Βεβήλωση μνημείων

Η αστική τάξη μιμήθηκε τον Σύλλα

Δε θα πολυασχοληθούμε με τις ανοησίες του Ρουσόπουλου, πως υπήρξε βεβήλωση και ασέβεια της ιστορικής μνήμης με την πυρπόληση του φυλακίου μπροστά από τον «άγνωστο στρατιώτη». Να υπενθυμίσουμε μόνο, ότι πάνω στο μνημείο αυτό μνημονεύονται και οι ληστρικές και τυχοδιωκτικές εκστρατείες της αστικής τάξης στην Αλβανία και στην Κορέα. Στην πραγματικότητα εκεί βρίσκεται η συνισταμένη του δόγματος της αστικής τάξης «πατρίς, θρησκεία, οικογένεια». Γι’ αυτό και το τοποθέτησαν στο πιο κεντρικό σημείο της Αθήνας. Ετσι, θα λέγαμε, ότι δεν μας καίγεται καρφί που βεβηλώθηκε ένα τέτοιο μνημείο.
 

Σ’ αυτούς όμως που παπαριάζουν για ασέβεια και βεβήλωση θα πρέπει να θυμίσουμε ποιος πραγματικά σύλησε τα μνημεία, ποιος πραγματικά ασέλγησε πάνω στην ιστορία και τον πολιτισμό. Ποιός είναι αυτός που χάριν του κέρδους κατέστρεψε, κατεδάφισε, κακοποίησε, παραμόρφωσε τα μνημεία και πάνω τους ανοικοδόμησε μια τσιμεντούπολη, ένα τέρας, αυτό που σήμερα αναφέρεται σαν οπτική ρύπανση. Η Αθήνα που σήμερα γνωρίζουμε δεν έχει καμιά σχέση με την ιστορική Αθήνα, το ιστορικό κέντρο έχει παραμορφωθεί απ’ την πολιτική των εκπροσώπων της αστικής τάξης. Η έλλειψη σεβασμού και ευαισθησίας οδήγησαν στην αισθητική πενία. Το ιστορικό κέντρο και τα μνημεία αντικαταστάθηκαν με μπετόν, αλουμίνια, ελενίτ, πλαστικά και ανοικοδομήθηκαν τεράστια τερατουργήματα αισθητικής ευτέλειας. Ακόμη και τα εναπομείναντα μνημεία δέχτηκαν «ασεβή σύσφιγξη» από οικοδομές άθλιας κατασκευής. Το «δαιμόνιον» της ελληνικής επιχειρηματικότητας σ’ όλη του τη λάμψη! Να τους θυμίσουμε όμως λίγο τα κατορθώματά τους.
 

Προκαλεί εντύπωση, όταν μελετάς το ιστορικό κέντρο της Αθήνας, η καταστροφική μανία των εκπροσώπων της αστικής τάξης. Τα νεοκλασικά που κατεδαφίστηκαν είναι αμέτρητα, γι’ αυτό και θα καταπιαστούμε με τα κυριότερα απ’ αυτά. Σε συντομία, βέβαια, αφού ο καθένας μπορεί να ανατρέξει στη σχετική βιβλιογραφία και να ενημερωθεί αναλυτικά για το καταστροφικό έργο της αστικής τάξης.
 

Το αρχοντικό του Καρατζά: Το 1832 κτίστηκε στην πλατεία Κουμουνδούρου το σπίτι του Καρατζά, ηγεμόνα της Ουγγροβλαχίας. Αργότερα το σπίτι αυτό πουλήθηκε στον πολιτικό Αλέξανδρο Κουμουνδούρο, ο οποίος και του έκανε ριζικές επισκευές και διακόσμησε το εσωτερικό του με λαμπρές τοιχογραφίες. Το σπίτι αυτό πουλήθηκε στο δημόσιο και μετατράπηκε σε γυμνάσιο. Κατεδαφίστηκε στο τέλος της δεκαετίας του ‘70. Ο σύλλογος αποφοίτων αυτού του γυμνασίου έστειλε ένα γράμμα του οποίου σας μεταφέρουμε χαρακτηριστικό απόσπασμα: «Ούτε κτίριο πια, ούτε φοίνικας. Ισοπέδωση, θεριό πιο θανατερό από το θάνατο πέρασε από δω… Σκότωσε τ’ άψυχα που είχαν ψυχή για μας. Από ‘δω πέρασε η σύγχρονη αξιοποίηση!».
 

