Η ώρα της κάλπης. Το πανελλήνιον (το όποιο κομμάτι του, τελοσπάντων) συντεταγμένο θα οδεύσει προς αυτή τη μεγάλη χοάνη των συνειδήσεων, των προβλημάτων, των αιτημάτων. Καθαρό, όχι μόνο γιατί ένα μέρος του, οι παραδοσιακοί δεξιοί, θα ψηφίσουν μετά την κυριακάτικη λειτουργία, αλλά κυρίως γιατί σ’ αυτό το πανηγύρι παίρνουν μέρος μόνο οι ιθαγενείς, οι φορείς του αθάνατου ελληνικού πολιτισμού. Οι αλλοδαποί βρίσκονται σ’ αυτή τη χώρα μόνο για να τους ξεζουμίζουν τ’ αφεντικά. Η λέξη δικαίωμα είναι απαγορευμένη γι’ αυτούς. Ενα τεράστιο θέμα, με το οποίο δεν ασχολούνται καθόλου τα εκατοντάδες αριστερά σχήματα πριν τις εκλογές. Η απώλεια ψήφων μετράει περισσότερο από τις πολιτικές αρχών που υποτίθεται ότι υπερασπίζονται. Η ικανοποίηση ότι το τάδε μαγαζί ξεπέρασε το δείνα καθορίζει τα όρια των πολιτικών αναλύσεων. Η αγωνία να εκφραστεί στο δικό μας ψηφοδέλτιο η δυσαρέσκεια των ψηφοφόρων για τις κυρίαρχες πολιτικές υπαγορεύει το μάξιμουμ, που πρέπει να είναι κατανοητό, εύπεπτο και κυρίως να μη συγκρούεται με λαθεμένες πολιτικές συμπεριφορές των ψηφοφόρων, όπως ο κοινοβουλευτισμός και η ανάθεση.
Το πιο εύκολο θέμα, βέβαια, σ’ αυτό το διαγωνισμό των ψήφων είναι ο σημερινός ρόλος της Τοπικής Αυτοδιοίκησης. Ακόμα και η νόμιμη Αριστερά, κυρίως το ΚΚΕ, αναγνωρίζει ότι η Αυτοδιοίκηση Α’ και Β’ βαθμού είναι τμήμα του αστικού κρατικού μηχανισμού. Οτι υλοποιεί με απόλυτο τρόπο τις αντιλαϊκές πολιτικές. Προς τους εργαζόμενους με τη συνεχή φορομπηξία. Προς το μεγάλο κεφάλαιο με κάθε είδους διευκολύνσεις και εξυπηρετήσεις. Προς τους εργαζόμενους σ’ αυτούς τους κρατικούς μηχανισμούς με ένταση της αυταρχικότητας, της αλαζονείας, των αντιδραστικών εργασιακών σχέσεων κάθε τρόπου και μορφής.
Ο κοινοβουλευτικός-αιρετός χαρακτήρας είναι ο μανδύας, το κάλυμμα της πιο «τρελής» αδιαφάνειας. Οπως αποδεικνύεται και από τις έρευνες των ίδιων των ελεγκτικών μηχανισμών. Οι σύγχρονοι δημοτικοί και νομαρχιακοί άρχοντες, οι αντιδραστικοί διαχειριστές των «τοπικών» υποθέσεων, δεν κάνουν τίποτε άλλο παρά να κινούνται στη λεωφόρο που ανοίγουν οι καπιταλιστικές σχέσεις παραγωγής. Στη λεωφόρο της βαρβαρότητας, της επιχειρηματικότητας, της στυγνής εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο. Σ’ αυτή την ευγενή διαδρομή τι άλλο μπορεί να ανθεί παρά η μίζα, η απάτη, το βόλεμα των ημετέρων, το χτύπημα των διαφωνούντων, το πάτημα στο κεφάλι των εργαζόμενων; Θυμόμαστε όλοι πριν λίγα χρόνια ότι δεξιοί και αριστεροί, σοσιαλδημοκράτες και οικολόγοι, μιλούσαν για την ανάγκη του δημάρχου μάνατζερ. Πάρτε τα στοιχεία της οποιασδήποτε δημοτικής επιχείρησης ανά το πανελλήνιο -αν σας τα δώσουν- για να διαπιστώσετε ότι οι σύγχρονοι μάνατζερ επιδόθηκαν εκεί σε κάθε είδους σπατάλη, σε κάθε είδους μίζα, σε κάθε είδους αδιαφάνεια, σε κάθε είδους διορισμό ημετέρων με χοντρούς μισθούς, σε κάθε είδους αντεργατική πολιτική. Μέχρι που τίναξαν χιλιάδες από αυτές τις επιχειρήσεις στον αέρα, τις υπερχρέωσαν και τώρα τις κλείνουν, πετώντας τους εργαζόμενους στο δρόμο. Αυτοί είναι οι σύγχρονοι μάνατζερ. Εικόνα σου είμαι καπιταλιστή μου και σου μοιάζω, για να παραφράσουμε την ποιήτρια.
