ. 509/1974, ότι δεν θα επιδιώξει την διά βιαίων μέσων κατάργηση του δημοκρατικού πολιτεύματος, αποκήρυξε την επανάσταση του 1946-49 ως «τυχοδιωκτισμό του Ζαχαριάδη», περιόρισε την Αντίσταση στην περίοδο 1941-44, βάζοντάς της το επίθετο «Εθνική», έδειξε όλη την υπευθυνότητά του χειραγωγώντας, υπονομεύοντας, συκοφαντώντας, ακόμα και καταστέλλοντας κάθε ριζοσπαστικό κίνημα εκείνης της περιόδου. Μέχρι που ήρθε η ώρα να «αναγνωριστεί η εθνική αντίσταση» και να «επιστρέψουν οι πολιτικοί πρόσφυγες» (μόνο οι «έλληνες το γένος», βεβαίως, και όχι τα… μιάσματα οι σλαβομακεδόνες).
Ετσι, από ένα σημείο και μετά, η «εθνική συμφιλίωση» έγινε ένα από τα πιο αγαπημένα ιδεολογήματα ολόκληρου του αστικού πολιτικού κόσμου. Αποκορύφωμα, η συγκυβέρνηση Τζαννετάκη το 1989, όταν Μητσοτάκης, Φλωράκης και Κύρκος έκαιγαν τους φακέλους της Ασφάλειας και της ΚΥΠ (αφού τα χρήσιμα περιεχόμενά τους είχαν ήδη μεταφερθεί σε ηλεκτρονικά αρχεία), εξαφανίζοντας έτσι και ένα σπουδαίο αρχειακό υλικό.
Γιατί, λοιπόν, να μην κάνει το πολιτικό «κομμάτι» του και ο Καραμανλής ο νεότερος, όταν έχει προηγηθεί ακόμα και ο Μητσοτάκης; Μήπως προεκλογικά δεν έκαναν φιέστα στη Μακρόνησο ο Σημίτης με τον Γιωργάκη; Ναι, ο Σημίτης που μιλούσε συνεχώς για «σιδηρούν παραπέτασμα» και ο Γιωργάκης που δρούσε ως πρόσκοπος του Κλίντον και της Ολμπράιτ σε κάθε περιοχή που είχε καλές προσβάσεις η ελληνική εξωτερική πολιτική. Αλλωστε, η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ οργάνωσε και φιέστα για να γιορταστούν τα 50 χρόνια από την αποστολή ελληνικού εκστρατευτικού σώματος στην Κορέα (για να αναχαιτιστεί η «κομμουνιστική επιθετικότητα»)!
Η εξωνημένη Αριστερά, λοιπόν, η Αριστερά του Κοινοβούλιου και της αστικής νομιμότητας, είναι αυτή που προσέφερε τα άγια των επαναστατικών αγώνων βορά στα σκυλιά της αστικής τάξης. Τώρα, οργίζεται υποκριτικά που οι αστοί πολιτικοί εξακολουθούν να σκυλεύουν την επαναστατική μνήμη, την οποία θα ήθελε να έχει μονοπώλιο (πάντα βαλσαμωμένη και ακίνδυνη, βέβαια).
Η πρόκληση, λοιπόν, δεν είναι μόνο από τη νεοδεξιά του Καραμανλή αλλά από πολλές κατευθύνσεις. Η ιστορική μνήμη μπορεί να ζήσει μόνο μέσα στους επαναστατικούς αγώνες του σήμερα.
