Μέχρι πριν από λίγο καιρό είχαμε μόνο το «ηθικό πλεονέκτημα της Αριστεράς» σκέτο. Κάτι σαν στοιχείο του DNA, που δεν αλλάζει με τίποτα. Και το διέθετε -βεβαίως, βεβαίως- ο ΣΥΡΙΖΑ, ως αυθεντικός εκφραστής της Αριστεράς. Το είχε γράψει και σ’ ένα ποίημα (λέμε τώρα) ο Στέλιος ο Παππάς, ο πατέρας του Νίκου, υμνώντας τους βλαστούς της Δρακογενιάς, τον Αλέξη και τον Νίκο.
Από τότε που «έσκασε» η «κασέτα» του Μιωνή, το ηθικό πλεονέκτημα απέκτησε παρέα. Δεν είναι πλέον σκέτο, αλλά συμπληρώνεται με την επισήμανση ότι πρέπει να αποδεικνύεται. Από στοιχείο του DNA μετατράπηκε σε επίκτητο χαρακτηριστικό: μπορεί να το έχεις, μπορεί να το χάσεις.
Το είπε ο Τσίπρας στην ομιλία του στην ΚΕΑ του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ την προπερασμένη Κυριακή: «Πρέπει όλα καθημερινά να επαναβεβαιώνονται. Ολα, ακόμα και τα μεγαλύτερα πλεονεκτήματά μας. Οπως και το ηθικό πλεονέκτημα. Δεν είναι ένα εισιτήριο διαρκείας. Πρέπει καθημερινά όλοι και όλες να το επαναβεβαιώνουμε».
Λίγες μέρες αργότερα, το επανέλαβε στο «Εθνος» για να δημοσιευτεί την Κυριακή: «Η ηθική της Αριστεράς και των ανθρώπων της είναι το µεγάλο µας πλεονέκτηµα απέναντι σε ένα παλιό πολιτικό σύστηµα που χρεοκόπησε τη χώρα και σε ένα πολιτικό προσωπικό -και δεν αναφέροµαι προφανώς σε όλους τους πολιτικούς µας αντιπάλους- που έχει κριθεί για το ήθος του. Ωστόσο αυτή η ηθική στάση κρίνεται καθηµερινά. ∆εν είναι ένα εισιτήριο διαρκείας. Και τα δικά µας στελέχη κρίνονται -και ορθά- πολύ πιο αυστηρά από τα στελέχη της ∆εξιάς».
Στο καπάκι, έσπευσε να κηρύξει το θέμα λήξαν: «Λειτουργήσαμε ως συλλογικότητα που στηρίζεται στην αξία της κριτικής και της αυτοκριτικής. Που εντοπίζει με θάρρος και ειλικρίνεια τα λάθη, όχι για να τα κουκουλώσει, αλλά για να μην τα επαναλάβει. Και αυτό είναι ίσως το ποιοτικά διαφορετικό στοιχείο που ενισχύει το ηθικό μας πλεονέκτημα απέναντι σε πολιτικούς αντιπάλους που δεν ανέλαβαν ποτέ καμία πολιτική ευθύνη».
Οταν δε η έμπειρη δημοσιογράφος (παλιά στα «Νέα», τώρα στην κυριακάτικη του Σαββίδη) τον ρώτησε αν είναι συνειδητή επιλογή το ότι δεν εξαντλεί την αυστηρότητά του απέναντι στα στελέχη του, ο Τσίπρας απάντησε: «Δεν έχω μάθει να λειτουργώ ως χωροφύλακας ή παιδονόμος. Τα στελέχη μας είναι δημόσια πρόσωπα. Κρίνονται διαρκώς. Ο κόσμος είναι αρκετά ώριμος ώστε να διαμορφώνει άποψη για όλους μας. Εχω όμως την ευθύνη να ηγούμαι στη βάση συγκεκριμένων αρχών, κανόνων και, πάνω απ’ όλα, αξιών». Πέταξε το μπαλάκι στους ψηφοφόρους και μετά στους συνέδρους που θα συμμετάσχουν στο συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ: «Από εκεί και πέρα, όπως γνωρίζετε, βρισκόμαστε μπροστά σε ένα συνέδριο, όπου τα μέλη του κόμματος θα κληθούν να τα αξιολογήσουν όλα».