Εκείνη την εποχή βρισκόταν η Νέα Δημοκρατία στην εξουσία. Και μετέτρεψε ένα νεοκλασικό κτίριο σε πάρκινγκ αυτοκινήτων. Μήπως θυμόσαστε τίποτε, κύριε Καραμανλή και κύριε Ρουσόπουλε; Ξαφνιαστήκατε; Να σας υπενθυμίσουμε ακόμα ότι εσείς κατεδαφίσατε το σπίτι της «κόρης των Αθηνών», στην οδό Αγίας Θέκλας στου Ψυρρή, και το μετατρέψατε και αυτό σε πάρκινγκ. Καταστρέψατε ότι υπήρχε και δεν υπήρχε στου Ψυρρή και το μετατρέψατε σε μια ακαλαίσθητη γειτονιά όπου κυριαρχεί η οπτική ρύπανση.
 

Και το παλιό κακουργοδικείο εκεί στου Ψυρρή; Κι αυτό θαυμάσιο έργο αρχιτεκτονικής, έργο του Χριστιανού Χάνσεν. Τα μορφολογικά του στοιχεία χαρακτηρίζουν τη νεοκλασική αρχιτεκτονική και επαναλαμβάνονται σ’ άλλα έργα του και κυρίως στο κτίριο του πανεπιστημίου. Εδώ και πολλά χρόνια το ιστορικό αυτό μνημείο της Αθήνας βρίσκεται εγκαταλελειμμένο, ετοιμόρροπο, με έντονα ίχνη εμπρησμού, χορταριασμένα παράθυρα, αισθητικά παραμορφωμένο, με «ασεβή σύσφιγξη» από οικοδομές άθλιας αρχιτεκτονικής.
 

Πού να σταθεί κανείς; Στο Δημοτικό Θέατρο που βρισκόταν στην πλατεία Εθνικής Αντίστασης και που θεμελιώθηκε το 1857 σε σχέδια Μπουλανζέ και κατεδαφίστηκε το 1939; Το «ωραιότερο θέατρο της Ευρώπης» παρακαλώ. Στην πλατεία Κλαυθμώνος επί της Δραγατσανίου υπήρχε ένα από τα ωραιότερα νεοκλασικά κτίρια, η οικία Αμβρόσιου Ράλλη, η μετέπειτα αγγλική πρεσβεία, κτισμένη από τον αρχιτέκτονα Σταμάτη Κλεάνθη. Στη μέση της πλατείας βρισκόταν το νομισματοκοπείο που σχεδίασε ο Χριστιανός Χάνσεν. Στη γωνία Δραγατσανίου και Σταδίου κτίστηκε επίσης ένα υπέροχο μέγαρο σε σχέδια του γάλλου αρχιτέκτονα Γκαρνιέ, που έκτισε και την όπερα του Παρισιού. Ολα τα παραπάνω κτίρια κατεδαφίστηκαν.
 

Δε θα συνεχίσουμε γιατί δε χρειάζονται περισσότερα. Ομως πρέπει να παραδεχτούμε ότι μας συγκλονίζει ο… σεβασμός που επέδειξαν οι εκπρόσωποι της αστικής τάξης προς τα μνημεία, τον πολιτισμό και την ιστορία αυτού του τόπου!
 