Οι εκλογές αυτές δεν είναι τίποτε άλλο παρά εκλογές λαμόγιων, λέει ένας σύντροφος. Είναι απολύτως εύστοχος ο χαρακτηρισμός του. Πάρτε τα ιλουστρασιόν προσπέκτους των υποψηφίων και διαβάστε τα βιογραφικά τους. Ολοι τους επιτυχημένοι επιχειρηματίες, μάνατζερ, διευθυντές επιχειρήσεων, σύμβουλοι επιχειρήσεων κ.λπ. κ.λπ. Τώρα, αν στο δήμο Κωλοπετεινίτσας ξέμεινε ένας τίμιος δήμαρχος που δεν τα πιάνει και οι άλλοι τον μουτζώνουν από πίσω, δεν είναι να το κάνουμε θέμα. Δεν πρόκειται καν για την εξαίρεση που επιβεβαιώνει τον κανόνα. Πρόκειται για απομεινάρια περασμένων, πολύ περασμένων δεκαετιών. Οπως τα οστά των προϊστορικών ζώων που ανακαλύπτονται σε κάθε γωνιά του πλανήτη.
Αυτή είναι η φωτεινή πλευρά της σελήνης. Η πίσω πλευρά έχει την ίδια και μεγαλύτερη αξία. Γιατί αυτή είναι που έρχεται στη φόρα την επομένη των εκλογών. Η πίσω πλευρά της σελήνης, όπως θέλουν να την έχουν οι ερωτοχτυπημένοι με την κάλπη αριστεροί, δεν είναι τίποτε άλλο από την κοινωνική συνείδηση του κόσμου της δουλειάς. Από την κοινωνική συνείδηση των εργαζόμενων. Είτε ψηφίζουν είτε όχι. Είτε είναι ιθαγενείς είτε η μαύρη τους η μοίρα τους έφερε σ’ αυτή τη γωνιά του πλανήτη.
Είναι η κοινωνική συνείδηση της υποταγής, του καναπέ και της ανάθεσης. Παντού, από το σωματείο μέχρι την κυβερνητική εξουσία. Αυτή η κοινωνική συνείδηση δεν είναι όμως μονοσήμαντη. Παρ’ όλες τις αυταπάτες, παρ’ όλες τις λαθεμένες επιλογές, παρ’ όλες τις υπαναχωρήσεις, έχει και αρκετές αναλαμπές. Καταλαβαίνει αρκετές φορές τι γίνεται, άσχετα αν η επιλογή, η κάκιστη επιλογή, είναι να μην αντιδρά. Ενα μεγάλο κομμάτι των εργαζόμενων, λοιπόν, άσχετα αν πάει να ψηφίσει ή όχι, καταλαβαίνει ότι όλη αυτή η διαδικασία είναι ξένη προς τα δικά του συμφέροντα. Οτι είναι για την ούγια, για την εξουσία, για το χρήμα, για τα λαμόγια. Αυτή τη συνείδηση που υπάρχει σήμερα, ,παντρεμένη με χίλια δυο προβλήματα, εκ των οποίων ένα από τα μεγαλύτερα είναι η ανάθεση, πού την οδηγείς; Αυτό είναι το ερώτημα.