Δεν πρωτοτύπησε, βέβαια. Είχε προηγηθεί ο Α. Παπανδρέου με το… ιστορικό «εγώ απλώς προεδρεύω». Και ο Σημίτης που παρίστανε τον πρωθυπουργό με το μπλοκάκι, που δεν έβλεπε τις μίζες να σφυρίζουν γύρω του και κάθε φορά που γινόταν σχετική συζήτηση απαντούσε με το στερεότυπο: «Οποιος έχει στοιχεία να πάει στον εισαγγελέα»! Κάθε φορά που κάποιος αστός πολιτικός αρχηγός θέλει να βγάλει την ουρά του απέξω, παριστάνει τον… μεγάλο δημοκράτη στο κόμμα του ή την κυβέρνησή του. Οταν είναι και προσωπικά ανακατεμένος στις λοβιτούρες, τότε αφήνει τους συνεργάτες του να λειτουργήσουν σαν ασπίδες, μέχρι να καταστραφούν τελείως και να τους αποσύρει.
Το σημαντικότερο, όμως, είναι πως λέγοντας το «δεν είμαι χωροφύλακας ή παιδονόμος», ο Τσίπρας δε φανταζόταν ότι τη μέρα που θα δημοσιευόταν η συνέντευξή του στο «Εθνος», σε μια άλλη, μεγαλύτερης κυκλοφορίας κιτρινοφυλλάδα θα ξεκινούσε η Καλογριτσειάδα, με πρωταγωνιστή και πάλι τον Παππά και τον ίδιο τον Τσίπρα να υποδεικνύεται με καγχασμούς ως η White Porscha (παιδεύτηκαν μέχρι να το βρουν: στα αραβικά σημαίνει «άμωμος ύπαρξη», στις μεσοδυτικές πολιτείες των ΗΠΑ αποκαλούν έτσι αυτόν που κινεί τα νήματα στο Λευκό Οίκο). Δεν υπήρχαν πλέον περιθώρια για λεκτικά παιχνιδάκια με το «ηθικό πλεονέκτημα». Ο Τσίπρας υποψιάζεται πλέον ότι πάνε να τον τελειώσουν.
ΥΓ. Ο Γ. Λακόπουλος ανέλαβε να υποδείξει στον Παππά το δρόμο της εξόδου, κατηγορώντας τον ως ατζαμή και γκαφαδόρο. Εγραψε: «Το θέμα με τον Παππά είναι ότι δεν ξέρεις από πού θα έλθει το επόμενο θέμα. Προεκλογικά ήταν ο Μαρινάκης που τον κρέμασε στο τσιγκέλι, τώρα είναι ο Μιωνής και ο Καλογρίτσας, αύριο τι θα επακολουθήσει; Δεν υπάρχει ποινική υπόνοια σε βάρος του. Και προφανώς τον στοχοποιούν υπέρμετρα, λόγω της σχέσης του με τον Τσίπρα. Αλλά βρίσκουν και τα κάνουν. Και θα συνεχίσουν αφού δεν υπάρχει κάτι σε βάρος του επικεφαλής του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ. (…) Δεν είναι νοητό να καταστραφεί η Δημοκρατική Παράταξη και η Αριστερά γιατί ο Παππάς σε κάθε βήμα του ως υπουργός πατούσε τα κορδόνια του. Καθώς οι αντίπαλοι του ΣΥΡΙΖΑ διακινούν ότι “μένει γιατί κρατάει τον Τσίπρα“ είναι θέμα προσωπικής του ευθύνης και δύναμης ψυχής να ανατινάξει αυτό το ψευδές επιχείρημα και να λυτρώσει τους δημοκρατικούς πολίτες».
