Είναι δυνατόν το Ecofin να ψηφίζει ομόφωνα την παραπομπή της Ελλάδας στο άρθρο 104-8 της Συνθήκης της ΕΕ, θεωρώντας ότι τα μέτρα που έχει πάρει η ελληνική κυβέρνηση για τη μείωση του ελλείμματος είναι ανεπαρκή και να προετοιμάζει την επόμενη φάση (παραπομπή στο άρθρο 104-9), στο πλαίσιο της οποίας τα μέτρα ουσιαστικά θα υποδεικνύονται από την Κομισιόν; Δηλαδή, ο Αλογοσκούφης ψήφισε κατά του εαυτού του;
Και όμως, συνέβη και αυτό. Εχει καταντήσει πολύ βαρετό αυτό το θέατρο. Η κυβέρνηση να διαβεβαιώνει τον ελληνικό λαό ότι όλα βαίνουν καλώς και δεν υπάρχει καμιά ανησυχία και στη συνέχεια να πηγαίνει στο Ecofin και να ψηφίζει τις διαδικασίες υπαγωγής στη διαδικασία υπερβολικού ελλείμματος, όπως λέγονται. Το έχει υπαινιχτεί ο επίτροπος Αλμούνια, το έχουμε γράψει και εμείς σε άλλη ευκαιρία. Η κυβέρνηση Καραμανλή επιδιώκει την υπαγωγή στη διαδικασία υπερβολικού ελλείμματος, για να έχει ένα άλλοθι για τον ελληνικό λαό: εμείς κάναμε ό,τι μπορούσαμε, αλλά ήταν τόσο υπονομευμένη η οικονομία από το ΠΑΣΟΚ, που δεν μπορούσαμε να κάνουμε διαφορετικά και τώρα είμαστε υποχρεωμένοι να ακολουθήσουμε τις επιταγές του Συμβουλίου και της Επιτροπής. Γι’ αυτό και ο Αλογοσκούφης γυρίζει καμαρωτός κάθε φορά από το Συμβούλιο και σφυρίζει αδιάφορα σαν να μη τρέχει τίποτα. Ας θυμηθούμε, ότι την ίδια τακτική είχε ακολουθήσει και η κυβέρνηση Σημίτη τη διετία που προηγήθηκε της εισόδου της Ελλάδας στην ΟΝΕ. Και τότε, όπως και τώρα, ήταν η Κομισιόν που υπαγόρευε τα μέτρα περιορισμού του ελλείμματος.
Το σενάριο είναι πλέον καθαρό. Η φετινή χρονιά θα βγει με τα μέτρα που ήδη έχει αναγγείλει η κυβέρνηση (ίσως και μερικά συμπληρωματικά στον τομέα των φοροεσόδων), με άγριο πετσόκομμα των κοινωνικών δαπανών και με ξεπούλημα δημόσιας περιουσίας. Ηδη η κυβέρνηση έχει ανακοινώσει άτυπα, ότι σχεδιάζει να υλοποιήσει ένα παλιό σχέδιο για το οποίο είχε πρωτογίνει λόγος επί ΠΑΣΟΚ. Να κόψει κομμάτια τους εθνικούς δρόμους (τα τμήματα του ΠΑΘΕ που είναι έτοιμα) και να τα δώσει για εκμετάλλευση σε εργολάβους, οι οποίοι με τα διόδια που θα εισπράττουν (τα οποία, βέβαια, θα γίνουν επιπέδου Αττικής Οδού) θα χρηματοδοτήσουν τη συμμετοχή τους στην κατασκευή κάποιων άλλων περιφερειακών αυτοκινητόδρομων. Μιλάμε, δηλαδή, για ένα άνευ προηγουμένου σκάνδαλο. Δρόμοι που κατασκευάστηκαν με λεφτά του ελληνικού κράτους θα δοθούν για εκμετάλλευση σε ιδιώτες.
Μπορεί το δημοσιονομικό πρόβλημα να εμφανίζεται ως το πιο οξυμμένο, που απασχολεί την κυβέρνηση σχεδόν αποκλειστικά, όμως η μεγάλη επιδίωξη του κεφάλαιου είναι να πετύχει τις περιβόητες αναδιαρθρώσεις στο ασφαλιστικό και στις εργασιακές σχέσεις. Το ρόλο του προπομπού ανέλαβε να παίξει για μια φορά ακόμα ο διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδας Ν. Γκαργκάνας με άρθρο του στο οικονομικό ένθετο της «Κυριακάτικης Ελευθεροτυπίας».
Ο Γκαργκάνας δεν χαρίζεται στην κυβέρνηση, αποκαλύπτοντας κάμψη του δείκτη ανόδου της οικονομικής δραστηριότητας από τον Οκτώβρη του 2004 (3,8%, έναντι 4,3% το τελευταίο τρίμηνο του 2003) και εκτιμώντας ότι «αναμένεται κάποια υποχώρηση του ρυθμού ανάπτυξης της ελληνικής οικονομίας το 2005» (δεν λέει, όμως, πόση θα είναι αυτή η υποχώρηση). Για να περάσει στη συνέχεια στο «ψητό»: «Υπάρχουν ρυθμίσεις της εργατικής, της φορολογικής και της κοινωνικοασφαλιστικής νομοθεσίας, καθώς και χαρακτηριστικά του εκπαιδευτικού συστήματος, που λειτουργούν ως αντικίνητρα τόσο για τη ζήτηση όσο και για την προσφορά εργασίας και επιπλέον εμποδίζουν τη σωστή “αντιστοίχιση” των δύο». «Είναι επειγόντως αναγκαίο να αρθούν τα αντικίνητρα και να βρεθούν πιο αποτελεσματικές ρυθμίσεις που τελικά θα ωφελήσουν όλες τις πλευρές, χωρίς να θίγονται βασικά δικαιώματα».
Ο στόχος είναι σαφής, λοιπόν, και αν η κυβέρνηση δεν ξεκινήσει μέσα στην τρέχουσα χρονιά, θα ξεκινήσει την επόμενη, όταν θα έχει γίνει πιο ασφυκτικός ο κλοιός από την Κομισιόν.