Την οδηγείς στη χειραφέτηση από τις κοινοβουλευτικές αυταπάτες, στην ανάγκη να σηκωθεί, να μουντζώσει την κάλπη, να πάρει την υπόθεση στα χέρια του; Η ζωή δίνει μια ευκαιρία. Η εμπειρία των εργαζόμενων από όλο αυτό το μηχανισμό που λέγεται κράτος, που λέγεται κυβέρνηση και Βουλή, που λέγεται νομαρχιακή και τοπική Αυτοδιοίκηση, ανοίγει ένα μονοπάτι για να κάνει ένα βήμα ενάντια στην ανάθεση, όχι για να παραμείνει στον καναπέ, αλλά για να σηκωθεί, να πάρει τους δρόμους. Οχι, του φωνάζουν οι καθεστωτικοί. Η ψήφος σου είναι η δύναμή σου, του λένε. Οχι, του φωνάζουν και οι «αντικαθεστωτικοί». Η ψήφος σου είναι η δύναμή σου, του λένε κι αυτοί. Αφού -όπως και να το κάνουμε- μέσα απ’ αυτή όχι μόνο μπορεί να φανεί η δυσαρέσκειά σου -του λένε!- αλλά και η απόφασή σου να ΑΝΑΘΕΣΕΙΣ στους τάδε αριστερούς να σου λύνουν τα προβλήματά σου.
Τα προβλήματα δε λύνονται με ψηφοφορίες, είχε πει ο Μαρξ. Τα προβλήματα των καταπιεσμένων ποτέ δε λύθηκαν με ψηφοφορίες. Οι λύσεις ήταν αποτελέσματα σκληρών, επίμονων, μαζικών αγώνων και διεκδικήσεων. Τις περισσότερες φορές οι κοινοβουλευτικές εκλογές, οι εκλογικές διαδικασίες έπαιξαν το ρόλο του κυματοθραύστη της επίλυσης των προβλημάτων. Είτε υλοποιώντας μερικώς και κουτσουρεμένα τις απαιτήσεις των κινημάτων είτε βάζοντας φραγμό, με τις αυταπάτες για τους κυβερνώντες που θα έβγαιναν και θα έλυναν τα προβλήματα, ειρηνικά, πολιτισμένα, χωρίς εντάσεις και μάταιες εξεγέρσεις.
Σε τούτες τις εκλογές, στις εκλογικές διαδικασίες σύγκρουσης των λαμόγιων της εξουσίας και της αποστασιοποίησης του κόσμου απ’ αυτές (εξ ης και οι άμαζες, θλιβερές συγκεντρώσεις όσων τόλμησαν να κάνουν), τον τόνο δίνει η μεγάλη απεργία των δασκάλων. Το αν έχει θετική κατάληξη η μάχη αυτή ή όχι εξαρτάται απ’ όλους εμάς. Δεν εξαρτάται καθόλου από το εκλογικό αποτέλεσμα. Ακόμα μια απόδειξη ότι τα προβλήματα δε λύνονται με τις κάλπες.
Βέβαια, την κυβέρνηση και τους τοπικούς άρχοντες τους βαραίνουν πολύ και η απεργία και οι πλημμύρες και οι καταστροφές που χιλιάδες ψηφοφορίες, χιλιάδες κάλπες, χιλιάδες εκλογές δεν μπόρεσαν να σταματήσουν. Θα το πληρώσει η κυβέρνηση. Θα το πληρώσουν κάποιοι τοπικοί άρχοντες. Ομως, το σύστημα θα μείνει στο απυρόβλητο. Οι πλημμύρες θα εξακολουθήσουν, τα αιτήματα των εργαζόμενων θα πνίγονται στα λασπόνερα των αντιλαϊκών πολιτικών, όσο εξακολουθούμε να βλέπουμε την κάλπη και να μη βλέπουμε το δάσος. Το δάσος του αγώνα, της συλλογικότητας, της αντίστασης στους καπιταλιστές, στους διαχειριστές του συστήματος.
