Οταν βασικός εκπρόσωπός σου στα μίντια είναι η… Αλ-Σάλεχ, όταν αναγκάζεσαι να αποκηρύξεις δημόσια έναν ακόμη στενό σου συνεργάτη, τον Δατσέρη, δεν μπορεί παρά να βρίσκεσαι σε απελπισία. Ο λόγος για τον Βενιζέλο, που πάνω που πάει να πει «δόξα σοι ο Θεός», αναγκάζεται ν’ αρχίσει τα «βόηθα Παναγιά».
Η φιλολογία περί «μεγάλου συνασπισμού» δεν πρέπει να ανησύχησε ιδιαίτερα τον Βενιζέλο. Δεν ανησυχεί τόσο για κάποιο κομπρεμί του Σαμαρά με τον ΣΥΡΙΖΑ, που θ’ αφήσει την Πασοκελιά απέξω, γιατί ξέρει ότι σε ένα τέτοιο ενδεχόμενο όλοι θα επιδιώξουν ένα ευρύτερο κυβερνητικό σχήμα, για να δημιουργήσουν μια αχλύ «εθνικής ανάγκης». Γι’ αυτό και φρόντισε να πει από τώρα αυτό που βλέπει ως πιο πιθανό σενάριο μετά τις επόμενες εκλογές: «Τώρα, λέτε, εάν δεν προκύψει αυτοδυναμία… Δεν πρόκειται να προκύψει αυτοδυναμία. Ο λαός δεν θέλει αυτοδυναμία. Ο λαός θέλει συνεργασίες. Αλλαξε το πολιτικό σύστημα, άλλαξε η κοινωνία, άλλαξε η συγκυρία. Πέρασε η εποχή των μεγάλων αυτοδύναμων κοινοβουλευτικών πλειοψηφιών, περάσαμε από το κοινοβουλευτικό σύστημα των μονοκομματικών κυβερνήσεων στον συνεργατικό κοινοβουλευτισμό. Αρα, θα υπάρχουν συνεργασίες. Εμείς το 2012 είπαμε να συνεργαστούν όλες οι δυνάμεις που πιστεύουν στην Ευρώπη και είναι υπεύθυνες. Προτείναμε να συνεργαστούμε και με τον ΣΥΡΙΖΑ και με τη ΔΗΜΑΡ και με τη ΝΔ. Δεν μας άκουσε κανείς τον Μάιο, μας άκουσε η ΝΔ και η ΔΗΜΑΡ τον Ιούνιο. Μετά έφυγε η ΔΗΜΑΡ. Η πρότασή μας απερρίφθη από τον ΣΥΡΙΖΑ ευθύς εξαρχής και απορρίπτεται συνεχώς. Εδώ, εμείς έχουμε ένα καθαρό λόγο, μια καθαρή θέση. Αλλοι είναι αυτοί που πρέπει να τοποθετηθούν».
Αλλο, λοιπόν, είναι το πρόβλημα του Βενιζέλου: πώς θα καταφέρει να μείνει γαντζωμένος στην καρέκλα του προέδρου του ΠΑΣΟΚ, για να μπορεί μετά να παζαρέψει τη συμμετοχή (τη δική του και των ανθρώπων του) σ’ ένα διαφορετικό κυβερνητικό σχήμα. Και σ’ αυτόν τον τομέα τα πράγματα είναι ανασφαλή, καθώς ανοιχτά δε θέτει κανείς ζήτημα παραίτησής του τώρα, όμως φροντίζουν να δείξουν πως απλώς τον ανέχονται χάριν της παράτασης της θητείας της σημερινής συγκυβέρνησης.
Πάνω που ο Βενιζέλος φαινόταν να εξασφαλίζει μια περίοδο ηρεμίας (μέχρι τα φθινοπωρινά συνέδρια του ΠΑΣΟΚ και της Ελιάς), πετάχτηκε ο Χρυσοχοΐδης, που μέχρι τώρα εμφανιζόταν αποστασιοποιημένος από τα εσωκομματικά του ΠΑΣΟΚ και περίμενε μπας και ο Σαμαράς εξαγγείλει τη δημιουργία της «Νέας Ελλάδας» για να τρέξει πρώτος να πιάσει στασίδι, και έθεσε υποψηφιότητα για αρχηγός του ΠΑΣΟΚ! Απαντώντας σε ερώτηση κατά πόσο προτίθεται να διεκδικήσει την ηγεσία της παράταξης, απάντησε με νόημα: «Μετά από τόσα χρόνια αισθάνομαι την υποχρέωση να την υπερασπιστώ και να αναλάβω την ευθύνη για τα όποια λάθη έχουν γίνει αλλά και για το μέλλον της». Οσο για το σημερινό ΠΑΣΟΚ του Βενιζέλου, το χαρακτήρισε «καρικατούρα», γιατί, δεν έχει μία διακριτή προοδευτική ταυτότητα (sic!) που να το καθιστά «εκλόγιμο». Τέλος, δήλωσε πως δε θα είχε κανένα πρόβλημα να συμπράξει σε κυβέρνηση με τον ΣΥΡΙΖΑ, αν αυτός λέει ναι στο ευρώ και την ΕΕ χωρίς επιφυλάξεις. Εκλεισε, δηλαδή, το μάτι στον ΣΥΡΙΖΑ, για τον οποίο ο Βενιζέλος είναι κόκκινο πανί.
Ετσι, η «επανεκκίνηση» της Ελιάς, με συγκεντρώσεις μες στο κατακαλόκαιρο, που σχεδίασαν ο Βενιζέλος με τον Λοβέρδο, ακούστηκε εντελώς τζούφια σε επίπεδο προπαγάνδας, ενώ το αρχηγιλίκι του Χρυσοχοΐδη έγινε είδηση πρώτης γραμμής, γεμίζοντας με θυμό τον Βενιζέλο.