Η παρακμή της Αθήνας κατά τους βυζαντινούς χρόνους υπήρξε χαρακτηριστική. Οι βυζαντινοί αυτοκράτορες με διατάγματα έκλεισαν τις φιλοσοφικές σχολές και με σιδερένια πυγμή επέβαλαν τη «νέα τάξη πραγμάτων», τον σκοταδισμό του μεσαίωνα, μετέφεραν θησαυρούς στην Κωνσταντινούπολη, κατέστρεψαν αρχαίους ναούς και στη θέση τους έκτισαν εκκλησίες. Μια περιήγηση στην Πλάκα θα μας πείσει για του λόγου το αληθές.
 

Οι μόνοι αρχαίοι ναοί που διατηρήθηκαν ήταν ο Παρθενώνας και το Ηφαίστειο, οι οποίοι όμως μετατράπηκαν σε εκκλησίες. Ομως, οι καταστροφές που έγιναν κατά τη μετατροπή αυτή ήταν τεράστιες. Κατά το κτίσιμο του Παρθενώνα άλλαξε η είσοδος και από τα ανατολικά πέρασε στα δυτικά, όπως είναι στις χριστιανικές εκκλησίες. Αυτό από μόνο του έφερε μεγάλες καταστροφές και στις δύο πλευρές του ναού. Η μεγάλη ζωγραφική που υπήρχε στον Παρθενώνα, όπως και στα Προπύλαια, εξαφανίστηκε, αφού δεν γινόταν η αναγκαία συντήρηση που γινόταν στους αρχαίους και ρωμαϊκούς χρόνους. Το χρυσελεφάντινο άγαλμα της Αθηνάς στάλθηκε στην Κωνσταντινούπολη, όπου και εξαφανίστηκε. Ο Παρθενώνας ονομάστηκε «Παναγία η Αθηνιώτισσα» και το Ηφαίστειο «Αγιος Γεώργιος».
 

In God we trust. Περισσότερο στο χρήμα βέβαια πιστεύουμε και άμα λάχει στα κρυφά καταστρέφουμε και τις εκκλησίες, πουλούμε και τις εικόνες και όλα πηγαίνουν περίφημα. Ετσι σκέφτηκε η αστοτσιφλικάδικη εξουσία τον 19ο αιώνα, γι’ αυτό κατεδάφισε τις περισσότερες βυζαντινές εκκλησίες που λειτουργούσαν ακόμα και επί τουρκοκρατίας.
 

Στην παλιά Αθήνα υπήρχαν 129 εκκλησίες εκ των οποίων μόνο οι 24 σώθηκαν. Στου Ψυρρή υπήρχαν 21 εκκλησίες εκ των οποίων σήμερα σώζονται μόλις 8. Εδώ ήθελαν να κατεδαφίσουν και την Καπνικαρέα, τι να λέμε τώρα. Και κατηγορούν τον Στάλιν ότι έθιξε τις εκκλησίες στη Σοβιετική Ενωση. Το θράσος τους δεν έχει όρια!
 

Το κέρδος μας πρωτεύει. Αυτό είναι το σύνθημα της αστικής τάξης και των εκπροσώπων της. Το βραχυπρόσθεσμο κέρδος, ο παρασιτισμός, η οικονομία της αρπαχτής επέβαλαν μια άναρχη και εγκληματική δόμηση που δεν σεβάστηκε ακόμα και συνοικίες σαν του Ψυρρή. Και τώρα πάλι που ξεκίνησε μια εκστρατεία για τη διατήρηση των μνημείων και την «ενοποίηση» των αρχαιολογικών χώρων, πάλι το κέρδος σκέφτεται. Ολα γίνονται για τη ανάπτυξη του τουρισμού και της «εθνικής οικονομίας» και όχι βέβαια για την ανάδειξη της αληθινής ιστορίας και του πολιτισμού. Διαστρεβλώνουν έτσι την ιστορία και εκπορνεύουν τα μνημεία χρησιμοποιώντάς τα προπαγανδιστικά για την «ανωτερότητα της φυλής», για την έξαρση του εθνικισμού και του «πατριωτισμού» και για την καλλιέργεια του μίσους ενάντια στους άλλους λαούς.